Νορβηγία, Χιλή, Περού: Ταμεία αξιοποίησης εσόδων από φυσικούς πόρους

Αναδημοσιεύω ένα άρθρο μου από το 2006 με προσθήκη ενός σύντομου υστερόγραφου στο τέλος. Αφορά στη διαχείριση των εσόδων που έχουν τα παραπάνω κράτη από την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων τους (πετρέλαιο, χαλκός και χρυσός συγκεκριμένα). Νορβηγία και Χιλή φαίνεται να είναι παραδείγματα προς μίμηση. Αντίθετα το Περού...

Η Διαχείριση του πλούτου από τους φυσικούς πόρους, στη Νορβηγία και στο Περού. Κοινό πρόβλημα, σε διαφορετική φάση και διάσταση (2006-04-10)

Η Νορβηγία, από τις χώρες με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στον κόσμο, έχει δημιουργήσει ένα αποθεματικό κεφάλαιο, το λεγόμενο "Oil Fund", στο οποίο πηγαίνουν τα πλεονάσματα που δημιουργούνται από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου με σκοπό να προετοιμαστούν για τη δύσκολη ώρα που τα κοιτάσματα θα εξαντληθούν. To 60% των κεφαλαίων επενδύεται σε ομόλογα και το 40% σε -διεθνείς- μετοχές. Τμήμα του κεφαλαίου το διαχειρίζονται επ'αμοιβή εξωτερικοί συνεργάτες, δηλ. μεγάλοι χρηματο-οικονομικοί οίκοι. Τον προηγούμενο Σεπτέμβριο έφτασε στο ύψος ρεκόρ των 198 δις δολ. ΗΠΑ.

Ωστόσο, υπάρχει σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο μια διαμάχη σχετικά με το αν πρέπει κάποια από τα χρήματα αυτά να διοχετευθούν για τη χρηματοδότηση "κοινωνικών παροχών" ή αν πρέπει να δοθούν επιπλέον φοροαπαλλαγές ως κίνητρο για περισσότερες επενδύσεις και ακόμη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη. Οι πρόσφατες εκλογές που ανέδειξαν κεντρο-αριστερή κυβέρνηση κρίθηκαν πάνω σε αυτό κυρίως το ζήτημα, με τους πολίτες οριακά να προκρίνουν την πρώτη λύση.
Το "Oil Fund" της Νορβηγίας έχει αποτελέσει πρώτυπο για τη δημιουργία αντίστοιχων κεφαλαίων στο Καζακστάν και την Ταϊλάνδη ενώ και το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας επιζητά την αντίστοιχη αξιοποίηση των εσόδων από τη Βόρεια Θάλασσα υπέρ των Σκωτσέζων.

Στο Περού, από την άλλη, η κυβέρνηση έχει θεσμοθετήσει ειδική φορολόγηση των εξορυκτικών βιομηχανιών με το ήμισυ των εισπρατόμμενων φόρων να πηγαίνουν πίσω στους δήμους στους οποίους βρίσκονται οι εν λόγω βιομηχανίες / ορυχεία.

Αρκετοί δήμοι στις απομακρυσμένες επαρχίες του Περού ξοδεύουν το εισόδημα - το οποίο τους αποδίδει, ως οφείλει, η κυβέρνηση - σε παιδικές χαρές και διακοσμητικές παρεμβάσεις όταν οι κάτοικοι δεν έχουν καθαρό νερό για να πιούν.

Ο εκπρόσωπος της Παγκόσμιας Τράπεζας από τη μεριά του συμβουλεύει την επένδυση σε σχέδια απορρύπανσης των εγκαταλελειμμένων ορυχείων προκειμένου να αυξηθεί η υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού προς την εξορυκτική διαδικασία. Μια άλλη ιδέα είναι η άμεση εμπλοκή των εξορυκτικών βιομηχανιών στην επένδυση των χρημάτων τοπικά. Αντί δηλ. να πληρώνουν φόρους που να πηγαίνουν στην κεντρική κυβέρνηση και από εκεί στις τοπικές διοικήσεις να κατασκευάζουν οι ίδιες έργα υποδομής, τοπικά, και σε αντάλλαγμα να έχουν φοροαπαλλαγές. Έτσι, τουλάχιστον αποφεύγεται η επαύξηση και ενίσχυση των δικτύων της διαφθοράς και τα φορολογικά βάρη πιάνουν τόπο.

Τι είναι αυτό που κάνει τις δύο αυτές χώρες να διαφέρουν τόσο; Η... προτεσταντική ηθική της πρώτης; Η διαφθορά της δεύτερης; Και από που πηγάζει / γιατί γίνεται ανεκτή; Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι η ύπαρξη φυσικών πόρων από μόνη της δεν είναι ικανή να αλλάξει την πορεία ενός τόπου. Η ορθή διοίκηση / διαχείριση έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Δείτε και ένα σχετικό άρθρο για την οικονομία της Χιλής, γειτονικής στο Περού, και επίσης πλούσιας σε φυσικούς πόρους.

Πηγές
_http://yahoo.reuters.com/financeQuoteCompanyNewsArticle.jhtml?duid=mtfh09177_2005-09-14_14-27-42_n13605135_newsml
_Ναυτεμπορική, 17/10/2005
_http://www.kazakhstanembassy.org.uk/cgi-bin/index/67
_http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=10000085&sid=ahaGBhWZadG0&refer=europe

ΥΓ 2012-08: Σε πρόσφατο άρθρο του Κ. Στούπα στο Capital.gr σημειώνεται το εξής πολύ ενδιαφέρον για το Ταμείο Εσόδων Χαλκού που έχει ιδρύσει η Χιλή: 

"[Σημαντική μεταρρύθμιση ήταν...] Η δημιουργία ενός fund στο οποίο πηγαίνουν τα έσοδα από το χαλκό. Αν πήγαιναν απευθείας στον κρατικό προϋπολογισμό θα προκαλούσαν κυκλικές ανισορροπίες. Π.χ. όταν οι τιμές ήταν ψηλά, τα υψηλά κρατικά έσοδα θα δημιουργούσαν υψηλές δαπάνες με αποτέλεσμα όταν οι τιμές έπεφταν να δημιουργούνται ελλείμματα."

O Thomas Friedman για τους δημόσιους χώρους

Διαβάστε το εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόσφατο άρθρο του Thomas Friedman: "This Column Is Not Sponsored by Anyone".

Παρουσιάζει το βιβλίο του καθηγητή του Χάρβαρντ Michael Sandel What Money Can't Buy: The Moral Limits of Markets το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται στην ενοποιητική επίδραση των κάθε λογής δημόσιων χώρων αλλά και θεσμών^* στην κοινωνία και τη σημασία της απώλειάς τους. Γράφει μεταξύ άλλων:

"When we outsource war to private military contractors, and when we have separate, shorter lines for airport security for those who can afford them, the result is that the affluent and those of modest means live increasingly separate lives, and the class-mixing institutions and public spaces that forge a sense of common experience and shared citizenship get eroded."

...και στη συνέχεια:

"Throughout our society, we are losing the places and institutions that used to bring people together from different walks of life. Sandel calls this the “skyboxification of American life,” and it is troubling. Unless the rich and poor encounter one another in everyday life, it is hard to think of ourselves as engaged in a common project. At a time when to fix our society we need to do big, hard things together, the marketization of public life becomes one more thing pulling us apart."


*Σημείωση για τον Ελλαδίτη αναγνώστη, προς αποφυγή παρερμηνειών: Ο όρος "δημόσιοι θεσμοί" δεν έχει καμία σχέση με κρατική ιδιοκτησία επιχειρήσεων και τα τοιαύτα...

Περισσότερος, και ουσιαστικότερος, διάλογος (Υ.Γ. 2012-02-13)

Διάβασα χτες ένα πολύ εύστοχο σε γενικές γραμμές άρθρο του Θεόδωρου Π. Λιανού στην Καθημερινή, σχετικά με την ευθυνοφοβία των εκάστοτε κυβερνώντων, που φοβούνται να λάβουν αποφάσεις οποιουδήποτε είδους και για οποιοδήποτε θέμα και έχουν καταδικάσει τη χώρα σε δεκαετίες αδράνειας και ουσιαστικής ακυβερνησίας.

Το συγκεκριμένο άρθρο όμως εμπεριείχε ένα σοβαρότατο σφάλμα. Αναφέρει ο αρθρογράφος της Καθημερινής: "Κατά τα τελευταία δύο χρόνια, η κυβέρνηση Παπανδρέου εισήγαγε τη διαβούλευση στη δημόσια ζωή και ουσιαστικά κατήργησε τα χρονικά όρια του διαλόγου μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών. Υποθέτω πως ήλπιζε με τον τρόπο αυτό να βρει συναινετικές λύσεις. Αποτέλεσμα; Επί δύο χρόνια διαβουλευόμαστε και διαλεγόμαστε, χωρίς αποφάσεις και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα."

Μα οι παρελκυστικές τακτικές δεν είναι κάτι που τώρα ανέκυψε! Εδώ και δεκαετίες ο (ψευτο-)διάλογος και η σύσταση επιτροπών χρησιμοποιούνται ως προφάσεις για την αναβολή λήψης αποφάσεων και τη μετάθεση των θεμάτων στο απώτερο μέλλον.

Η διαδικασία της διαβούλευσης -που σε κάποιο βαθμό προβλέπεται και από την Κοινοτική νομοθεσία-  σίγουρα δεν ξεκίνησε με την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου αν και επί των ημερών της τείνει να παγιωθεί ως τακτική. Η διαβούλευση διασφαλίζει ότι το κράτος δε θα λαμβάνει αποφάσεις ερήμην των πολιτών ή τουλάχιστον ότι οι κρατικοί αξιωματούχοι δεν θα μπορούν να ισχυριστούν ότι "δεν ήξεραν", και έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει σε καλύτερης ποιότητας νομοθεσία.

Τα παραπάνω φυσικά ισχύουν αν αυτοί που καλούνται να εφαρμόσουν τη διαβούλευση / διάλογο πιστεύουν πραγματικά σε αυτές τις διαδικασίες και δεν τις χρησιμοποιούν απλά και μόνο από υποχρέωση ή για να παραστήσουν τους "δημοκρατικούς". Δυστυχώς, στη χώρα μας οι άνθρωποι αυτοί είναι μειοψηφία και έτσι συχνά η διαβούλευση λαμβάνει χαρακτηριστικά τυπικής διαδικασίας, ανεξαρτήτως της κακής προαίρεσης πολλών εκ των συμμετεχόντων (που και αυτοί με τη σειρά τους τα ίδια θα έκαναν αν ήταν στην εξουσία).

Δείτε για παράδειγμα τον καταιγιστικό ρυθμό με τον οποίο δημοσιεύονται νομοσχέδια στο opengov.gr, συχνά για διάστημα μόλις 1-2 εβδομάδων, χωρίς να υπάρχει καν χρόνος να πληροφορηθεί κάποιος ότι διεξάγεται διαβούλευση για το συγκεκριμένο θέμα! Και εν συνεχεία οι ενστάσεις / προτάσεις / αντιρρήσεις πολλές φορές αγνοούνται χωρίς ίχνος ουσιαστικής τεκμηρίωσης. 

Άρα, ναι, χρειάζεται ο διάλογος να έχει χρονικά όρια, χρειάζεται να καταλήγει σε αποφάσεις αλλά στην Ελλάδα μας ταλαιπωρούν και τα δύο "άκρα" κακοποίησης του διαλόγου: Από τη μία έχουμε την παρελκυστική χρήση του "διαλόγου" για την αποφυγή λήψης αποφάσεων και από την άλλη την τυπολατρική "διεκπεραίωση" του διαλόγου για την αποφυγή αλλαγής προειλημμένων αποφάσεων.

Γενικά θα έλεγα ότι ακόμη η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει συνειδητοποιήσει την αξία του διαλόγου / διαβούλευσης ως μέσου επίλυσης διαφορών αλλά και αποφυγής μελλοντικών προβλημάτων και, ειδικότερα, βελτίωσης της ποιότητας της νομοθεσίας. Πως άλλωστε προέκυψαν τόσες εκατοντάδες χαριστικές ρυθμίσεις προς κάθε είδους συμφέροντα (ατομικά και συλλογικά) μέσα στις τόσες δεκαετίες; Μέσω του ουσιαστικού, δημόσιου διαλόγου και της ανοιχτής διαβούλευσης;


Υ.Γ. 2012-02-13: Σχετική και ενδιαφέρουσα αναφορά σε χθεσινό άρθρο του Ιωάννη Ληξουριώτη (Μύθοι και αλήθειες για την κοινωνική συνοχή): "Ποιο επίπεδο συνοχής θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε σε μια κοινωνία, όπως η ελληνική, στην οποία ήταν, και εξακολουθεί να είναι, άκρως υποβαθμισμένο και έχει όλως επιφανειακό χαρακτήρα το εργαλείο του διαρκούς και ειλικρινούς διαλόγου μεταξύ των εκπροσώπων των κοινωνικών ομάδων; "

Μέτρα για την Αθήνα - Σχολιασμός και εναλλακτικές προτάσεις

(Με προσθήκες 2011-06-14)

Την εβδομάδα που μας πέρασε, η μισή κυβέρνηση της Ελλάδας ανακοίνωσε σειρά μέτρων που σκοπό έχουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του κέντρου της Αθήνας. Επιχειρώ ένα πολύ σύντομο σχετικό σχολιασμό και παραθέτω στη συνέχεια κάποιες διαφορετικές προτάσεις μέτρων που θεωρώ ότι θα μπορούσαν καλύτερα ή έστω συμπληρωματικά – και σίγουρα οικονομικότερα – να αντιμετωπίσουν τα βασικά προβλήματα τόσο της Αθήνας όσο και παρεμφερή άλλων πόλεων.

Το πρώτο, αναμφίβολα θετικό, που προκύπτει από τη δημοσιοποίηση των συγκεκριμένων μέτρων είναι η συνειδητοποίηση ότι τα προβλήματα της πόλης (της Αθήνας εν προκειμένω) δεν είναι «της αρμοδιότητας» καμίας συγκεκριμένης επαγγελματικής ομάδας / συντεχνίας αλλά ότι απαιτείται συνδυαστική προσέγγιση για την αντιμετώπισή τους. Με άλλα λόγια είχαμε, έστω και εξ’ ανάγκης, έστω και μόνο για την Αθήνα, μια πρώτη παραδοχή της χρεοκοπίας του γνωστού μοντέλου της «αντιμετώπισης» των προβλημάτων των πόλεων μόνο μέσω πεζοδρομήσεων, κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, αναπλάσεων και σοφατισμάτων. Δηλ. γίνεται πλέον σαφές ότι η «πολεοδομία» όπως νοείται στην Ελλάδα είναι ανεπαρκής, και απαιτείται «αστικός σχεδιασμός», όπως ασκείται σε αρκετά δυτικά κράτη. Παράλληλα δηλ. με τα κλασσικά μέτρα των αναπλάσεων – ρυθμίσεων του φυσικού χώρου φαίνεται να λαμβάνονται για πρώτη φορά υπ’ όψιν και οι οικονομικές και κοινωνικές παράμετροι των συζητούμενων θεμάτων.

Τι μαθαίνουμε από τον αναλυτικό κατάλογο των μέτρων που εξαγγέλθηκαν (εδώ ο πλήρης κατάλογος). Για διευκόλυνση του αναγνώστη ας μου επιτραπεί ένας σύντομος, τηλεγραφικός σχεδόν σχολιασμός:

1.      Ως προς την αστυνόμευση, το Υπ. Προστασίας του Πολίτη υπόσχεται να... κάνει τη δουλειά του. Έστω κι έτσι, θετική είναι η δημόσια δέσμευση για διάθεση συγκεκριμένου αριθμού δυνάμεων και για συγκεκριμένες «εργασίες». Περιττή και δυνητικά επικίνδυνη / αντιπαραγωγική θεωρώ την εμμονή στις λεγόμενες «επιχειρήσεις-σκούπα», που φαίνεται να αντιμετωπίζουν όλους τους μετανάστες ως δυνητικά ένοχους (αγνώστου αδικήματος) μέχρι εξακρίβωσης του εναντίου. Θετική η πρόθεση εντοπισμού αποθηκών-πηγών τροφοδοσίας προϊόντων παραεμπορίου. Ως προς τα θέματα παροχής ασύλου, επίσης το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ δεσμεύεται να κάνει τη δουλειά του (που χρόνια τώρα αποφεύγει να κάνει) και να τηρήσει τις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας μας για τους αιτούμενους πολιτικό άσυλο.

2.      Το Υπ. Εξωτερικών δεσμεύεται επίσης ότι ...θα κάνει τη δουλειά του.

3.   Το. Υπ. Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων παρουσιάζει πράγματι κάποια ενδιαφέροντα μέτρα για την αποφυγή περιθωριοποίησης μεταναστών

4.  Το ΥΠΕΚΑ κάνει μια, θετική αλλά αόριστη, ανακοίνωση για παροχή αντισταθμιστικών ωφελημάτων στους δήμους που θα φιλοξενήσουν κέντρα μεταναστών. Σημαντικότερη είναι η - για πρώτη φορά – αναφορά στην παροχή φορολογικών και άλλων οικονομικών κινήτρων για τη συγκράτηση και επανεγκατάσταση κατοίκων και επιχειρήσεων αλλά προβληματίζει η σύνδεσή τους με πληθώρα γραφειοκρατικών προϋποθέσεων... Επίσης, πέραν κάποιων προτάσεων δράσεων / σχεδίασης που ο κακοπροαίρετος αναγνώστης θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως χαζοχαρούμενες (βλ. Ομόνοια) θετική ακούγεται η αναφορά στις αστικές καλλιέργειες στο Λόφο Στρέφη (αλλά πρέπει πάντα οι τοπικές κοινωνίες να καθοδηγούνται από το κράτος...;). Ενδιαφέρουσα η αναφορά στην «ενεργοποίηση υφιστάμενων και θεσμοθέτηση νέων εργαλείων συνολικής ανασυγκρότησης περιοχών με απόσυρση κτιρίων ή και συνόλων μέσα από τη διαμόρφωση Ειδικών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων»

5.    Το Υπ. Υγείας εξαγγέλλει ένα θετικό μέτρο για την παρακολούθηση της υγείας των αστέγων αλλά κατά τα άλλα περιορίζεται σε κάποιες τετριμμένες ανακοινώσεις / διευθετήσεις σε ότι αφορά το καίριο θέμα των ναρκωτικών.

6.   Το Υπ. Παιδείας, πέρα από κάποιες τετριμμένες αναγγελίες για χρηματοδότηση κτιριακών project, αναφέρει ορισμένες ενδιαφέρουσες πιλοτικές πρωτοβουλίες για τον τρόπο λειτουργίας και διδασκαλίας διαφόρων σχολικών μονάδων «στην περιοχή της Αθήνας» (π.χ. «ανοιχτό σχολείο», διαφοροποιημένο σχολικό πρόγραμμα, διαπολιτισμικοί σύμβουλοι / μεσολαβητές κτλ.)

7.   Το Υπ. Μεταφορών κατά βάση ξανα-ανακοινώνει κάποια μέτρα που ήδη έχουν εξαγγελθεί / δρομολογηθεί, ενώ τέλος

8.   το Υπ. Πολιτισμού/Τουρισμού – πέραν από κάποιες τρικυμιώδους λογικής και σύνταξης αναφορές στην τουριστική προβολή της Αθήνας – δεσμεύεται για μία κορυφαίας σημασίας παρέμβαση για την ανάδειξη της διαδρομής «Κεραμεικός – Ακαδημία Πλάτωνος». Γίνεται αναφορά σε αναπαλαιώσεις / συντηρήσεις μεμονωμένων κτηρίων αλλά απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στο κτήριο της Οδού Πατησίων 61 (πρώην κατοικία της Μαρίας Κάλλας), κάτι που βάζει σε υποψίες ότι πρόκειται για τυχαίο κατάλογο, χρήσιμων μεν αλλά ατάκτως ερριμμένων παρεμβάσεων.

Τέλος, πληροφορηθήκαμε ότι – 17 χρόνια μετά την ήττα του από τον κ. Αβραμόπουλο – ο κ. Πάγκαλος καταφέρνει επιτέλους να γίνει... Υπερδήμαρχος Αθηναίων, έστω δια της πλαγίας οδού!

Τα παραπάνω μέτρα, παρ’ όλες τις επιμέρους κριτικές και επιφυλάξεις, έχουν θετικά στοιχεία και θα μπορούσαν να αποτελέσουν, αν αποκτήσουν σαφή χαρακτήρα και εφαρμοστούν πιστά και με σταθερότητα, ένα πλαίσιο αντιμετώπισης των προβλημάτων της Αθήνας.

Ωστόσο, φαίνεται να πάσχουν από αποσπασματικότητα και από μια ατολμία ως προς τις ιδέες που τα διαπνέουν.

Η αποσπασματικότητα φανερώνεται από την απουσία: α) ιεράρχησής των επιμέρους δράσεων (ουσιαστικά πρόκειται περί καταλόγου όπου το κάθε υπουργείο «συνεισέφερε» ότι μπορούσε), β) χρονοδιαγράμματος εφαρμογής τους και γ) αναφοράς των μεταξύ τους διασυνδέσεων, όπως θα απαιτείτο να γίνει σε κάθε καλοστημένο πρότζεκτ. Παράλληλα απουσιάζει οποιαδήποτε, έστω και κατά προσέγγιση, προσπάθεια οικονομικής αποτίμησης των μέτρων που εξαγγέλθηκαν και  σύγκρισής τους με τυχόν οικονομικά αποδοτικότερες εναλλακτικές. Σαφής απόδειξη της συνεχιζόμενης λειτουργίας του δημοσίου ωσάν να βρισκόμαστε ακόμη στην προ κρίσης εποχή των παχιών αγελάδων.

Η ιδεολογική ατολμία / οκνηρία, αναδεικνύεται όχι τόσο από τα μέτρα που προτείνονται όσο από αυτά που δεν προτείνονται, αλλά θα μπορούσαν να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή κλίματος και στην αντιμετώπιση του βασικού προβλήματος της πόλης, δηλ. της εγκληματικότητας.

Ως τέτοια συγκεκριμένα μέτρα θα ανέφερα:

1. Την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ανιάτων, έτσι ώστε να πάψουν να υπάρχουν νησίδες ανομίας και παρανομίας στο κέντρο των πόλεων
2. Την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και τη θεσμοθέτηση / ρύθμιση της παροχής τους από συγκεκριμένα, πολλαπλά κανάλια διανομής, δημόσια και ιδιωτικά (καθώς μεγάλο μέρος της εγκληματικότητας και της υποβάθμισης του κέντρου σχετίζεται με την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών, η οποία επιπλέον απασχολεί άσκοπα αστυνομικές δυνάμεις)
3. Την παρακολούθηση και σύλληψη των μεγαλοδιακινητών / λαθρεμπόρων που ευθύνονται για το παραεμπόριο στα πεζοδρόμια της Αθήνας [ανακοινώθηκε και εν μέρει γίνεται ήδη]. Παροχή αμνηστίας / πράσινης κάρτας / άδειας διαμονής στους μικροδιακινητές που θα δώσουν στοιχεία στην αστυνομία για αυτό το θέμα.
4. Την κατάργηση όλων των κλειστών επαγγελμάτων (γιατί η ανεργία τροφοδοτεί την παραοικονομία και αυτή την εγκληματικότητα)
5. Τη μείωση των φόρων στην ακίνητη περιουσία για να πάρει ξανά μπροστά η οικοδομική δραστηριότητα (μείωση της ανεργίας, όπως ανωτέρω)
6. Τη θεσμοθέτηση της κίνησης των μικρο-διαδηλώσεων (κάτω των 500-1000 ατόμων) μόνο στην αριστερή λωρίδα των οδών για τη διευκόλυνση της κίνησης στο κέντρο (οι διαδηλωτές ας αναπροσαρμόσουν το πλάτος των πανώ τους ή ας τα αντικαταστήσουν με πλακάτ...)

Τέλος, η κυβέρνηση θα μπορούσε να δεσμευτεί έναντι του Δήμου Αθηναίων (και άλλων υποβαθμισμένων δήμων του Λεκανοπεδίου) ότι θα «πάρουν» από το πρώην Αεροδρόμιο του Ελληνικού το τμήμα που δικαίως τους αναλογεί για δημιουργία ανοιχτών δημόσιων χώρων.

Επιπρόσθετες ιδέες, για βελτίωση της λειτουργίας των δήμων γενικώς, που εξαρτώνται από την κεντρική κυβέρνηση (2011-06-14)

1. Τροποποίηση του εργασιακού καθεστώς και του καθεστώτος προσλήψεων στο Δημόσιο έτσι ώστε να μειωθεί το μισθολογικό κόστος των δήμων και να εξορθολογισθεί η λειτουργία τους(π.χ. το προσωπικό στις υπηρεσίες καθαριότητας δεν μπορεί να είναι μόνιμο καθώς κανένας άνθρωπος δεν έχει τη διάθεση να μαζεύει σκουπίδια επί 40 χρόνια!)
2. Να θεσμοθετηθεί και να ενθαρρυνθεί (με κίνητρα και αντικίνητρα) η δυνατότητα κάθε δήμου να αναπτύσσει μακροχρόνια συνεργασία με ένα πολεοδομικό / αναπτυξιακό γραφείο που θα δρα ως ο σύμβουλος του δήμου για θέματα αστικού σχεδιασμού και τοπικής ανάπτυξης. Ελλείψει πολεοδόμων στη χώρα μας να δημιουργηθεί μια απλή βάση δεδομένων με τους πολεοδόμους (Έλληνες ή ξένους) που θέλουν να ενταχθούν σε αυτό το σχήμα και ο κάθε ένας από αυτούς να δρα ως σύμβουλος για ένα μέγιστο αριθμό δήμων (π.χ. 1 πολεοδομικό γραφείο ανά 5 δήμους maximum).
3. Οι επιπλέον χρηματοδοτήσεις της πολιτείας προς τους δήμους να συσχετίζονται με την απόδοσή τους σε διάφορους τομείς (μέτρηση αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας των δημοτικών υπηρεσιών).

Κλειστά επαγγέλματα και πόλεις "για κλείσιμο"

Όλα σχετίζονται με όλα. Κι ας μη φαίνονται εκ πρώτης όψεως.

Διαβάστε τρία άρθρα μου, στο blog Ε-Δράση, για τα κλειστά επαγγέλματα (1, 2, 3). 

Όλα τα αναφερόμενα κλειστά επαγγέλματα (πολεοδόμοι, ενεργειακοί επιθεωρητές, ξεναγοί, μεσολαβητές) σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το πως αναπτύσσεται μια πόλη, τι υπηρεσίες προσφέρονται σ' αυτήν, πως λύνει τα προβλήματά της. Στη χώρα μας όλα αυτά είναι επαγγέλματα κλειστά, δηλ. απαγορεύεται η άσκησή τους αν δεν ανήκεις σε συγκεκριμένες συντεχνίες και θα παραμείνουν ως τέτοια ακόμη και μετά το τρέχον νομοσχέδιο περί "ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων". 

Μετά, θ' ακούσετε δακρύβρεχτα σχόλια και υποκριτικούς ή αφελείς προβληματισμούς για την κατάσταση των ελληνικών πόλεων... Οι προτεραιότητες που βάζεις είναι και οι προτεραιότητες που σε δεσμεύουν, όσο κι αν προσπαθήσεις να ξεγελάσεις εαυτόν και αλλήλους.

Ορκωμοσία νέων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων (πολιτική ή θρησκευτική τελετή;)

Με αφορμή τα "όμορφα" και επεισοδιακά που σημειώθηκαν πριν 10 μέρες στη Δημητσάνα, κατά την ορκωμοσία του νέου δημοτικού συμβουλίου, και τα όσα αναφέρθηκαν εκεί (αξίζει να δείτε  στο YouTube το σχετικό βίντεο ορκωμοσίας καθώς και το βίντεο των "επεισοδίων" που ακολούθησαν) έψαξα το νόμο 3852/2010 ("Καλλικράτη") για να δω τι προβλέπεται για την ορκωμοσία. Προβλέπεται εμπλοκή της εκκλησίας ναί ή όχι;

Κατ'αρχάς, το κείμενο του νόμου και τα σχόλιά μου στο τέλος:

Άρθρο 52

Ορκωμοσία των δημοτικών αρχών

1. Μετά την ανακήρυξη του επιτυχόντος και των επιλαχόντων συνδυασμών ο δήμαρχος, οι δημοτικοί σύμβουλοι, οι σύμβουλοι του συμβουλίου της δημοτικής ή τοπικής κοινότητας και οι τοπικοί εκπρόσωποι κοινοτήτων πριν από την ημέρα εγκατάστασης και ανάληψης των καθηκόντων τους δίνουν τον ακόλουθο όρκο: «Ορκίζομαι να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».

2. Η ορκωμοσία γίνεται στο κατάστημα του δήμου σε δημόσια συνεδρίαση, της οποίας ο ακριβής χρόνος (ημερομηνία και ώρα) ορίζεται από τον εκλεγέντα δήμαρχο.

3. Για την ορκωμοσία συντάσσεται πρακτικό, το οποίο υπογράφεται από το δήμαρχο, τους συμβούλους και τους τοπικούς εκπροσώπους που ορκίστηκαν.

Το πρακτικό αυτό συντάσσεται σε δύο (2) αντίτυπα, από τα οποία το ένα αντίτυπο παραμένει στο δήμο και το άλλο αποστέλλεται στον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Τα προαναφερόμενα πρόσωπα αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους από την ημέρα της εγκατάστασης.

4. Σε όσες περιπτώσεις η ορκωμοσία δεν πραγματοποιήθηκε για λόγους αντικειμενικής αδυναμίας, ο δήμαρχος καλεί τον επιτυχόντα προς ορκωμοσία εντός πέντε (5) ημερών, αφότου του γνωστοποιήθηκε η άρση των λόγων.

5. Αν γίνει δεκτή η ένσταση που ασκήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 47 και ακυρωθεί από το αρμόδιο δικαστήριο η απόφαση του άρθρου 44, η διαδικασία των προηγούμενων παραγράφων επαναλαμβάνεται με πρωτοβουλία του δημάρχου που εκλέγεται με βάση τη δικαστική απόφαση."

Βλέπουμε κατ' αρχάς ότι πρόκειται για κείμενο πολιτικού όρκου, χωρίς οιαδήποτε θρησκευτική χροιά. Υπάρχει βέβαια το παράδοξο (μάλλον ηθελημένα ασαφές) να μην αναφέρεται ενώπιον ποίου, ή από ποιόν, ορκίζονται οι νεοεκλεγέντες.

Ενώπιον ιερέα; Από πουθενά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.

Ενώπιον δικαστή; Ούτε αυτό προκύπτει από πουθενά.

Του προηγούμενου δήμαρχου; Θεός φυλάξοι!

Μήπως του Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης; Πιθανώς να (ανθυπο-)υπονοείται κάτι τέτοιο αλλά το γεγονός ότι το πρακτικό "αποστέλλεται" σε αυτόν, ίσως υπονοεί ότι δεν είναι παρών.

Μήπως ορκίζονται από κάποιον ανώτερο (ή μη) υπάλληλο του Δήμου; Μπα, αυτό έλειπε να μας ορκίσουν τα υπαλληλάκια!

Άρα, μάλλον πρόκειται για μια πρωτότυπη, σουρεαλιστική και ναπολεόντειο τελετή (Self-Service, DIY) όπου οι νεοεκλεγέντες αυτο-ορκίζονται στο χρόνο της επιλογής τους!

Τα λόγια του εκπροσώπου της "Λαϊκής Συσπείρωσης" στη Δημητσάνα ήταν επί λέξει τα εξής: "Επειδή [σ]το άρθρο 52 και 54 του Νόμου 3852/2010 τα οποία ορίζουν την ορκωμοσία, δεν αναφέρεται η παρουσία ιερέων, δηλώνουμε ενώπιόν σας ότι υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του λαού. Παρακαλούμε αυτή η δήλωσή μας να γραφτεί στα πρακτικά".

Σημειώνω ότι αυτή η δήλωση έγινε μετά την ορκωμοσία (άφησε δηλαδή να κυλήσει "κανονικά" η ορκωμοσία με τον τρόπο που έγινε) και σε τόνο εξαιρετικά ήπιο. Είναι από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω με ανθρώπους της άκρας αριστεράς. Είναι σαφές ότι δεν προβλέπεται η ορκωμοσία ενώπιον ιερέων ούτε και στο Ευαγγέλιο ή οποιοδήποτε άλλο θρησκευτικό σύμβολο. Ουσιαστικά οι ιερείς -προφανώς με την παρότρυνση του νεοεκλεγέντος δημάρχου- "έκαναν κατάληψη" σε μια πολιτική τελετή, στην οποία δεν είχαν καμία θέση και η αντίδραση του δεσπότη είναι πέρα από κάθε μέτρο και όριο.

Αν γνωρίζετε τι έγινε σε άλλες πόλεις ενημερώστε με σχόλια.

Επικαιροποίηση: Από το youtube βλέποντας διάφορα βίντεο αλλά και από άλλα σάιτ διαπιστώνω ότι υπάρχει μια πραγματική "κατάληψη" του Καλλικράτη από την "Εκκλησία της Ελλάδος". Μόνο ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης φαίνεται να σέβεται πλήρως το πνεύμα του νόμου. Αναλυτικά:
Αθήνα: Διαβάζω ότι κατά την ορκωμοσία Καμίνη "παρέστη" και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αλλά οι περισσότεροι υποψήφιοι, και ο δήμαρχος, έδωσαν πολιτικό όρκο. Οι δημοτικοί σύμβουλοι της παράταξης Κακλαμάνη και Χρυσής Αυγής έδωσαν θρησκευτικό όρκο (κάτι που δεν προβλέπεται).
Αλίαρτος: Ο όρκος δόθηκε ενώπιον ιερέων, στο ευαγγέλιο.
Θεσσαλονίκη: Έγινε πολιτική τελετή ορκωμοσίας, από τον ίδιο το Δήμαρχο σε αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου.
Λευκάδα: 1) Ο δήμαρχος ορκίστηκε από ιερέα, στο Ευαγγέλιο, εν μέσω θρησκευτικής τελετής. Στη συνέχεια 2) όρκισε ο ίδιος ο δήμαρχος, στο Ευαγγέλιο, τους δημοτικούς συμβούλους και τοπικούς εκπροσώπους ενώ 3) για αυτούς που δεν ορκίστηκαν στο ευαγγέλιο ακολούθησε, η ανάγνωση τροποποιημένης "δήλωσης", σε αντίθεση με ότι ορίζει ο νόμος. Συγκεκριμένα ο "όρκος" τους είχε την εξής μορφή: "Δηλώνω στην τιμή και στη συνείδησή μου να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου». Προφανώς κάποιοι έχουν την εντύπωση ότι η λέξη "ορκίζομαι" έχει αποκλειστικά θρησκευτικό περιεχόμενο...
Ζαχάρω: Έγινε θρησκευτική τελετή και δόθηκε θρησκευτικός όρκος! Μαθαίνω με έκπληξη ότι ο νεοεκλεγείς έχει καταδικαστεί για αδικήματα και έχει τεθεί σε αργία (ήταν και πριν δήμαρχος), άρα η τελετή ορκωμοσίας θεωρείται άκυρη. (βλ. εδώ κι εδώ).
Μονεμβασία: Φαίνεται η ορκωμοσία να έγινε στο κτίριο της Μητρόπολης, κατά παράβαση του νόμου (με το καλημέρα!). Προφανώς έλαβε χώρα και θρησκευτική τελετή και οι νεοεκλεγέντες ορκίστηκαν από ιερείς, στο ευαγγέλιο. Δεν ακούγεται η αρχή του όρκου (αν δόθηκε δηλ. και θρησκευτικός όρκος).
Πειραιάς: Η ορκωμοσία έγινε από τον Μητροπολίτη Πειραιώς.

Φυλακή σε αντιφρονούντα Ιρανό σκηνοθέτη

Σε φυλάκιση 6 ετών και 20ετή απαγόρευση κινηματογραφικής δράσης καταδικάστηκε ο αντιφρονών Ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί.
Υπογράψτε εδώ τη διεθνή έκκληση για την αποφυλάκισή του.

"Ήττα στο Νικήτα"...

Αποφεύγω συνειδητά να κάνω πολιτικού τύπου αναφορές σ'αυτό το μπλογκ, αλλά το κακό με τον νυν αποτυχημένο και θρασύτατο δήμαρχο της Αθήνας παράγινε. Η τελευταία του αισχρή ατάκα σε τηλεοπτική εκπομπή ξεπέρασε κάθε όριο.

Θαυμάστε την Αυτού Χυδαιότητα στα παρακάτω χιουμοριστικά βιντεάκια (που τη βρήκαν τη διάθεση να κάνουν και χιούμορ με την περίπτωσή του;) :

Θα ψηφίσω δαγκωτό Καμίνη και ελπίζω στο δεύτερο γύρο να σοβαρευτούν οι πάντες και να απαλλάξουν την πόλη από τη φαύλη κακοδιαχείριση. Αν κανείς ενδιαφέρεται, ο Τάσος Αβραντίνης της κίνησης "πορτοκαλί" είναι μια πολύ καλή περίπτωση υποψηφίου δημοτικού συμβούλου.

Τα βιντεάκια τα βρήκα από το μπλογκ άσωτος γιος.

Πράσινη ανάπτυξη. Όλοι τη θέλουν αλλά ποιοι τη μπορούν;

Διαβάστε το άρθρο του Michael Kanellos του Greentech Media για τους παράγοντες που επηρεάζουν την ανάπτυξη των νέων τεχνολογικών πόλων. Ποια είναι δηλαδή τα κρίσιμα στοιχεία, οι προϋποθέσεις, που μπορούν να κάνουν μια χώρα ή μια περιοχή επίκεντρο μιας νέας τεχνολογίας αιχμής, όπως είναι πλέον οι πράσινες τεχνολογίες.
Περιληπτικά, αναφέρει ως κρίσιμους τους εξής παράγοντες:
1. Κυβερνητικά κίνητρα
2. Πανεπιστήμια με καλά επεξεργασμένες πολιτικές μεταβίβασης τεχνολογίας σε ιδιωτικές επιχειρήσεις
3. Έργατικό δυναμικό που δεν μένει "πιστό" στον ίδιο εργοδότη
4. Οικονομία που δεν κυριαρχεί ο τομέας των υπηρεσιών
5. Τοπικές ελίτ / ομάδες / κλίκες / παρέες που ανήκουν στον ίδιο τεχνολογικό κλάδο
6. Ένα σχετικά διαφανές νομικό και λογιστικό σύστημα (με έμφαση στο "σχετικά").
7. Πρόσβαση σε κεφάλαια αν και δεν το θεωρεί ιδιαίτερα σπουδαίο καθώς το κεφάλαιο λογικά (αν δεν του βάλεις πολλά εμπόδια) θα έρθει να σε βρει...

Έχουμε (μάλλον) το 6.
Τα 2, 3, 4, 5 μας λείπουν και δεν προβλέπονται σύντομα.
Το 1 θα μπορούσαμε να το αποκτήσουμε ενώ για το 7 δεν ξέρω αν η αισιοδοξία του Kanellos ισχύει για την Ελλάδα...
Κοινώς, ας προσγειωθούμε και ας δούμε τα πραγματικά συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και όχι αυτά που θα θέλαμε να έχουμε. Μπορεί και η ανάπτυξη της Ελλάδας να είναι "πράσινη", αλλά θα είναι σαφώς διαφορετικό πράσινο από αυτό της Δανίας, της Φινλανδίας ή της Καλιφόρνιας... Τουλάχιστον για τα επόμενα 20 χρόνια.

Άλλα ενδιαφέροντα άρθρα του ιδίου:
Want to Go Green? Stop Paying Taxes, Buy a Rolex
Cutting through the hype around "Green"

Υ.Γ. (2010-02-16): Παραδείγματα για "πράσινες δουλειές" από τον Lawrence Ross. Μοιάζει λίγο με infomercial αλλά δίνει κάποιες ενδείξεις για το τι είδους δουλειές μπορεί να προκύψουν άμεσα από την πράσινη ανάπτυξη (εφόσον υπάρχει το κατάλληλο ρυθμιστικό περιβάλλον, προσθέτω εγώ...)

Καταστρέψτε κι εσείς το Τείχος του Βερολίνου!

...και βοηθήστε τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα.

Επιχειρήσεις-σκούπα στο κέντρο της Αθήνας και οικονομική αποδοτικότητα

Διαβάζουμε στην Καθημερινή της 20-Αυγ-2009:

Έκτακτη αστυνομική επιχείρηση με στόχο αδικήματα που αφορούν σε παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών, όπλων και εκδιδόμενων με αμοιβή προσώπων, πραγματοποίησε η ΓΑΔΑ στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών από τις 12:30 έως τις 13:15.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΓΑΔΑ, κατά την επιχείρηση, στην οποία συμμετείχαν 300 αστυνομικοί από διάφορες υπηρεσίες, ελέχθησαν 460 άτομα, 48 οχήματα, 28 δίκυκλα και 59 καταστήματα. Συνελήφθησαν μάλιστα 42 άτομα, εκ των οποίων 13 (10 ημεδαποί και 3 αλλοδαποί) για παράβαση του νόμου «περί ναρκωτικών», 2 αλλοδαποί για παραβάσεις του νόμου «περί όπλων» και 27 (15 αλλοδαπές και 1 αλλοδαπός, 7 ημεδαπές και 4 ημεδαποί) για παράβαση του νόμου «περί εκδιδόμενων με αμοιβή προσώπων». Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών.

Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν 15 προσαγωγές και κατασχέθηκαν ηρωίνη και κάνναβη συνολικού βάρους 3,8 γραμ. και 5 γραμ. αντίστοιχα, ποσότητες που βρίσκονταν κατανεμημένες σε αυτοσχέδιες συσκευασίες έτοιμες για εμπορία. Ακόμη, κατασχέθηκαν 115 ναρκωτικά χάπια και 2 μαχαίρια.

Επίσης, στην Ναυτεμπορική της 19-Σεπ-2009:

Σε 75 συλλήψεις προχώρησε η αστυνομία χθες το απόγευμα στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών.

Αναλυτικά, 12 άτομα συνελήφθησαν για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, 59 για παραβάσεις του νόμου περί εκδιδομένων με αμοιβή προσώπων, δύο για παράβαση του νόμου περί όπλων και δύο για παράβαση του νόμου περί παιγνίων.

Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών.

Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος 280 αστυνομικοί από διάφορες υπηρεσίες.

Αν ξαναδιαβάσετε προσεκτικά θα δείτε ότι σχέδον όλες αυτές οι "συλλήψεις" έχουν να κάνουν με "αδικήματα κατά του εαυτού" ή όπως αλλιώς τα ονομάζουν οι νομικοί. Δηλ. "εγκλήματα χωρίς θύμα". Πορνεία, ναρκωτικά, τζόγος.
Οι δε "συλλαμβανόμενοι" υποθέτω ότι περνούν 2-3 ώρες στο κρατητήριο και αφού καταβάλουν κάποιο πρόστιμο αφήνονται ελεύθεροι. Οι μόνες συλλήψεις άξιες λόγου σε αυτές τις δύο επιχειρήσεις φαίνεται να ήταν 2+2=4 συλλήψεις για το νόμο περί όπλων (κάποια μαχαίρια προφανώς) για τα οποία και πάλι δεν ξέρω τι γίνεται από τη στιγμή που δεν χρησιμοποιήθηκαν για την τέλεση κάποιας αξιόποινης πράξης. Μάλλον η αντιμετώπιση είναι ήπια.
Δικαιολογούν αυτά τα πενιχρά αποτελέσματα το κόστος της υπηρεσίας 300+280=580 αστυνομικών και την ταλαιπωρία ένα σωρό άλλων πολιτών που αποδείχθηκαν προφανώς αθώοι από κάθε άποψη;
Δεν θα μπορούσε η αστυνομία να επιτύχει πολύ πιο ουσιώδη αποτελέσματα στον τομέα της ασφάλειας αλλά και η πολιτεία να κατανείμει πολύ πιο ορθολογικά τους πόρους της ακολουθώντας διαφορετικές, μακροπρόθεσμης στόχευσης πολιτικές; Νομίζετε ότι θ'αλλάξει έτσι η λειτουργία και η εικόνα της πόλης και η αίσθηση γκέτο που δημιουργείται σε κάποιες γειτονιές;

Ημιυπαίθριοι 2: Ημιυπαίθριοι και δημογραφικό

Αν ο τίτλος της σημερινής δημοσίευσης σας φαίνεται αλλόκοτος ή αν νομίζετε ότι πρόκειται για κάποιου είδους λογοπαίγνιο σας διαβεβαιώ για το αντίθετο.

Στην προηγούμενη δημοσίευση πρότεινα, με αναλυτικές πιστεύω εξηγήσεις, τη νομιμοποίηση του κλεισίματος των ημιυπαίθριων χώρων ως ένα μέτρο που θα δώσει μια πολύτιμη ανάσα στο πανταχόθεν βαλλόμενο βιοτικό επίπεδο της μέσης ελληνικής οικογένειας χωρίς καμία ουσιαστική ζημιά για το αστικό περιβάλλον.

Σήμερα θέλω να επεκταθώ λίγο παραπάνω σε αυτόν τον ισχυρισμό. Πιστεύω ότι μια από τις βασικές αιτίες του δημογραφικού προβλήματος της χώρας μας και της γήρανσης του πληθυσμού της είναι οι κάκιστες συνθήκες καθημερινής διαβίωσης, με προεξάρχουσα μεταξύ τους την έλλειψη επαρκούς, ποιοτικής και οικονομικά προσιτής στέγασης. Οι τελευταίες δεκαετίες, με την αστικοποίηση του πληθυσμού, τις προόδους στον τομέα των κατασκευών, την άνοδο του κατά κεφαλήν εισοδήματος και τις συνακόλουθες καταναλωτικές συνήθειες, αλλά και κοινωνικές αλλαγές που ευνοούν την ατομικότητα έναντι της (οικογενειακής / επιβεβλημένης) συλλογικότητας, είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του «προσδοκόμενου επιπέδου διαβίωσης» για τον μέσο Έλληνα.(*) Ο κάτοικος αυτής της χώρας δεν μπορεί πλέον να δεχτεί ότι θα κατοικεί σε μια «καμαρούλα μια σταλιά δύο επί δύο», ούτε ότι θα στοιβάζει όλα τα –πιθανώς διαφορετικού φύλου και ηλικιών– παιδιά του σε 1 υπνοδωμάτιο, ούτε ότι όλη η οικογένεια θα είναι υποχρεωμένη να συμβιώνει στην καθημερινότητά της σε ένα καθιστικό 5x5 με μία μόνο πηγή ψυχαγωγίας / διασκέδασης να επιβάλλεται σε όλα τα μέλη της οικογένειας (τηλεόραση ή στερεοφωνικό ή ράδιο ή διάβασμα ή παρέα με φίλους ή... τσιγάρο). Το κάθε μέλος της οικογένειας έχει ξεχωριστές ανάγκες, συνήθειες, επιθυμίες και μια σύγχρονη κατοικία οφείλει να καλύπτει και όλες αυτές τις ανάγκες, πέραν της, δεδομένης πλέον, ασφάλειας και προστασίας από τα στοιχεία της φύσης.

Δυστυχώς, η πολεοδομική νομοθεσία μας δεν δείχνει να προβληματίζεται ιδιαίτερα για αυτά τα πρακτικά θέματα και ως αποτέλεσμα έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη, τεχνητή (λόγω πολεοδομικής νομοθεσίας) έλλειψη στέγης πρώτης κατοικίας στη χώρα μας.

Να προσθέσω ότι χάρη επίσης στις συντεχνιακές στρεβλώσεις της ελληνικής νομοθεσίας οι περισσότερες κατοικίες στην Ελλάδα (διαμερίσματα) δεν είναι σχεδιασμένες από αρχιτέκτονες αλλά από πολιτικούς μηχανικούς, πράγμα που σημαίνει ότι δεν γίνεται και η καλύτερη δυνατή χρήση των διαθέσιμων τετραγωνικών μέτρων και άρα μια δεδομένη επιφάνεια κατοικήσιμων χώρων δεν αποδίδει στους κατοίκους της το μέγιστο των «υπηρεσιών» που θα μπορούσε να αποδώσει... Επιπλέον δε, οι περισσότερες κύριες Ελληνικές κατοικίες δεν διαθέτουν κήπο ή αυλή ή άλλους κοινόχρηστους χώρους ενώ και οι κοινόχρηστοι δημόσιοι χώροι είναι επίσης λιγοστοί.

Μέσα σε ένα τέτοιο οικιστικό περιβάλλον, εχθρικό για την ανατροφή παιδιών, φαντάζουν αστείες οι εξαγγελίες για καταπολέμηση του δημογραφικού προβλήματος με επιδοματικές πολιτικές.

Μία από τις υποτιθέμενα σημαντικές παροχές της παρούσας κυβέρνησης ήταν η χορήγηση εφάπαξ επιδόματος 2.000€ για τη γέννηση τρίτου παιδιού.
Να υποθέσω ότι πρόκειται για τα ίδια 2.000 – 3000 € που επιχειρεί τώρα να πάρει πίσω η κυβέρνηση με την... «τακτοποίηση» των ημιυπαίθριων;

Ενώ το μηνιαίο επίδομα για κάθε παιδί από το τρίτο και μετά, υποθέτω ότι θα αντισταθμιστεί με το αυξημένο τέλος ακίνητης περιουσίας (ΕΤΑΚ) που θα προκύψει ως αποτέλεσμα της «τακτοποίησης» των ημιυπαίθριων;
Λαμπρό παράδειγμα έλλειψης σχεδιασμού και αποσπασματικών, αλληλοαναιρούμενων πολιτικών!

Ιδιαίτερα σε μια εποχή οικονομικής κρίσης θα μπορούσε η κυβέρνηση να αφήσει στην άκρη τη νοοτροπία φοροεισπράκτορα που τη διακατέχει και αντιθέτως να κινηθεί με στόχο την ενίσχυση και ενδυνάμωση των πολιτών στη δύσκολη συγκυρία που δείχνει να έρχεται. Γιατί σε μια εποχή οικονομικής κρίσης η ανάληψη της σημαντικής – και οικονομικής – ευθύνης που συνοδεύει την ανατροφή ενός παιδιού γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. (βλ. Carl Haub: The U.S. Recession and the Birth Rate) Λιγότερα παιδιά δε, σημαίνει και λιγότερα μελλοντικά έσοδα για τα ασφαλιστικά ταμεία, μικρότερη εσωτερική ζήτηση για τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες κ.ο.κ. Το – πραγματικό - κλείσιμο του θέματος των ημιυπαίθριων με τρόπο ευνοϊκό για τους πολίτες θα μπορούσε να δράσει ευεργετικά στην παρούσα δύσκολη συγκυρία και να δώσει μια πραγματική ενίσχυση στις ελληνικές οικογένειες.

Αλλά μήπως οι πολιτικοί μας πραγματικά πιστεύουν ότι οι υπήκοοί τους μπορούν να διαβιώσουν άνετα και να μεγαλώσουν οικογένεια με παιδιά μέσα σε 60-70-90 τετραγωνικά μέτρα; Πείτε με λαϊκιστή, αλλά διαβάζοντας τα πρόσφατα άρθρα των εφημερίδων για το «πόθεν έσχες» των πολιτικών μας δυσκολεύτηκα να βρω αναφορές για κατοικίες μικρότερες των 100 τετραγωνικών μέτρων... Περιττή σπατάλη ή οι πολιτικοί μας αναγνωρίζουν για τον εαυτό τους ανάγκες που δεν αναγνωρίζουν στους ψηφοφόρους τους;



(*) Ενδεικτικά, σύμφωνα με το Housing Indicators Program, το 1990 (πριν 20 χρόνια), στις βιομηχανικές χώρες αντιστοιχούσαν 31m2 «κατοικήσιμης επιφάνειας» ανά άτομο (διάμεση τιμή), με το «μέγεθος κατοικίας» (διάμεση τιμή) να φθάνει στα 75m2 ενώ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τα μεγέθη αυτά ήταν σημαντικά μικρότερα (20,6 και 54 αντίστοιχα). Στην ίδια έκθεση είχε διαπιστωθεί υψηλή στατιστική συσχέτιση μεταξύ των ανωτέρω δύο μεγεθών και του «δείκτη ανάπτυξης».

Υ.Γ. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η μέση τιμή πώλησης μιας κατοικίας στις ΗΠΑ το 2008 ήταν 198.100$ (=140.000€ περίπου ) με τις νεόκτιστες κατοικίες να έχουν μέση επιφάνεια κοντά στα 220 m2.

Άρθρα για τις ευρωεκλογές 2009

Δύσθυμοι, αδιάφοροι, απέχοντες (του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Καθημερινή, 2009-06-08)
Η ευρύτερη εικόνα της κρίσης (του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή, 2009-06-08)

«Λαθροχειρία» ή σύγχυση;

Για την έλλειψη ανταγωνισμού στην αγορά των υπεραστικών και των θαλάσσιων μεταφορών γράφει η Χριστίνα Κοψίνη στη σημερινή Καθημερινή. Και ενώ θα μπορούσε κανείς να δει με συμπάθεια το “παράπονό” της, αφού το θέμα μας αγγίζει όλους, κάνει μια σειρά λογικών λαθών και μία –πιθανή- λαθροχειρία:

Φυσικά και δεν είναι η μοναδική αγορά που λειτουργεί προστατευτικά, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την ολιγάριθμη ομάδα ιδιοκτητών λεωφορείων. Στον παρεΐστικο ελληνικό καπιταλισμό, έτσι λειτουργούν οι περισσότερες αγορές. Πρωτίστως δε εκείνες όπου ουδέποτε ενεπλάκη το κράτος ως ιδιοκτήτης - μέτοχος.
Σε αυτές τις περιπτώσεις αποκαλύπτεται και η μεγάλη λαθροχειρία που έκαναν οι αντιλήψεις και οι φορείς του νεοφιλελευθερισμού τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Διότι, ενώ από τη μία πλευρά ταύτιζαν την απελευθέρωση των αγορών με τις ιδιωτικοποιήσεις και τη μείωση της παρουσίας του Δημοσίου, από την άλλη διαπλέκονταν με το ίδιο το κράτος και επιζητούσαν την ανοχή του για να συντηρήσουν κλειστές και προστατευμένες από τον ανταγωνισμό τις δικές τους ιδιωτικές αγορές. Μήπως η απελευθέρωση της ακτοπλοΐας οδήγησε σε μείωση των εισιτηρίων; Mήπως οδήγησε στην είσοδο ξένων ακτοπλόων; Ούτε για αστείο. Οσο μπήκαν οι ξένοι στις κατασκευές και στα τεχνικά έργα μετά την κατάργηση του «μαθηματικού τύπου» Λαλιώτη, άλλο τόσο ήλθαν και οι ξένοι στο Αιγαίο για να ρίξουν τις τιμές.

Ώστε (και) για τις κλειστές αγορές στην Ελλάδα ευθύνεται ο (νεο)φιλελευθερισμός; Με την ίδια λογική που ευθύνεται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου η Greenpeace και για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η Διεθνής Αμνηστία;

Εκτός και αν με τον όρο «αντιλήψεις και φορείς του νεοφιλελευθερισμού» αναφέρεται στην παρούσα κυβέρνηση του «μεσαίου χώρου» και των γενικώς «μεσαζόντων» η οποία μάλλον αλλεργία έχει προς το φιλελευθερισμό. Εν πάσει περιπτώσει, καλό θα ήταν να γίνει πιο συγκεκριμένη η αρθρογράφος ώστε να καταλάβουμε κι εμείς τι εννοεί και να μην αναπαράγει τη διάχυτη ιδεολογική σύγχυση.

Και έστω, ότι -ειδικά στην Ελλάδα και πουθενά αλλού στον κόσμο- ο φιλελευθερισμός πρεσβεύει κάτι τέτοιο.
Το άλλο για τη σύγκριση των εισιτηρίων λεωφορείων μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ τι το ήθελε; Αφενός τα συγκρινόμενα δρομολόγια είναι διαφορετικά (Πάτρα – Αθήνα 210χλμ, Ν.Υ. – Φιλαδέλφεια: 160χλμ). Αφετέρου, όταν το βασικότερο κόστος λειτουργίας είναι η τιμή της βενζίνης και αυτή είναι χαμηλότερη από το μισό στις ΗΠΑ, να πως εξηγείται χοντρικά η διαφορά του εισιτηρίου. Εκτός και αν προτείνεται η μείωση της τιμής της βενζίνης. Κάτι που θα ήταν όμως διπλά λανθασμένο αφού θα ενίσχυε τη χρήση ιδιωτικού αυτοκινήτου ακόμη περισσότερο και θα έκλεβε επιβάτες από τα ΚΤΕΛ, δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα τόσο σ’ αυτά όσο και στο περιβάλλον.

Τέλος δε, αν τα ναύλα αυξήθηκαν «πάνω από 50% τα τελευταία χρόνια» (ασαφές) το ίδιο συνέβη και με τη τιμή του πετρελαίου, πράγμα που μάλλον δικαιολογεί τις –σίγουρα δυσάρεστες- αυξήσεις. Πληροφοριακά, η αγορά των υπεραστικών λεωφορείων στις ΗΠΑ απελευθερώθηκε σχεδόν απόλυτα επί προεδρίας Ρέιγκαν, το 1982.

Όλα αυτά για ένα άρθρο με το οποίο θα μπορούσα να συμφωνώ, αλλά πως να το κάνω αν τα στοιχεία δεν στηρίζουν το συμπέρασμα;

Πολιτειακά δημοψηφίσματα στις ΗΠΑ (με κάποιες προσθήκες)

Μιας και το θέμα του Νοεμβρίου ήταν οι εκλογές στις ΗΠΑ, σκέφτηκα πριν τελειώσει ο μήνας να κάνω μια (ακόμη...) αναφορά στα διάφορα δημοψηφίσματα σχετικά με το περιβάλλον και το σχεδιασμό που απασχόλησαν τους Αμερικανούς ψηφοφόρους σε αυτές τις εκλογές. Την έννοια «σχεδιασμός» δεν την αναφέρω με την πολύ στενή, χωρική της έννοια μιας και πολλά θέματα επηρεάζουν την ανάπτυξη (ή μη) μιας περιοχής και μπορούν να εννοηθούν ως σχετιζόμενα με το σχεδιασμό. Η παράθεση αυτή έχει σκοπό, με συγκεκριμένα παραδείγματα, να δώσει μια ιδέα στον Έλληνα αναγνώστη για τη σχετική θεματολογία των δημοψηφισμάτων.

Τα δημοψηφίσματα είναι διαφόρων ειδών. Σε γενικές γραμμές μπορούν να προέρχονται από πρωτοβουλία των ίδιων των ψηφοφόρων ή από παραπομπή ενός θέματος στους ψηφοφόρους από τη νομοθετική εξουσία. Η κάθε πολιτεία ρυθμίζει το τι είδους προτάσεις μπορούν (ή απαιτείται) να παραπεμφθούν στο εκλογικό σώμα καθώς και τις προϋποθέσεις για να τεθεί ένα θέμα ενώπιον των ψηφοφόρων. Άλλες πολιτείες παρουσιάζουν εντονότερη δραστηριότητα και άλλες μικρότερη. Προτάσεις που τίθενται από ομάδες πολιτών φέρουν τον τίτλο που θέλουν οι προτείνοντες, άρα είναι σημαντικό να μη μένει κανείς μόνο στον τίτλο αλλά να υπεισέρχεται και στην ουσία. Για το σκοπό αυτό υπάρχουν συχνά και σχετικοί διαδικτυακοί τόποι, είτε των υποστηρικτών, είτε των αντιτιθέμενων είτε και των πολιτειακών αρχών. Επίσης, υπάρχουν και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που δρουν ως παρατηρητήριο των διαφόρων δημοψηφισμάτων. Μία από αυτές είναι η Ballot Initiative Strategy Center από την οποία πήρα πολλά από τα παρακάτω στοιχεία.

Το αντικείμενο της κάθε πρότασης δεν μπορεί φυσικά να βρίσκεται εκτός των αρμοδιοτήτων της αντίστοιχης αρχής (πολιτείας, δήμου. κτλ.) αλλά αρκετές φορές φαίνεται να γίνονται προσπάθειες να παρακαμφθούν πολιτικές επιλογές της κεντρικής κυβέρνησης ή αποφάσεις των αρμοδίων δικαστηρίων μέσω συνταγματικών κυρίως τροποποιήσεων. Τα δημοψηφίσματα δηλ., μπορούν να αφορούν είτε σε τροποποίηση (ή εισαγωγή) κάποιου νόμου είτε του Συντάγματος της Πολιτείας. Τα θέματα άλλοτε αφορούν γραφειοκρατικές-τεχνοκρατικές λεπτομέρειες και άλλοτε είναι πιο «διχαστικά» ή «πολιτικά» συγκεντρώνοντας και το αντίστοιχο ενδιαφέρον.
Και τώρα τα συγκεκριμένα παραδείγματα:

Στην Πολιτεία της Αλαμπάμα προτάθηκε συνταγματική τροποποίηση γύρω από ζητήματα αρμοδιοτήτων με αντικείμενο:
«...απαγόρευση σε οποιοδήποτε δήμο που δεν ευρίσκεται πλήρως ή μερικώς εντός των ορίων της Κομητείας Μπλάουντ...να προσαρτά οποιαδήποτε περιοχή εντός της Κομητείας Μπλάουντ χωρίς την έγκριση του εκλογικού σώματος της Κομητείας Μπλάουντ, εκπεφρασμένη σε ψηφοφορία επί του θέματος της προσάρτησης» (πέρασε με 57%)

Στην Πολιτεία της Αλάσκα εγκρίθηκε με 62,5% νομοθετική πρωτοβουλία για έκδοση από την Πολιτεία 30ετών ομολόγων αξίας 315.050.000 δολαρίων για τη χρηματοδότηση έργων μεταφορών (κυρίως δρόμων και γεφυρών). Περίληψη και αναλυτική αναφορά των προς χρηματοδότηση έργων εδώ (στο κάτω μέρος της σελίδας).

Στην Πολιτεία της Αριζόνα, τέθηκε σε ψηφοφορία συνταγματική τροποποίηση με τίτλο:
«Πρόταση 100: Επενδύσεις / Φόροι»
Προτείνεται μια Τροποποίηση στο Άρθρο ΙΧ του Συντάγματος της Αριζόνα με την Προσθήκη ενός Νέου Εδαφίου 24 Σχετιζόμενου με την Απαγόρευση Οποιουδήποτε Νέου Φόρου Πώλησης ή Μεταβίβασης Ακίνητης Περιουσίας: Απαγορεύει στην πολιτεία, σε κομητείες, δήμους, κοινότητες ή οποιαδήποτε άλλη διοικητική διαίρεση της πολιτείας να επιβάλλουν οποιοδήποτε νέο φόρο, τέλος ή άλλη επιβάρυνση στην πώληση, αγορά, μεταβίβαση ή μεταφορά οποιοδήποτε εννόμου δικαιώματος στην ακίνητη περιουσία μετά την 31 Δεκεμβρίου 2007. (Πέρασε με 77%).

Στο Άρκανσω εγκρίθηκε με 66% η κάτωθι πρόταση για τη χρηματοδότηση έργων σχετικών με τα νερά:
«Να εξουσιοδοτηθεί η Επιτροπή Φυσικών Πόρων του Άρκανσω να εκδώσει ομολογίες, υπό την εξουσία που της δίδει ο ‘Νόμος του Άρκανσω του 2007 περί Εγκαταστάσεων Υδάτων, Διάθεσης Αποβλήτων και Καταπολέμησης της Ρύπανσης’ για τη χρηματοδότηση και αναχρηματοδότηση της διενέργειας έργων υδάτων, διάθεσης αποβλήτων, ελέγχου, καταπολέμησης και πρόληψης ρύπανσης των υδάτων, αποστράγγισης, άρδευσης, ελέγχου πλημμυρών και υγροτόπων και υδάτινων πόρων προς όφελος των πολιτών της πολιτείας του Άρκανσω, συνολικού κεφαλαίου ύψους που δεν θα ξεπερνά τα τριακόσια εκατομμύρια δολλάρια ($300.000.000), και με όχι περισσότερα από εκατό εκατομμύρια δολλάρια ($100.000.000) εξ’ αυτών των ομολογιών για την χρηματοδότηση και αναχρηματοδότηση αρδευτικών εγκαταστάσεων,
σε σειρές έκδοσης από καιρού εις καιρόν ποσών αξίας που δεν θα υπερβαίνουν, χωρίς προηγούμενη Έγκριση του Νομοθετικού Σώματος, τα εξήντα εκατομμύρια δολλάρια ($60.000.000) για κάθε οικονομική διετία, οι οποίες ομολογίες θα έχουν ως εξασφάλιση την πλήρη πιστοληπτική ικανότητα της πολιτείας του Άρκανσω;»
Για μια πολύ καλή και σύντομη περιγραφή του πως λειτουργούν οι συγκεκριμένες ομολογίες δείτε σχετική σελίδα στο Παν/μιο του Άρκανσω.

Στην Πολιτεία της Καλιφόρνια, τέθηκαν σε ψηφοφορία οι εξής προτάσεις:
«Πρόταση 7 – Ενέργεια
Παραγωγή Ανανεώσιμης Ενέργειας: Απαιτεί από τις κρατικές επιχειρήσεις κοινής ωφελείας να παράγουν το 20% του ηλεκτρισμού τους από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ως το 2010, ένα κριτήριο που τη στιγμή αυτή ισχύει μόνο για τις ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες. Εγείρει την απαίτηση για όλες τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας στο 40% ως το 2020 και 50% ως το 2025.
Υποστηρικτές: Καλιφορνέζοι για Ηλιακή και Καθαρή Ενέργεια
Αντιτιθέμενοι: Καλιφορνέζοι Ενάντιοι σε Ένα Ακόμη Δαπανηρό Ενεργειακό Σχέδιο».
Η πρόταση απορρίφθηκε με 65%

«Πρόταση 10: Ενέργεια
Οχήματα εναλλακτικού καυσίμου και ανανεώσιμη ενέργεια. Ομολογίες: Εξουσιοδοτεί την έκδοση ομολογιών αξίας 5 δις. δολλαρίων για να βοηθήσει τους καταναλωτές και άλλους να αγοράσουν ορισμένα οχήματα και να χρηματοδοτήσουν την έρευνα για τα οχήματα ανανεώσιμης ενέργειας και εναλλακτικών καυσίμων.
Υποστηρικτές: Συνασπισμός για την Ενεργειακή Ανεξαρτησία,
Αντιτιθέμενοι: Καταναλωτική Ομοσπονδία της Καλιφόρνια»
Η πρόταση απορρίφθηκε με 60%.

«Πρόταση 1Α: Ομολογίες
Νόμος περί Ομολογιών για Ασφαλές, Αξιόπιστο, Υψηλής Ταχύτητας Επιβατηγό Τρένο για τον 21ο Αιώνα: Με σκοπό τη μείωση της κυκλοφορίας στους δρόμους και αυτοκινητόδρομους της πολιτείας, την αναβάθμιση της μεταφοράς των μετακινούμενων, τη βελτίωση της ικανότητας των ανθρώπων να μεταβαίνουν ασφαλώς από πόλη σε πόλη, την ελάφρυνση της συμφόρησης στα αεροδρόμια, τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και την πρόβλεψη για τον αυξανόμενο πληθυσμό της Καλιφόρνια, να κατασκευάσει η πολιτεία ένα σύστημα τρένων υψηλής ταχύτητας και να βελτιώσει τις υπάρχουσες γραμμές επιβατηγών τρένων που εξυπηρετούν τα μεγαλύτερα πληθυσμιακά κέντρα της πολιτείας, δημιουργώντας ένα Καταπιστευματικό Ταμείο Σιδηροδρόμων που θα εκδώσει ομολογίες συνολικής αξίας 9,95 δις δολλαρίων, πληρωτέες από τα υπάρχοντα χρήματα της πολιτείας, μέσου κόστους εξακοσίων σαράντα επτά εκατομμυρίων δολλαρίων ($647 εκατομμύρια) ανά έτος για την 30ετή διάρκεια των ομολογιών, με όλα τα έξοδα να υπόκεινται σε ανεξάρτητο έλεγχο;»
Υποστηρικτές: Καλιφορνέζοι υπέρ των Τρένων Υψηλής Ταχύτητας,
Αντιτιθέμενοι: Δεν αναφέρεται κάποια επιτροπή
(Υπερψηφίστηκε με 52%)

Πολιτεία της Τζώρτζια

Στη συγκεκριμένη πολιτεία μπορούν να τεθούν σε δημοψήφισμα μόνο προτάσεις που παραπέμπονται από το νομοθετικό σώμα και όχι με πρωτοβουλία των πολιτών. Τέθηκαν ενώπιον των ψηφοφόρων 3 προτάσεις τροποποίησης του Πολιτειακού Συντάγματος:

Τροποποίηση 1: Περιβάλλον

Για την ενθάρρυνση της συντήρησης των δασών της Τζώρτζια, μέσω ενός προγράμματος μείωσης των φόρων ακίνητης περιουσίας για χρήση συντήρησης: Να τροποποιηθεί το Σύνταγμα της Τζώρτζια έτσι ώστε να προβλέπει ότι το Κοινοβούλιο μέσω νόμου θα [μπορεί να] ενθαρρύνει τη διατήρηση, συντήρηση και προστασία των δασών της πολιτείας μέσω της ειδικής αξιολόγησης και φορολόγησης ορισμένων δασικών γαιών και [μέσω] οικονομικής βοήθειας προς την τοπική αυτοδιοίκηση;

(πέρασε με 68%)

Τροποποίηση 2: Επενδύσεις / Φόροι

Για την εξουσιοδότηση τοπικών σχολικών περιφερειών να χρησιμοποιούν ποσά από τα φορολογικά έσοδα για σκοπούς τοπικών αναπλάσεων: Να τροποποιηθεί το Σύνταγμα της Τζώρτζια έτσι ώστε να δίδεται εξουσιοδότηση για τοπικές αναπλάσεις και να εξουσιοδοτούνται κομητείες, δήμοι και τοπικά συμβούλια εκπαίδευσης να χρησιμοποιούν χρήματα από τα φορολογικά έσοδα για σκοπούς και προγράμματα αναπλάσεων;

(πέρασε με 52%

Τροποποίηση 3: Κυβερνητικές αρμοδιότητες

Για την εξουσιοδότηση δημιουργίας ειδικών Περιοχών Ανάπτυξης Υποδομών για την παροχή υποδομών σε υπο-εξυπηρετούμενες περιοχές: Να τροποποιηθεί το Σύνταγμα της Τζώρτζια έτσι ώστε να εξουσιοδοτεί το Κοινοβούλιο να προνοεί μέσω νόμου για τη δημιουργία και ευρεία ρύθμιση Περιοχών Ανάπτυξης Υποδομών για την παροχή υποδομών κατ' εξουσιοδότηση των τοπικών αρχών;

(καταψηφίστηκε με 52%)

Δημοψηφίσματα διεξάγονται και σε τοπικό επίπεδο (πόλης, κομητείας, κτλ.). Για παράδειγμα, στην πόλη Vermillion της Νότιας Ντακότα ετέθη το ερώτημα αν η πόλη θα πρέπει να εισάγει "διάταξη που να καθιστά υποχρεωτική την ανακύκλιση - συλλογή ανακυκλώσιμων για κάθε μονοκατοικία ή κτήριο έως 5 διαμερισμάτων, με επιπλέον κόστος για τους κατοίκους της πόλης 3,5 δολλάρια σε κάθε λογαριασμό".

Όπως βλέπετε τα θέματα δεν είναι και τόσο απλά και είναι δύσκολο κάποιος να έχει άποψη αν δεν έχει φροντίσει να ενημερωθεί προηγουμένως, και αν δεν γνωρίζει και την προϊστορία του κάθε θέματος. Από την άλλη, πρόκειται για συγκεκριμένες κάθε φορά προτάσεις, επί πολύ συγκεκριμένων θεμάτων, ώστε να είναι εφικτό για τον μέσο ενδιαφερόμενο πολίτη να έχει μια καλή εικόνα του θέματος αν το θελήσει, χωρίς αναγκαστικά να είναι ειδικός (κάτι που δεν θα μπορούσε κανείς να πει για υπερπολύπλοκα, πολυσέλιδα νομικά κείμενα όπως π.χ. η Συνταγματική Συνθήκη για την Ευρώπη ή το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.)

Το σημαντικό είναι ότι αναγνωρίζεται η ευθύνη και το δικαίωμα του πολίτη να ελέγχει τις κρατικές αρχές που λειτουργούν για λογαριασμό του ενώ ταυτόχρονα περιορίζεται η ευχέρεια των κρατικών αρχών να διαχειρίζονται το δημόσιο ταμείο χωρίς την προηγούμενη έγκριση και εξουσιοδότηση των πολιτών.

Αμερικανικές εκλογές: Μια κρίσιμη απόφαση για τις γουρούνες!

Μια κρίσιμη απόφαση για τις έγγυες χοιρομητέρες σήμερα στην Καλιφόρνια, καθώς πέρα από τις προεδρικές εκλογές και τις εκλογές για πολλές έδρες του Κογκρέσσου διεξάγονται και πολλά δημοψηφίσματα.

Η πρόταση με τίτλο "Κριτήρια για τον εγκλεισμό παραγωγικών ζώων", γνωστή και ως "Πρόταση 2" που τίθεται ενώπιον των ψηφοφόρων της Καλιφόρνιας, προβλέπει ότι, με ισχύ από το 2015, κότες σε ωοτοκία, μοσχαράκια που εκτρέφονται για κρέας και έγγυες χοιρομητέρες θα πρέπει να έχουν επαρκή χώρο για να ξαπλώνουν, να στέκονται, να περιστρέφονται και να εκτείνουν πλήρως τα άκρα τους! Αναλυτικότατη παρουσίαση του θέματος (περισσότερο απ' όσο αντέχετε!) και των θέσεων των κτηνιάτρων της Καλιφόρνιας εδώ. Πάντως αν δείτε το επίσημο σάιτ του Γενικού Εισαγγελέα της Καλιφόρνιας με τις προτάσεις των δημοψηφισμάτων θα διαπιστώσετε ότι η ανάλυση και η παρουσίαση και για το τελευταίο δημοψήφισμα είναι εκτενέστερη απ' ότι για πολλούς ελληνικούς νόμους που συντάσσονται και ψηφίζονται εν κρυπτώ και στο πόδι...
Η Julie Smyth στην Καναδική National Post σχολιάζει γενικότερα την αξία του θεσμού των δημοψηφισμάτων. Το γεγονός ότι από όλα τα δημοψηφίσματα που τίθενται σήμερα σε ψηφοφορία επελέγη το συγκεκριμένο για να κοσμήσει με φωτογραφία το άρθρο δε θα πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο!

Υ.Γ. Αν πιστεύετε ότι αυτό είναι ένα από τα σοβαρότερα ελληνικά άρθρα που διαβάσατε για τις Αμερικανικές εκλογές (και δικαίως!) σας προτείνω και το "A Darker Future For Us", του Robert J. Samuelson στο Newsweek.

Ενημέρωση, 2008-11-06: Για όσους αναρωτιούνται για το αποτέλεσμα, η πρόταση υπερψηφίστηκε με ποσοστό 63,1%, και έλαβε το μεγαλύτερο αριθμό θετικών ψήφων (6.259.522) από τις 12 προτάσεις που τέθηκαν σε δημοψήφισμα στη συγκεκριμένη πολιτεία. Αυτό ας είναι και μια απάντηση σε όσους με προέτρεψαν να ασχολούμαι με "σοβαρότερα" θέματα...

Ένα σχόλιο που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει (σε όσους έχετε μπλογκ / σάιτ) να μη δημοσιεύσετε κάποιο σχόλιο το οποίο κατά βάθος θεωρείτε ενδιαφέρον αλλά αμφιβάλλετε αν θα αφορά κανέναν άλλον και εκ των υστέρων να βλέπετε να γίνεται θόρυβος γι' αυτό το θέμα.
Ή αποφεύγετε να κάνετε κάποιο σχόλιο / πρόβλεψη που ξέρετε ότι θα θεωρηθεί τραβηγμένο απ' τα μαλλιά, για να δείτε μετά από λίγο καιρό ότι επαληθεύεστε, αλλά δεν το ξέρει κανένας άλλος παρά μόνο εσείς.

Ένα τέτοιου είδους σχόλιο ήθελα να γράψω πριν ένα περίπου χρόνο, με αφορμή ένα άρθρο του Sasha Issenberg στην εφημερίδα Boston Globe για τον αμερικάνο γερουσιαστή και -τότε- προεδρικό υποψήφιο, Joe Biden. Το άρθρο είχε τίτλο "Ο Μπάιντεν ακολουθεί μια ξεχωριστή προσέγγιση στα πολιτικά ερωτήματα: σύνθετες απαντήσεις" ("Biden taking a distinctive approach to policy questions: complex answers") και περιέγραφε το πως ο Δημοκρατικός γερουσιαστής από το Ντέλαγουερ δεν αρκείτο στις συνηθισμένες, "έξυπνες" ή "σαφείς" ατάκες των 20-30 δευτερολέπτων που συνηθίζουν τα τελευταία ιδίως χρόνια οι πολιτικοί. Αντιθέτως, έδινε "περίπλοκες" αλλά σαφείς απαντήσεις, συνδέοντας διαφορετικές παραμέτρους φαινομενικά άσχετων ζητημάτων για να φθάσει στην τελική του απάντηση. Μεταφράζω ενδεικτικά ένα απόσπασμα του άρθρου:

Οι λίγες ερωτήσεις από τον συντονιστή του συνεδρίου "Καλλιεργώντας τη Βιοοικονομία", στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Άιοβα, είχαν όλες να κάνουν με το φαινομενικά περιορισμένο θέμα του πως θα εκσυγχρονιστεί η γεωργική παραγωγή.

Αλλά όταν ήταν η σειρά του Τζόζεφ Ρ. Μπάιντεν Τζούνιορ να απαντήσει, αυτός άρχισε να μιλάει για την κάκιστη κατάσταση των Αμερικανικών υποδομών, την αποτελεσματικότητα των ξένων λιμανιών όπως του Χονγκ-Κονγκ, το εμπορικό έλλειμα με την Ασία, και τη μη ανταγωνιστικότητα του μεταποιητικού τομέα των ΗΠΑ.

Η φαινομενικά δαιδαλώδης διαδρομή από τον ένα τομέα πολιτικής στον άλλο, του Δημοκρατικού από το Ντέλαγουερ τη Δευτέρα το βράδυ, δεν ήταν ένα παράδειγμα της γνωστής τρυφηλότητας των γερουσιαστών ή της δικής του θρυλικής μακρηγορίας, όσο μιας αυξανόμενα διακριτής προσέγγισης στα ερωτήματα πολιτικής. Οι περίπλοκες απαντήσεις του Μπάιντεν, συχνά αποτελούνται από περισσότερα "κινούμενα" μέρη απ'ότι των Δημοκρατικών αντιπάλων του, εκτεινόμενες συνήθως πέρα από τις τυπικές κατηγορίες θεμάτων όπως οικονομική, εξωτερική και εμπορική πολιτική.

Τελικά, κατέληξε σε ένα πρωτότυπο επιχείρημα: Ένας από τους λόγους που τα Αμερικανικά προϊόντα δεν πωλούνται στο εξωτερικό είναι το ότι πρέπει να φθάσουν στις ξένες αγορές μέσω παρωχημένων εσωτερικών υποδομών, γεγονός που τα καθιστά υπερβολικά ακριβά.

Οι περισσότεροι από τους αντιπάλους του Μπάιντεν για την προεδρία έχουν μιλήσει για την ανάγκη επανεπένδυσης στις υποδομές, στα πλαίσια συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών: για τη δαπάνη χρημάτων στο εσωτερικό αντί για το Ιράκ, ή για τη σοφία του να δεσμευτούν κονδύλια για μια "γέφυρα στο πουθενά" στην Αλάσκα τη στιγμή που μια άλλη στη Μινεζότα κατέρευσε μέσα στον ποταμό Μισισιπή.

Η απάντηση του Μπάιντεν - που κατάφερε μέσα σε λίγα λογικά βήματα να συνδέσει τους καταρρέοντες αυτοκινητόδρομους με τα κλειστά εργοστάσια- δεν βασίστηκε σε μια δυνητική αντιστάθμιση μεταξύ δύο καταστάσεων, αλλά μάλλον σε μια αλυσίδα αιτίων και αιτιατών αλά Ρουμπ Γκόλντμπεργκ.

Το σχόλιο που ήθελα να γράψω όταν πρωτοδιάβασα αυτό το άρθρο θα είχε τίτλο "Μια αξιοθαύμαστη συνταγή πολιτικής αποτυχίας" (ή κάτι παρόμοιο). Δε νομίζω ότι οι περίπλοκες, λογικές απαντήσεις έχουν πολλούς θαυμαστές στον κόσμο της πολιτικής. Πράγματι, σύντομα ο Μπάιντεν απέσυρε την υποψηφιότητά του και τελικός νικητής από πλευράς Δημοκρατικών ανεδείχθη ο Μπάρακ Ομπάμα με το σαφές και επίκαιρο σύνθημα / μοτίβο της "Αλλαγής".
Χθες, διάβασα στους N.Y. Times ένα άρθρο του David Brooks με τίτλο "Ελπίζοντας πως είναι ο Μπάιντεν" όπου ο αρθρογράφος παρέθετε την προσωπική του πορεία και εξηγούσε γιατί θα ήταν ένας καλός αντιπρόεδρος για τον Ομπάμα.
Σήμερα, ανακοινώθηκε ότι ο Ομπάμα πράγματι τον επέλεξε για υποψήφιο αντιπρόεδρο.
Φαίνεται πως μερικές φορές, η αποτυχία είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την επιτυχία.

Ανεξάρτητη δημοσιογραφική ενημέρωση για τη Βιρμανία

Ψάχνοντας στο Ίντερνετ για κάποια πληρέστερη ενημέρωση γύρω από την καταστροφή στη Βιρμανία, έπεσα πάνω σε ένα πολύ ενδιαφέρον, επεξηγηματικό άρθρο για τη διαφθορά του εκεί στρατιωτικού καθεστώτος και τα πολιτικά / λογιστικά κόλπα που χρησιμοποιεί για να καρπώνεται παράνομα τα έσοδα από τον φυσικό πλούτο της χώρας και να εξασφαλίζει την εύνοια της Κινεζικής κυβέρνησης: Πως το Καθεστώς Κρύβει τα Δισεκατομμύρια του (του Sean Turnell).
Ταυτόχρονα, διάβασα στο ίδιο site πληθώρα καλογραμμένων άρθρων για την κατάσταση στη δύστυχη αυτή χώρα και τη γειτονική περιοχή της. Το Irrawaddy είναι ένα ανεξάρτητο δημοσιογραφικό περιοδικό (και website) που ξεκίνησε από ακτιβιστές που διέφυγαν από τη χώρα μετά την βίαιη κατάπνιξη των διαδηλώσεων της 8-8-1988 από τη χούντα.
Νομίζω ότι αξίζουν την οικονομική μας υποστήριξη και είναι πολύ εύκολο να κάνει κανείς μια μικρή δωρεά 5 δολλαρίων (3,5 ευρώ) μέσω PayPal, στη σχετική σελίδα τους.
Αν θέλετε στείλετε αυτή τη δημοσίευση και σε άλλους.

Το νεοελληνικό κράτος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και το κόστος αντιμετώπισής του

Ενδιαφέρουσα συζήτηση στο blog "Κοινή Λογική", σχετικά με τα παραπάνω θέματα. Παρεισέφρησαν και τρολ αλλά μην πτοείστε.
Στην πορεία βρήκα και ένα πολύ ενδιαφέρον σάιτ για οικονομικά του περιβάλλοντος και το πρόσθεσα στη λίστα με τους συνδέσμους, στη δεξιά στήλη.

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.
Συνεπώς,

Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).
Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

http://www.221.gr
http://argos.wordpress.com
http://arxediamedia.blogspot.com
http://chouvi.blogspot.com
http://www.e-rooster.gr
http://giaskepsou.blogspot.com
http://gtziralis.com
http://histologion-gr.blogspot.com
http://inlovewithlife.wordpress.com
http://karounos.gr/blog
http://krogias.blogspot.com
http://larisaperivallon.wordpress.com
http://magicasland.com
http://metablogging.gr
http://nefelikas.wordpress.com
http://www.nylon.gr
http://oneiros.gr/blog
http://oraelladas.gr
http://papanotas.wordpress.com
http://www.perlikos.gr
http://petcoke.wordpress.com
http://plagal.wordpress.com
http://reality-tape.com
http://rodiat7.blogspot.com
http://sofianidis.blogspot.com
http://stefadouros.blogspot.com
http://voteforliberty.wordpress.com
http://vrypan.net
http://ziouzios.blogspot.com
και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες
Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)
Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.
-------------------------------------------------------------------------------

Μήπως σιγά-σιγά βρεθούμε εδώ;