O Thomas Friedman για τους δημόσιους χώρους

Διαβάστε το εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόσφατο άρθρο του Thomas Friedman: "This Column Is Not Sponsored by Anyone".

Παρουσιάζει το βιβλίο του καθηγητή του Χάρβαρντ Michael Sandel What Money Can't Buy: The Moral Limits of Markets το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται στην ενοποιητική επίδραση των κάθε λογής δημόσιων χώρων αλλά και θεσμών^* στην κοινωνία και τη σημασία της απώλειάς τους. Γράφει μεταξύ άλλων:

"When we outsource war to private military contractors, and when we have separate, shorter lines for airport security for those who can afford them, the result is that the affluent and those of modest means live increasingly separate lives, and the class-mixing institutions and public spaces that forge a sense of common experience and shared citizenship get eroded."

...και στη συνέχεια:

"Throughout our society, we are losing the places and institutions that used to bring people together from different walks of life. Sandel calls this the “skyboxification of American life,” and it is troubling. Unless the rich and poor encounter one another in everyday life, it is hard to think of ourselves as engaged in a common project. At a time when to fix our society we need to do big, hard things together, the marketization of public life becomes one more thing pulling us apart."


*Σημείωση για τον Ελλαδίτη αναγνώστη, προς αποφυγή παρερμηνειών: Ο όρος "δημόσιοι θεσμοί" δεν έχει καμία σχέση με κρατική ιδιοκτησία επιχειρήσεων και τα τοιαύτα...

Μεγάλοι δήμοι, μεγάλα χρέη, μεγάλα προβλήματα...

Δείτε τη χθεσινή συνέντευξη του Γιώργου Καμίνη και του Γιάννη Μπουτάρη στους Φακέλους του Αλέξη Παπαχελά (ΣΚΑΪ).
Επίσης, διαβάστε τα όσα δηλώνει ο Δήμαρχος Πάτρας Γιάννης Δημαράς, για την καθαριότητα και το καθεστώς γύρω από αυτήν (TheBest.gr).

Αστικές μεταφορές και η δύναμη του παραδείγματος

Σε πρόσφατο πολύ ενδιαφέρον άρθρο της στην Καθημερινή (2011-01-16) η νεοεκλεγείς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χαρά Κεφαλίδου απευθύνει έκκληση στους συναδέλφους της να δώσουν το παράδειγμα και να υποστούν, μεταξύ άλλων, διπλάσια μείωση αποδοχών από αυτή που επιβλήθηκε στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα.

Σε ένα φαινομενικά άσχετο θέμα, ο Υπουργός Μεταφορών και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρθηκαν (ορθά) στους τζαμπατζήδες που δεν χτυπούν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς (λεωφορεία, μετρό, τρόλλεϋ) και τους κατηγόρησε ότι εξασθενούν ακόμη περισσότερο τα ασθενή οικονομικά των οργανισμών μεταφορών.

Τα δύο φαινομενικώς άσχετα θέματα, σχετίζονται ως εξής: Οι βουλευτές (και ευρωβουλευτές) μας είναι και αυτοί τζαμπατζήδες στις αστικές συγκοινωνίες, αλλά "με το νόμο" (τον ψηφισμένο από τους ίδιους). Όπως διαβάζουμε στο website του ΟΑΣΑ:

Οι παρακάτω κατηγορίες επιβατών, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία απαλλάσσονται από την καταβολή κομίστρου για τη μετακίνησή τους με όλα τα Μ.Μ.Μ. αρμοδιότητας Ο.Α.Σ.Α.: Λεωφορεία, Τρόλλεϋ, Τραμ, Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο, Μετρό (μέχρι Αεροδρόμιο) και Προαστιακό (στο τμήμα του Μαγούλα-Πειραιάς-Αεροδρόμιο), με την επίδειξη των αντίστοιχων δελτίων που αποδεικνύουν την ιδιότητα αυτή:

• Παιδιά κάτω των έξι (6) ετών.
• Οπλίτες θητείας των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.
• Τα άτομα με ειδικές ανάγκες (Α.Μ.Ε.Α.), στα οποία χορηγούνται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μέσω των Διευθύνσεων Πρόνοιας του Ν. Αττικής, ειδικές Ετήσιες Κάρτες Ελεύθερης Μετακίνησης. Όταν τα συγκεκριμένα άτομα δικαιούνται συνοδό, τότε αντίστοιχη κάρτα πρέπει να φέρει και ο συνοδός. Διευκρινίζεται ότι ο συνοδός δε μπορεί να χρησιμοποιεί την κάρτα μόνος του παρά μόνο όταν συνοδεύει τον κάτοχο της κύριας κάρτας.
• Οι Βουλευτές και Ευρωβουλευτές.

Ας δώσουν λοιπόν το παράδειγμα οι βουλευτές μας καταργώντας τις σχετικές διατάξεις από τη νομοθεσία, ώστε να μην εμφανίζονται ως αντιφάσκοντες και για να έχουν το ηθικό κύρος να επιβληθούν στους (παράνομους) τζαμπατζήδες.

Υ.Γ. Έχω πάθει σοκ! Διαπιστώνω ότι πρόβλεψη για το τζαμπατζιλίκι των βουλευτών (ατέλεια) υπάρχει ακόμη και στο Σύνταγμα της Ελλάδας (από το 1975 ως σήμερα, και δεν έχει πειραχτεί με όλες τις αναθεωρήσεις. Άρθρο 63, παράγραφος 2). Ρητώς αποκλειόταν αυτή η δυνατότητα στα χουντικά συντάγματα του 1968 και 1973 (Άρθρο 70). Πρόβλεψη περί βουλευτικής ατέλειας υπήρχε και στο Σύνταγμα του 1952 (Άρθρο 75) και στο Σύνταγμα του 1927 (Άρθρο 57). Ρητώς αποκλειόταν από το (ψηφισθέν επί Ελευθέριου Βενιζέλου) Σύνταγμα του 1911 (Άρθρο 75) ενώ δεν υπήρξε αντίστοιχη πρόβλεψη (για επιπλέον προνόμια και ατέλειες) ούτε στο Σύνταγμα του 1864.

Άρα, η σχετική διάταξη πρωτοεισήχθη στο Σύνταγμα του 1927 και έκτοτε παραμένει! Φυσικά για να πάψει αυτή τη στιγμή να ισχύει η ατέλεια δεν απαιτείται συνταγματική αναθεώρηση. Αρκεί να καταργηθούν οι σχετικές αποφάσεις της βουλής και όταν έρθει η ώρα για αλλαγή συντάγματος μπορεί να καταργηθεί το Άρθρο 63, παρ.2).

Όλα τα ελληνικά συντάγματα μπορείτε να τα βρείτε στο Εθνικό Τυπογραφείο και μέσω της Βικιπαίδειας.

Εσείς, θα μαζεύατε σκουπίδια για 35 χρόνια;

Με αφορμή την, πολλοστή, κρίση των σκουπιδιών που μαστίζει την Αθήνα θα ήθελα αγαπητοί αναγνώστες να σας κάνω μία ερώτηση:

Εσείς, θα θέλατε να μαζεύετε σκουπίδια για 30-35 χρόνια; Θα θέλατε η καθημερινότητά σας να είναι ένα συνεχές αλισβερίσι με κάδους απορριμμάτων, πεταμένες σακούλες, παράνομα παρκαρισμένα οχήματα και -σαν να μην έφταναν όλα αυτά- να έχετε και την κακοδιοίκηση του ελληνικού δημοσίου από πάνω σας, να σας τρίβεται στα μούτρα επί καθημερινής βάσης;

Ξέρω ότι κάποιοι, διαβάζοντας τα παραπάνω, προτρέχετε και πάτε να απαντήσετε όχι σε αυτό το ερώτημα που έθεσα αλλά σε αυτά που φαντάζεστε ότι θα γράψω στη συνέχεια. "Αν δεν τους άρεσε ας μην προσλαμβάνονταν", θέλετε να μου πείτε. "Δεν τους ανάγκασε κανείς να προσληφθούν στην Υπηρεσία καθαριότητας. Αν δεν τους αρέσει να παραιτηθούν!...". Εντάξει, δεκτά όλα αυτά, αλλά παρακαλώ, απαντήστε πρώτα στο ίδιο το ερώτημα και παρακολουθήστε το συλλογισμό μου:

Θα θέλατε να μαζεύετε σκουπίδια για 30-35 χρόνια της ζωής σας; Ξέρετε κάποιον από το περιβάλλον σας που θα ήθελε κάτι τέτοιο;

Υποθέτω πως η απάντηση είναι αρνητική, όσο καλές και αν είναι οι αμοιβές. Άρα, είναι κατ' αρχάς λογική και αναμενόμενη η τάση των εργαζομένων στις δημοτικές υπηρεσίες καθαριότητας να θέλουν να μεταταγούν σε άλλες υπηρεσίες. Αυτές οι μετατάξεις / τοποθετήσεις / μεταθέσεις (επιλέξτε όποιον όρο και όποια διαδικασία θέλετε) είναι που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την υπερπληθώρα προσωπικού στους ελληνικούς δήμους. Οι προσληφθέντες στις υπηρεσίες καθαριότητας κινούν γη και ουρανό για να μεταταγούν σε άλλες υπηρεσίες με αποτέλεσμα οι θέσεις στην υπηρεσία καθαριότητας να μένουν κενές και έτσι οι Δημοτικές αρχές -πιθανώς έχοντας κι αυτές λερωμένη τη φωλιά τους και θέλοντας να εξασφαλίσουν τη σιωπή και τη συνενοχή του προσωπικού- "αναγκάζονται" να προσλάβουν νέο προσωπικό για να καλύψουν τα κενά που δημιουργούνται στον τομέα της καθαριότητας. Και μετά πάλι απ' την αρχή...

Γνωστά αυτά. Ακόμη δε κι αν αναγκάζονταν οι εργαζόμενοι να παραμείνουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία για την οποία προσελήφθησαν μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι η απόδοσή τους θα έπεφτε με το χρόνο. Είτε λόγω δυσφορίας, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω συνδυασμού παραγόντων που έχουν να κάνουν και με τις δυσκολίες της συγκεκριμένης εργασίας. Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως η συγκεκριμένη εργασία δεν είναι για να γίνεται από το ίδιο άτομο για πάρα πολλά χρόνια, αλλά θα μπορούσε να είναι μια καλή (και σχετικώς καλά αμοιβόμενη) θέση για έναν άνθρωπο που αναζητά μια, σχετικώς, προσωρινή δουλειά, έως ότου μπορέσει να βρει κάτι καλύτερο.

Ως λύση σε αυτό το φαύλο κύκλο προσλήψεων-μετατάξεων-προσλήψεων επελέγη η πρόσληψη προσωπικού με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Έλα όμως που η ελληνική εργατική νομοθεσία (και νομολογία) είναι πλήρως άκαμπτη και αρτηριοσκληρωτική σε αυτόν το τομέα και ορίζει ότι οι "πάγιες και διαρκείς ανάγκες" πρέπει να καλύπτονται από προσωπικό με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Και έτσι ανοίγει ένα παράθυρο για την επαναπρόσληψη / "μονιμοποίηση" ακόμη και αυτών των εργαζομένων που είχαν προσληφθεί με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Βλ. και εδώ.

Μπορεί εμείς να θεωρούμε ότι η ανωτέρω λογική είναι πλήρως... παράλογη.  Μπορεί να εκπλησσόμεθα που η ελληνική νομοθεσία και τα ελληνικά δικαστήρια δεν μπορούν να κάνουν το διαχωρισμό ανάμεσα στην "πάγια και διαρκή ανάγκη" απ' τη μια, και "τον παράγοντα/φορέα που θα καλύψει αυτή την ανάγκη" απ' την άλλη. Είναι σαν να λέμε ότι επειδή η... θέση του προπονητή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου είναι πάγια και διαρκής, θα πρέπει να καλύπτεται εφ' όρου -εργασιακής- ζωής από τον ίδιο προπονητή που πρώτος καπάρωσε τη θέση, και ο οποίος δεν θα μπορεί να απωλύεται αλλά να μόνο να μετατάσσεται (π.χ. σε θέση φύλακα επαρχιακού εθνικού σταδίου). Ή, αν καταφέρουμε και επεκτείνουμε την τουριστική σεζόν ολόκληρο το χρόνο και οι σχετικές θέσεις πάψουν να είναι εποχικές, θα έχουμε μόνιμους, 65χρονους ναυαγοσώστες να εργάζονται στις παραλίες μας... Αλλά το τι εξυπνάδες λέμε και το τι πιστεύουμε εμείς ελάχιστη σημασία έχει εν προκειμένω. Σημασία έχει το τι λέει ο νόμος.

Άρα βρισκόμαστε ενώπιον ενός αδιεξόδου: Οι προσλαμβανόμενοι στις υπηρεσίες καθαριότητας του ελληνικού δημοσίου δεν επιτρέπεται να απωλυθούν και συνεπώς ο αριθμός τους είναι μοιραίο διαρκώς να αυξάνεται. Η δε παραγωγικότητά τους είναι μοιραίο, για τους λόγους που εξηγήθηκαν, συνεχώς να φθίνει. Η μόνη λοιπόν διαφαινόμενη λύση είναι, πολύ απλά, οι εργαζόμενοι για την καθαριότητα των δήμων να μην έχουν καθεστώς δημοσίου υπαλλήλου. Θα πρέπει η εκτέλεση της αποκομιδής απορριμμάτων και ανακυκλώσιμων υλικών να περάσει σε ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες θα υπογράφουν συμβόλαια με συγκεκριμένους όρους με τον κάθε δήμο. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσε να διερευνηθεί και η θεσμοθέτηση κάποιου είδους ανταγωνισμού μεταξύ των εταιρειών που θα δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα και να ζητείται και η γνώμη των πολιτών για το ποιές εταιρείες κάνουν καλή δουλειά ή όχι, έτσι ώστε να εισάγεται και ένα επιπλέον στοιχείο διαφάνειας στην όλη διαδικασία.

  

Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι ο σχεδιασμός της διαχείρισης απορριμμάτων και ανακυκλώσιμων θα πρέπει να παραμείνει, αναβαθμιζόμενος, στον ίδιο το δήμο (ή μια  ένωση δήμων) που θα έχει τη συγκεντρωτικη ευθύνη εντός των ορίων δικαιοδοσίας του και εντός των πλαισίων που ορίζει η νομοθεσία και θα είναι υπεύθυνος για να καθορίσει το κατάλληλο μείγμα μέτρων διαχείρισης απορριμμάτων και όλες τις σχετιζόμενες πολιτικές (μείωση όγκου απορριμμάτων, ανακύκλωση, αποκομιδή, ΧΥΤΑ / ΧΥΤΥ ιδιόκτητο ή τρίτου, καύση, πυρόλυση ή όποια άλλη τεχνολογία, ωράρια και δρομολόγια λειτουργίας της αποκομιδής, κοινωνικά κριτήρια / bonus για την πρόσληψη ατόμων ευπαθών ομάδων, πολεοδομικά και διοικητικά μέτρα που σχετίζονται με τον τρόπο και το χώρο απόθεσης και συλλογής των απορριμμάτων κ.ο.κ.).

Κάπως έτσι, θα βγούμε από το φαύλο κύκλο των ετήσιων απεργιών ("λευκών", κόκκινων ή μαύρων) και θα μπορούμε σε πολύ λίγα χρόνια από τώρα να θυμόμαστε όλη αυτή τη δυσωδία που μας περιβάλλει ως μια κακή ανάμνηση. Διαφορετικά, θα έχουμε κάνει ένα ακόμη μπάλωμα, στα χιλιάδες μπαλώματα που απαρτίζουν το ξεφουσκωμένο μπαλόνι του ελληνικού δημοσίου.

Απεργία στο μετρό ...του Λονδίνου

Πολυασχολούμαι με τη Βρετανία τελευταία... Θα ακούσατε πιθανώς ότι στο Μετρό του Λονδίνου σημειώνεται σήμερα μια απεργία που δημιουργεί πρόβλημα στην πόλη. Μάλλον όμως δεν ακούσατε από τα ελληνικά ΜΜΕ κάποιες "λεπτομέρειες" που κάνουν την απεργία αυτή εντελώς διαφορετική από τις αντίστοιχες ημεδαπές:

1) Δεν απεργούν όλοι οι εργαζόμενοι (δια της βίας ή δια της συμπαιγνίας διοίκησης-συνδικάτων) όπως γίνεται εδώ.

2) Στην απεργία συμμετέχουν μέλη από δύο συνδικάτα (δεν ανήκουν υποχρεωτικά όλοι οι εργαζόμενοι στο ίδιο συνδικάτο).

3) Τα μέλη των συνδικάτων κλήθηκαν να ψηφίσουν. Η απεργία δεν αποφασίστηκε από κάποια "πεφωτισμένη" (συσκοτισμένη) συνδικαλιστική ηγεσία.

4) Τα μέλη των συνδικάτων ψήφισαν μήνες πριν (όχι αιφνιδιαστικά, δύο μέρες πριν την απεργία) .

5) Τα μέλη των συνδικάτων ψήφισαν μέσω μυστικής ψηφοφορίας (και όχι... δια βοής ή σε κάποια "ανοιχτή συνεδρίαση").

6) Στην ψηφοφορία φέρεται να συμμετείχε μικρό σχετικά μέρος των εργαζομένων που κλήθηκαν, και ποσοστό μικρότερο του 50% του συνόλου (ψηφισάντων και μη) ήταν τελικά υπέρ της απεργίας. Ωστόσο η απεργία έγινε, με τη συμμετοχή όσων θέλησαν να απεργήσουν.

7) Η διοίκηση του μετρό όχι μόνο δεν έκανε την πάπια (ή τον Πόντιο Πιλάτο ή όποια άλλη σχετική παρομοίωση προτιμάτε) αλλά συνεχίζει να εκτελεί την αποστολή της, έχοντας ανεβάσει ειδική σελίδα στο site με ζωντανή ενημέρωση κατά τη διάρκεια της απεργίας.

8) Η διοίκηση του μετρό φρόντισε ενεργά να παράσχει εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης στο κοινό για τη διάρκεια της απεργίας.

9) Όλες οι γραμμές του Μετρό εκτός από μία λειτούργησαν, αλλά με αρκετούς σταθμούς κλειστούς και με λιγότερα δρομολόγια.

10) Για να το συνδέσουμε και με τα θέματα της αυτοδιοίκησης τα οποία έθιξα την προηγούμενη εβδομάδα (και στα οποία θα επανέλθω), η εταιρεία που διαχειρίζεται τον Υπόγειο του Λονδίνου, η TfL, ανήκει στη δικαιοδοσία του Δημάρχου...

Πηγές:

Guardian: http://www.guardian.co.uk/uk/2010/aug/24/tube-strikes-job-cuts

BBC News: http://www.bbc.co.uk/news/uk-england-london-10819227

Financial Times: http://www.ft.com/cms/s/0/5a6613c4-b995-11df-968f-00144feabdc0.html?ftcamp=rss

TFL (επίσημο site-ειδική σελίδα απεργίας): http://www.tfl.gov.uk/?eomid=1.0.4246

Επίσημος κώδικας που ρυθμίζει τα της ψηφοφορίας για απεργία: http://www.bis.gov.uk/files/file18013.pdf

Ασφάλεια στις πόλεις (Νο.2) – Η θεωρία του σπασμένου παράθυρου και ένα ελληνικό παράδειγμα

Επανέρχομαι στο θέμα της ασφάλειας που είχα πιάσει πριν λίγο καιρό σχολιάζοντας τις, μάλλον σπασμωδικές και αναποτελεσματικές, αστυνομικές «επιχειρήσεις-σκούπα» στην Αθήνα.

Κατ’ αρχάς ας διευκρινίσουμε τα αυτονόητα: Με τον όρο «ασφάλεια» εννοούμε την εξασφάλιση της δυνατότητας του κάθε πολίτη, κατοίκου ή επισκέπτη να ασκεί ελεύθερα τα δικαιώματά του (δικαίωμα έκφρασης, δικαίωμα μετακίνησης, δικαίωμα στην ιδιοκτησία του, δικαίωμα στη μη προσβολή της προσωπικότητάς του), εντός των ορίων που ορίζονται απ’ το νόμο, χωρίς παρενόχληση από τον οποιοδήποτε. Στα λεξικά βλέπουμε την ασφάλεια να ορίζεται και ως απουσία φόβου ή κινδύνου (‘η κατάσταση του να είσαι ελεύθερος από φόβο ή κίνδυνο’).

Στη δημόσια ασφάλεια, η έμφαση αυτή στην «αίσθηση» των πολιτών έχει σαφώς τη λογική της καθώς συχνά αυτή η αίσθηση έχει μεγαλύτερη αξία από τα όποια στατιστικά εγκληματικότητας, μιας και οι πολίτες έχουν μια πιο άμεση αντίληψη της ατμόσφαιρας που διαπνέει μια περιοχή ενώ τα επίσημα στατιστικά μπορούν να την αποκρύπτουν (γιατί οι πολίτες, ιδίως σε περιόδους έξαρσης εγκληματικότητας, δεν αναφέρουν στις αρχές όλα τα περιστατικά που τους συνέβησαν ή υπέπεσαν στην αντίληψή τους). Από την άλλη η προσέγγιση αυτή, αν και κατανοητή, είναι προβληματική γιατί ο καθένας μπορεί να αισθάνεται «φοβισμένος» ή «απειλούμενος» από κάτι ή κάποιον.

Πασίγνωστη είναι η περίπτωση της Νέας Υόρκης (και άλλων μεγάλων πόλεων των ΗΠΑ) στη δεκαετία του 1990 που γνώρισε ραγδαία πτώση της εγκληματικότητας. Ένας εκ των επικεφαλής της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, ο Bill Bratton, εφάρμοζε μια νέα θεωρία αντιμετώπισης της εγκληματικότητας (που ήταν πολύ αυξημένη ως τα τέλη των ‘80s). Ήταν η «θεωρία του σπασμένου παράθυρου» βάσει της οποίας η σύλληψη και τιμωρία των ενόχων για μικρο-αδικήματα έχει ως αποτέλεσμα να μειώνεται και η σοβαρότερη εγκληματικότητα καθώς, αφ’ ενός συλλαμβάνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο ένοχοι και για μεγαλύτερα αδικήματα, αφ΄ ετέρου στέλνεται ένα ευρύτερο μήνυμα τάξης και τήρησης των νόμων. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκε ένα σύστημα διαρκούς, στατιστικής παρακολούθησης της παραβατικότητας και σε όποια περιοχή σημειωνόταν αύξηση των αδικημάτων αμέσως στελνόταν αυξημένος αριθμός αστυνομικών.
Σημειωτέον ότι για τη μείωση της εγκληματικότητας τη δεκαετία του ’90 στις ΗΠΑ έχουν προταθεί και άλλες εξηγήσεις (οικονομική ανάπτυξη, νομιμοποίηση εκτρώσεων και μείωση ανεπιθύμητων γεννήσεων, κοκ.).

Ωστόσο, από ένα σημείο και μετά, και συγκεκριμένα επί Δημαρχίας Τζουλιάνι, επήλθαν σοβαρές διοικητικές αλλαγές στην Αστυνομία της Νέας Υόρκης με τους υπεύθυνους για την επιτυχημένη μείωση της παραβατικότητας να εξωθούνται εκτός δράσης και να αντικαθίστανται με ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης του Δημάρχου. Σύμφωνα με τη Cintra Wilson, σταδιακά επήλθε μια αλλαγή στη στάση της Αστυνομίας που άρχισε να κατηγορείται για παραβιάσεις των δικαιωμάτων των πολιτών και για υπέρμετρη χρήση βίας. Σε δύο μόλις χρόνια (1996-98) οι αστυνομικοί σταμάτησαν ίσως και πάνω από 200.000 πολίτες στο δρόμο για σωματική έρευνα με μόνο 9.500 να καταλήγουν σε συλλήψεις. Επιπλέον, η αίσθηση των αστυνόμων ότι μπορούσαν να λειτουργούν ανεξέλεγκτα οδήγησε αναπόφευκτα σε αυθαιρεσίες, έως και φόνους αθώων πολιτών λόγω... υπερβάλλοντος ζήλου, με το Δήμαρχο να αρνείται να απολογηθεί ή έστω να ζητήσει συγγνώμη. Τα στατιστικά δε φαίνεται να στηρίζουν πλήρως αυτή την άποψη (τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με το επιχειρησιακό σκέλος και όχι με τον ίδιο το Δήμαρχο) καθώς επί αρχηγίας του Howard Safir (του αστυνόμου που αντικατέστησε τον Bill Bratton) τα περιστατικά εκπυρσοκρότησης όπλων των αστυνομικών μειώθηκαν δραματικά, από 344 το 1995 σε 155 το 1999.

Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά δείχνουν ότι η εξασφάλιση της δημόσιας ασφάλειας απαιτεί σοβαρότητα, λεπτούς χειρισμούς και επαγγελματισμό, καθώς μπορεί πολύ εύκολα να παρεκτραπεί και από μέρος της λύσης να γίνει μέρος του προβλήματος. Επιπλέον, η δημόσια ασφάλεια μιας περιοχής δεν εξαρτάται μόνο από την παρουσία ή μη παραβατικών ατόμων σε αυτή αλλά και από τις συνθήκες της ίδιας της περιοχής (οικονομικές, κοινωνικές, φυσικές, κ.α.).

Πάμε τώρα σε ένα ελληνικό παράδειγμα που στριφογυρνάει στο μυαλό μου εδώ και καιρό. Το παρακάτω δημοσίευμα είναι από την εφημερίδα «Παλμός» του Γαλατσίου (Σεπτ. 2008) και αναφέρεται στο παράνομο παρκάρισμα μοτοσικλετών στα πεζοδρόμια, μπροστά από τις καφετέριες της Λεωφ. Βεϊκου. Επίσης, στην ίδια περιοχή υπάρχει μια μακρόχρονη και προκλητική κατάσταση ανομίας με το παράνομο παρκάρισμα και διπλοπαρκάρισμα αυτοκινήτων, πολύ συχνά ... αστραφτερών και καλογυαλισμένων...

Όπως βλέπεται από το άρθρο, η απάντηση της αστυνομίας είναι μάλλον αδιαφορία, αν όχι δούλεμα. Ακόμη χειρότερη είναι η στάση του Δήμου Γαλατσίου, καθώς είναι πλέον η Δημοτική Αστυνομία που έχει την κύρια ευθύνη για τα θέματα στάθμευσης και κατάληψης δημοσίων χώρων.
Είναι σε αυτήν ακριβώς τη θέση που τον Ιούνιο 2009 είχαμε τη δολοφονία ενός ιδιοκτήτη καφετέριας και τον Σεπτέμβριο 2009 μία δεύτερη δολοφονία ενός 25χρονου, μερικά μέτρα πιο πέρα.

Για την πρώτη απ’ αυτές τις δολοφονίες εξετάζεται και το αν εμπλέκονται οι κατηγορούμενοι για την απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου...
Δεν είναι αυτή μια ενδιαφέρουσα ένδειξη ότι οι μικρές παραβάσεις σχετίζονται (έστω έμμεσα, γεωγραφικά) με τις μεγάλες;

Χαρίζεται Απορριμματοφόρο

...από το Δήμαρχο Αθηναίων, στο Δήμο Λαγκαδά, μας πληροφορεί ο σημερινός Τύπος (Καθημερινή) και το σχετικό Δελτίο Τύπου.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που δεν αναγράφησαν στο Δελτίο Τύπου για λόγους συντομίας αλλά δεν καταλαβαίνω με ποια λογική ο Δήμαρχος Αθηναίων προβαίνει σε μια τέτοια ενέργεια και μάλιστα έχω την αίσθηση όχι για πρώτη φορά;

Το απορριμματοφόρο δεν έχει πληρωθεί με τα (ανταποδοτικά) τέλη των δημοτών για την καθαριότητα της Αθήνας;

Μήπως εντάσσεται στα πλαίσια της νεοδημοκρατικής αλληλεγγύης, ιδίως τώρα που βρισκόμαστε σε... κρίσιμη περίοδο;

Μήπως έτσι κι αλλιώς θεωρεί ότι η υπόθεση "καθαριότητα της Αθήνας" είναι μάταιη και χαμένη υπόθεση, οπότε είπε να το παραχωρήσει κάπου όπου τουλάχιστον θα πιάσει τόπο;

Μήπως είναι σαράβαλο και χαρίζει "γουρούνι στο σακί";

"Έλα καημένε, πως κάνεις έτσι", θα πουν κάποιοι που τους περισσεύουν και δεν τους πειράζουν τα διαρκώς αυξανόμενα δημοτικά τέλη και η μειούμενη ποιότητα ζωής...

Υ.Γ. Από παλαιό άρθρο του -παλαιού- Ελ .Τύπου βρήκα κάποιες επεξηγήσεις (μάλλον για... γουρούνι στο σακί πρόκειται), τις οποίες δεν μπορεί να κρίνει κάποιος αν δεν ξέρει τις λεπτομέρειες. Και πάλι θα αναρωτηθώ όμως ποιο το όφελος για τους δημότες της Αθήνας; Γενικώς σχέσεις καλής συνεργασίας των Δήμων στα πλαίσια της ΚΕΔΚΕ; Και γιατί να παραχωρηθεί στο Δήμο Λαγκαδά και όχι σε ένα πιο κοντινό στην Αθήνα δήμο;

Σίγουρα το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι χρειάζεται κατά την προμήθεια απορριμματοφόρων να λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν το κόστος συντήρησης. Λαμβάνεται; Και πως αξιοποιείται η όποια συσσωρευμένη γνώση υπέρ των δήμων; Ή μήπως οι δήμοι δεν συσσωρεύουν γνώση αλλά απλά κάνουν προμήθειες...;

Ημι-υπαίθριοι: Αφελείς απορίες, σκέψεις, εξηγήσεις

2009-07-15: τροποποίηση με δύο προτεινόμενες εναλλακτικές λύσεις (βλ. 4)

(1) Η στάση Πολιτείας και πολιτών έναντι του νόμου. Απορίες...
- Η νομοθεσία γενικώς, και η πολεοδομική ειδικότερα, πρέπει να αποτελεί έκφραση της συνισταμένης θέλησης των πολιτών και της κοινής περί δικαίου αίσθησης ή μέσο παγίδευσης των πολιτών;

- Η στάση των πολιτών έναντι του νόμου και ειδικά έναντι της πολύπαθης πολεοδομικής νομοθεσίας βελτιώνεται με το εφεύρημα των ημιυπαίθριων και με την ως και σήμερα αντιμετώπιση / τακτοποίησή του από την πολιτεία; Δηλ., οι πολίτες μετά από όλες τις σχετικές μεθοδεύσεις θα δείχνουν από εδώ και μπρος μεγαλύτερο ή μικρότερο σεβασμό έναντι του νόμου;

- Οι αποκαλούμενες «πολεοδομίες» (μηδαμινή σχέση έχει το έργο τους καθώς και οι εργαζόμενοι σε αυτές με τον πολεοδομικό σχεδιασμό) πόσους επιτόπιους ελέγχους έκαναν τα τελευταία 20 χρόνια (δηλ. όχι απλά έλεγχο σχεδίων και πιστοποιητικών από το γραφείο τους);

- Η διοίκηση είχε την εντύπωση ότι αυτή η μακροχρόνια παράδοση μη ελέγχου (τυχαία ή ηθελημένη) θα πέρναγε με κάποιο μαγικό τρόπο ...απαρατήρητη από τους εμπλεκόμενους στην οικοδομή και δεν θα επηρέαζε τη συμπεριφορά τους;

- Το «πρόβλημα» των παράνομα κλεισμένων ημιυπαίθριων προέκυψε ως εκ θαύματος; Ακόμη και αν η πολιτεία έχει φροντίσει κατά παράδοση να μην κάνει επιτόπιους ελέγχους στις οικοδομές, ήταν αδύνατον να προβλέψει τη δημιουργία του προβλήματος από τη στιγμή που νομοθετικά άνοιγε αυτό το «παραθυράκι»;

- Άκουσαν ποτέ οι κυβερνώντες για την Ανάλυση Κανονιστικών Επιπτώσεων (Regulatory Impact Assessment) ως πολύτιμο εργαλείο στοχασμού περί των προτεινόμενων κανονιστικών ρυθμίσεων; Βέβαια, τέτοιες, δυτικότροπες παραξενιές –όταν εφαρμόζονται σωστά– έχουν το μειονέκτημα να περιορίζουν την ευχέρεια / αυθαιρεσία του εκάστοτε άρχοντα να νομοθετεί κατά την αποκλειστική βούλησή Του... Συνειδητοποιείται έστω και σήμερα το υψηλότατο κόστος της νομοθέτησης στο πόδι, εν κρυπτώ και αφ’ υψηλού ή η Πολιτεία εξακολουθεί να κάνει τα ίδια σφάλματα;

- Οι Εκθέσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης που κάνουν διαρκείς αναφορές σε διαφθορά και κακοδιοίκηση στις αποκαλούμενες «πολεοδομίες» πως αξιοποιήθηκαν από τα ανώτερα κλιμάκια της πολιτείας και σε τι διορθωτικές δράσεις οδήγησαν; Είναι άσχετα τα ευρήματα αυτών των εκθέσεων με την ποιότητα της νομοθεσίας που καλούνται να εφαρμόσουν τα «πολεοδομικά γραφεία»;


(2) Ιστορική αναδρομή. Εξηγήσεις...
- Φαίνεται ότι το εφεύρημα των ημιυπαίθριων (από το 1985 που πρωτο-εισήχθη) και το γεγονός ότι η Πολιτεία έκανε τα στραβά μάτια στον τρόπο εφαρμογής του ήταν ένα (ημί-)μέτρο προς την σωστή κατά τα άλλα κατεύθυνση της βελτίωσης της ποιότητας ζωής των πολιτών και τον περιορισμό της αύξησης του κόστους της οικοδομής. Δηλ. η πολιτεία άνοιξε στους πολίτες (μηχανικούς και αγοραστές) ένα παραθυράκι προκειμένου να αυξήσουν τον κατοικήσιμο χώρο των οικιών τους αλλά το έκανε με τρόπο πλάγιο, σαν να ντρεπόταν να παραδεχθεί τα προηγούμενα λάθη της και ευθέως να τα αποσύρει. Αντί για ημί-μετρα και παραθυράκια θα ήταν προτιμότερο να είχε γίνει μια ανοιχτή δημόσια συζήτηση για το θέμα και να είχαν ληφθεί ξεκάθαρες αποφάσεις, ακόμη κι αν υπήρχαν οι μόνιμα διαμαρτυρόμενοι. Δηλ. θα ήταν προτιμότερο να μην είχε εφευρεθεί η πατέντα των ημιυπαίθριων και απλά να είχαν αυξηθεί σε ένα μικρό αντίστοιχο ποσοστό οι Συντελεστές Δόμησης.

- Οι πολίτες, είδαν την πολιτεία να τους κλείνει το μάτι και εκμεταλλεύτηκαν τη ρύθμιση αυτή. Τόσο οι μηχανικοί – κατασκευαστές, βγάζοντας ένα επιπλέον κέρδος από τις κατασκευές και μετακυλίωντας την ευθύνη στους αγοραστές όσο και οι τελευταίοι. Άλλες φορές η πρωτοβουλία ήταν του μηχανικού, άλλες του αγοραστή. Φαντάζομαι τις περισσότερες φορές των μηχανικών που έχουν μεγαλύτερη άνεση με τις σχετικές έννοιες και πρώτα κατασκευάζουν και μετά πωλούν τα περισσότερα διαμερίσματα. Άλλωστε, πως μπορεί να δικαιολογηθεί η παρουσία π.χ. καλοριφέρ συνδεδεμένων με το κεντρικό σύστημα θέρμανσης στους ημιυπαίθριους χωρίς πρωτοβουλία του κατασκευαστή;

- Στην εξήγηση αυτή (ότι η πολιτεία έκλεισε το μάτι στους πολίτες ωθώντας τους να παρανομήσουν) συνηγορεί και το γεγονός ότι, όπως στην πράξη αποδεικνύεται, ο πραγματικός ημι-υπαίθριος ελάχιστη αξία έχει για τους πολίτες καθώς ελάχιστη είναι η προσφορά και ζήτηση για τέτοιους χώρους! Αν πραγματικά υπήρχε ανάγκη οι πολίτες δεν θα τους έκλειναν! Η βασική ανάγκη των πολιτών ήταν για μεγαλύτερα, πιο άνετα διαμερίσματα. Αυτή λοιπόν την ανάγκη ήρθε να καλύψει η πολιτεία αλλά με τρόπο έμμεσο και δειλό, μετακυλίωντας και αυτή την ευθύνη στους πολίτες.

(3) Η τρέχουσα ρύθμιση / «τακτοποίηση». Πολεοδομικές επιπτώσεις:
- Το γεγονός ότι η ρύθμιση αυτή προέκυψε την παρούσα στιγμή που το ελληνικό δημόσιο έχει ουσιαστικά πτωχεύσει εξηγεί από μόνο του τη λογική της και το στόχο της. Είναι λάθος όμως η πολιτική γης να υπηρετεί τη -στενά νοούμενη- οικονομική πολιτική και μόνο. Η πολιτική γης και η πολεοδομική πολιτική έχουν από μόνες τους αξία και άλλους, συγκεκριμένους στόχους να επιτύχουν, όπως τη βελτίωση του επιπέδου διαβίωσης των πολιτών, την εξασφάλιση ασφαλούς, ποιοτικής και οικονομικά προσιτής στέγασης, κ.ο.κ. Παρακάμπτεται το γεγονός ότι με την τρέχουσα ρύθμιση τιμωρούνται μόνο οι αγοραστές και όχι και οι κατασκευαστές (πολιτικοί μηχανικοί οι περισσότεροι...) και ερχόμαστε στην πολεοδομική ουσία, δηλαδή πέρα από το οικονομικό κομμάτι:

- Σκέφτηκε κανείς την επίδραση της τρέχουσας ρύθμισης / τακτοποίησης στην ανάπτυξη των πόλεων; Με την τρέχουσα ρύθμιση, το εφεύρημα των ημιυπαίθριων διατηρείται, και απλώς τίθενται κάποιοι επιπλέον περιορισμοί στη χρήση του. Από την άλλη, μια σειρά χώρων που πριν δεν προσμετρούνταν στο Συντελεστή Δόμησης (π.χ. κλειστοί χώροι στάθμευσης) τώρα θα προσμετρούνται. Ταυτόχρονα όμως οι Συντελεστές Δόμησης παραμένουν σταθεροί. Άρα, ουσιαστικά περιορίζονται οι οικοδομήσιμοι χώροι εντός των πόλεων και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα:
o να ασκείται ακόμη μεγαλύτερη πίεση για την περαιτέρω εξάπλωση των πόλεων προς τα έξω (urban sprawl)
o να αυξάνεται η τάση για δημιουργία ακόμη μικρότερων διαμερισμάτων δυσχεραίνοντας τις συνθήκες διαβίωσης για μεγάλο μέρος του πληθυσμού,
o να τίθεται ένα ακόμη αντικίνητρο στην ανανέωση του υπάρχοντος «στοκ (πολυ-)κατοικιών» που σταδιακά γηράσκουν και να αυξάνεται οριακά η αξία των ήδη κτισμένων κατοικιών έναντι των νέων.
o να αυξάνεται περαιτέρω το κόστος των κατοικιών / διαμερισμάτων το οποίο είναι ήδη δυσθεώρητα υψηλό στη χώρα μας

o να διαιωνίζεται το πρόβλημα στις νέες κατασκευές, έστω σε μικρότερο βαθμό.
Σκέφτηκε κανείς τις συνέπειες όλων των ανωτέρω;

- Παραπάνω έβαλα τη λέξη «πρόβλημα» μέσα σε εισαγωγικά. Κι αυτό γιατί ισχυρίζομαι πως –ανεξαρτήτως των προθέσεων και σκέψεων της πολιτείας- το κλείσιμο των ημιυπαίθριων είναι εν πολλοίς ένα ψευδοπρόβλημα. Ουσιαστικά αναφερόμαστε σε νομίμως χτισμένους έτσι κι αλλιώς χώρους και η μόνη παρατυπία είναι ότι έχει κλειστεί ή χτιστεί και η τέταρτη (εξωτερική) πλευρά τους. Ο όγκος του κτίσματος όμως παραμένει ο ίδιος, οι ανοιχτοί / ακάλυπτοι χώροι ίδιοι, η σκιά που δημιουργεί το κτήριο στο δρόμο δεν αλλάζει, άρα ποιο το ουσιαστικό πρόβλημα; Εν τέλει, με βάση τα όσα ανέφερα παραπάνω, το κλείσιμο των ημιυπαίθριων δεν ήταν πρόβλημα αλλά ήταν λύση. Το πρόβλημα ήταν και είναι οι υπαρκτές, ουσιαστικές, κοινωνικές ανάγκες για αξιοπρεπή στέγαση και κατοικία και όχι η απεγνωσμένη αναζήτηση πολεοδομικών παρατυπιών και λεπτομερειών.

- Άλλωστε, ποιόν σημαντικό σκοπό εξυπηρετεί η πολιτεία με το να ρυθμίζει την εσωτερική διαρρύθμιση μιας κατοικίας;

(4) Δύο εναλλακτικές λύσεις στην τρέχουσα κατάσταση
- Νομίζω ότι η λύση θα έπρεπε να κινείται στην παρακάτω κατεύθυνση με σκοπό την οριστική λύση / κατάργηση του θέματος και την άρση της ανισότητας στην εφαρμογή / τήρηση του νόμου καθότι κάποιοι, έστω και ελάχιστοι, κράτησαν τους ημιυπαίθριους ανοιχτούς:

α) Κατάργηση της διάκρισης των στεγασμένων χώρων σε ημιυπαίθριους και μη

β) ''Ντε φάκτο αμνηστία / νομιμοποίηση του κλεισίματος των έως τώρα χτισμένων ημιυπαίθριων (κλεισμένων ή μη). Φυσικά, εξακολουθεί το ποσοστό ιδιοκτησίας του διαμερίσματος επί του συνόλου της ιδιοκτησίας να παραμένει το ίδιο.

Κατ' αυτόν τον τρόπο παύει η εκκρεμότητα με όλους τους ημιυπαίθριους που κτίστηκαν ως τώρα και παύει να δίνεται κίνητρο για τη δημιουργία νέων παρατυπιών. Οι ιδιοκτήτες τους (ανεξαρτήτως του αν ευθύνονταν οι ίδιοι ή οι κατασκευαστές) παύουν να τελούν υπό την απειλή προστίμων, εκβιασμών κτλ. Από την άλλη, όταν στο μέλλον το κτίσμα (πολυκατοικία) τους γκρεμιστεί, θα έχουν στην ιδιοκτησία τους λιγότερα αναλογικά τετραγωνικά απ' όσα έχουν τώρα καθώς οι δηλωμένοι ως ημιυπαίθριοι χώροι θα εξακολουθούν να μη μετρούν στον συντελεστή δόμησης. Άρα, η "τιμωρία" θα έρθει, αλλά καθυστερημένη και ήπια, έτσι ώστε να αμβλυνθούν και οι όποιες αδικίες έγιναν ως τώρα.

Έτσι,

o μπαίνει πραγματικά τέλος στο ζήτημα των ημιυπαίθριων,

o οι ιδιοκτήτες που δεν έκλεισαν τους ημιυπαίθριους ως τώρα μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με αυτούς ώστε να μην αισθάνονται αδικημένοι

o η οικονομική επιβάρυνση για τους πολίτες θα είναι μηδενική και θα υποβοηθηθεί η οικονομία στην τρέχουσα κρίση,
o ο κλάδος της οικοδομής θα πάρει ίσως μια μικρή ανάσα,

o θα αποφευχθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες που ανέφερα παραπάνω (εξάπλωση πόλεων, μικρότερα διαμερίσματα, κτλ),

o το κράτος αναγνωρίζει για μια (πρώτη ;) φορά ένα λάθος του και βοηθά στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών

Σημειώνεται ότι και η παραπάνω προτεινόμενη λύση δεν παύει να είναι μπαλώμα στην τρέχουσα, συγκεντρωτική και συνάμα αποσπασματική πολεοδομική νομοθεσία και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον ουσιαστικό αστικό σχεδιασμό. Απλά βάζει πραγματικό τέρμα σε μια εκκρεμότητα, χωρίς να τιμωρεί ή να αδικεί τους πολίτες, και δημιουργεί μια ομαλότερη βάση για τον περαιτέρω ορθολογικότερο σχεδιασμό των πόλεων.

Κατόπιν ωρίμου(;) σκέψεως άλλαξα την προτεινόμενη λύση μου επί το απλούστερο. Μια - παραπλήσια - εναλλακτική λύση θα ήταν η εξής:
α) Κατάργηση της διάκρισης των στεγασμένων χώρων σε ημιυπαίθριους και μη (όπως ανωτέρω)
β) Αναλογική αύξηση των συντελεστών δόμησης ώστε να "καλύψουν" / συμπεριλάβουν και τους κλεισμένους ημιυπαίθριους. Οι ήδη κτισμένοι ημιυπαίθριοι (κλεισμένοι ή μη) θα συμπεριλαμβάνονται πλέον στον νόμιμα κτισμένο όγκο του κτηρίου όπως όλοι οι άλλοι χώροι. Όποιος ιδιοκτήτης θέλει τους κλείνει ή τους ανοίγει (έτσι εξισορροπείται η "αδικία" έναντι αυτών που ήθελαν να τους κλείσουν αλλά δεν το έκαναν).
Οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες επωφελούνται από τον αυξημένο Συντελεστή Δόμησης και δίνεται ένα κίνητρο για την ανανέωση κάποιων παλαιών, γηρασμένων πολυκατοικιών.

Η μόνη μου επιφύλαξη για αυτή τη δεύτερη λύση είναι ότι θα ήθελα να αποσυνδέσω τα δύο θέματα (δηλ. τους ημιυπαίθριους από τον Σ.Δ.). Με τη λογική ότι οι συντελεστές δόμησης θα πρέπει να αλλάζουν / καθορίζονται κατά περιοχές ή κατά ζώνες και όχι μαζικά παντού. Ο καθορισμός των πολεδομικών όρων / κανονισμών (π.χ. συντελεστή δόμησης) δεν θα έπρεπε να μπαίνει σε "παζάρια" εξισορρόπησης αδικιών και γι' αυτό τον αποσυνέδεσα πλήρως από το θέμα των ημιυπαίθριων.

Τα σχόλια όλων είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτα.

Ικανοποίηση προσωπικού και Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων (των ΗΠΑ)

Ενδιαφέρον άρθρο από το National Parks Traveler:
Survey Says National Park Service Is Far from the Best Government Agency to Work For.
Ο διορατικός αναγνώστης θα μπορέσει να συσχετίσει τα παράπονα / αρνητικά σχόλια & παρατηρήσεις των εργαζομένων της συγκεκριμένης υπηρεσίας με τον κυρίαρχο τρόπο λειτουργίας του νεοελληνικού κράτους και να βγάλει τα αντίστοιχα συμπεράσματα...
Ολόκληρη η έρευνα για τον Δείκτη με τον τίτλο "Τα καλύτερα εργασιακά περιβάλλοντα εντός της ομοσπονδιακής κυβέρνησης": The Best Places to Work in the Federal Government - 2009
...και ολόκληρη η έρευνα βάσης που διενεργήθηκε από το Γραφείο Διαχείρισης Προσωπικού της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης (με αναλυτική περιγραφή της μεθοδολογίας): http://www.fhcs.opm.gov/2008/

Η διοίκηση επιχειρήσεων και η σχέση της με το κλίμα και το περιβάλλον

Δύο ενδιαφέροντα άρθρα στο χειμερινό τεύχος 2008 (.pdf) του περιοδικού RSM Outlook του Rotterdam School of Management / Erasmus University.

Greening Climate Change: Q&A with Gail Whitman (στη σελ. 16): Ένα από τα ερευνητικά θέματα που μελετώνται είναι "ο ρόλος που παίζουν οι εταιρείες στην κλιματική αλλαγή, εντός των αστικών περιοχών".

Staying in the loop: Reverse Logistics (στη σελ. 38): ενδιαφέρουσες νύξεις για το πως η μελέτη της εφοδιαστικής αλυσίδας στην ολότητά της μπορεί να φέρει οφέλη τόσο για το περιβάλλον όσο και για τον εμπλεκόμενο οργανισμό.

Αξιολόγηση Κρατικών Υπηρεσιών στο διαδίκτυο

...στο Ην. Βασίλειο φυσικά. Το είχα σκεφτεί εδώ και καιρό και απόρησα πως άργησε να γίνει πράξη από κάποιους. Απομένει να δούμε τον τρόπο εφαρμογής.
Μεταξύ των υπηρεσιών που θα αξιολογούνται θα είναι αυτές των τοπικών (δημοτικών) συμβουλίων.
Και στην Ελλάδα, με τους κωδικούς που δίνει το TAXIS, δεν θα ήταν τρομερά δύσκολο νομίζω αν και μάλλον πρόκειται για κάτι ακόμη πιο απλό, χωρίς ανάγκη πιστοποίησης της ταυτότητας του κάθε χρήστη / αξιολογητή.
(Καθημερινή, 2009-03-10, BBC, 2009-03-10)

Υ.Γ. Παρέλειψα να αναφέρω ότι για τις δημόσιες υπηρεσίες του Ην. Βασιλείου αυτό δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Ήδη, η απόδοση όλων των Υπηρεσιών παρακολουθείται βάσει δεικτών, η διοίκησή τους ασκείται από επαγγελματίες διοικητές βάσει συγκεκριμένων, συμβολαιοποιημένων στόχων και αυτή η τελευταία κίνηση απλά σκοπεύει στον να προσθέσει μια μεγαλύτερη διαφάνεια στη λειτουργία τους.

"Η δομική ανεπάρκεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος"

Εξαιρετικό και συνοπτικό άρθρο του Kevin Featherstone που αναλύει τις βασικές αδυναμίες του ελληνικού διοικητικού - πολιτικού συστήματος. (Καθημερινή, 2009-02-22)