Τέλος Ιουλίου 2010, στα Εξάρχεια

Απόγευμα, τέλη Ιουλίου 2010.

Μπύρα και φαγητό στο Bierhof, φάτσα στην πλατεία Εξαρχείων.

Περαστικοί ξέμπαρκοι τουρίστες που ξέφυγαν, εσκεμμένα ή μη, από την πεπατημένη της Πατησίων.

Ντόπιοι, φοιτητές και μη, και πολλοί ...απόντες.

Απέναντι, στην πλατεία, ένα παιδί με τον πατέρα του κάνει κούνια σε μια από τις... περίφημες κούνιες της αλλαγής, των Εξαρχείων. Κάποια πανώ περιμετρικά, κακόγουστα μεγάλα, υπενθυμίζουν πιεστικά, ότι κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν την περιοχή πιο δική τους απ' ότι των υπολοίπων. Βέβαια, συχνά αυτοί που ουρλιάζουν είναι γιατί έχουν την αίσθηση ότι δεν θα τους ακούσει κανείς. Και ουρλιάζοντας, καταφέρνουν ακριβώς αυτό... Πάντως, με κάποιο τρόπο, συνυπάρχουν κι αυτά, έστω ως γραφικότητα.

Αργότερα, όταν η ζέστη αρχίζει να υποχωρεί, η πλατεία γεμίζει με κόσμο. Παιδιά κάθε ηλικίας και ενήλικες. Έλληνες και ξένοι. Ένας πατέρας παίζει μπάλα με τα παιδιά του. Νομίζω ότι αυτός χαίρεται περισσότερο.

Φεύγοντας περνάμε μέσα απ' την πλατεία. Δέκα χρόνια τώρα είμαι κάτοικος Αθήνας και νομίζω πως είναι η πρώτη φορά.

Στο πάνω μέρος, στον πεζόδρομο, δίπλα από ένα κλεισμένο τραπέζι πινγκ-πονγκ και τα τραπέζια των εστιατορίων, κάποιοι παίζουν ποδοσφαιράκια.

Λίγο πιο πέρα (αρκετά...), ακόμη κι η παρουσία του Πλεύρη που παίζει σκάκι σε μία λέσχη δε φαίνεται παράταιρη, αλλά μάλλον συμπληρώνει το όλο σκηνικό.

Ιστορική ευκαιρία για την Πάτρα (και την τοπική αυτοδιοίκηση)

Αντιμέτωπος με το ρεύμα που έχει δημιουργηθεί υπέρ του ακομμάτιστου συνδυασμού του Γιάννη Δημαρά ("Τώρα για την Πάτρα"), ο νυν δήμαρχος Πάτρας Ανδρέας Φούρας, ανακοίνωσε σήμερα την απόφασή του να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα για Δήμαρχος Πάτρας. Αν και τίποτα δεν έχει ακόμη κριθεί (δύσκολα μπορώ να σκεφτώ ότι οι διάφοροι κομματικοί μηχανισμοί θα καταθέσουν τα όπλα έτσι εύκολα) η ευκαιρία που παρουσιάζεται για την τρίτη πόλη της Ελλάδας είναι ιστορική. Να έχει ως δήμαρχο έναν άνθρωπο χωρίς εξαρτήσεις, γέννημα-θρέμμα της πόλης, που έχει τεχνικές γνώσεις, διοικητική εμπειρία, καλή έξωθεν μαρτυρία για τα πεπραγμένα του στο Λιμενικό Ταμείο Πάτρας και έχει αποδεδειγμένα αφήσει έργο. Το μεγαλύτερο εμπόδιο που θα αντιμετωπίσει νομίζω ότι θα είναι οι μάλλον πολύ υψηλές προσδοκίες που θα δημιουργήσει η πιθανή νίκη του στις εκλογές.

Αν δε, συνδυαστεί νίκη του Δημαρά με παράλληλη εκλογική επιτυχία του συνδυασμού του Γιάννη Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη θα μιλάμε πλέον για αλλαγή σελίδας στην τοπική αυτοδιοίκηση και τις εκλογές της, έστω και με τις μεγάλες ελλείψεις που εξακολουθεί να έχει το θεσμικό πλαίσιο και την λαίμαργη καχυποψία της κεντρικής διοίκησης.

Αποτέλεσμα καλοκαιρινής μπόρας...

Αποτέλεσμα καλοκαιρινής μπόρας (και κακής επιλογής ή συντήρησης δέντρων...;)

Σάββατο 3 Ιουλίου 2010, στη Λεωφόρο Γαλατσίου, σε (παράνομα;) σταθμευμένο όχημα...

Υ.Γ. Από το ενδιαφέρον, και πεισματικά συνεπές, blog Flora Attica (μάλλον) επιβεβαιώνουν τις υποψίες μου πως πρόκειται για κάποιου είδους λεύκα. Μου είχε δημιουργήσει αμφιβολίες ο φλοιός του δέντρου που δεν είναι αυτός που είχα συσχετίσει με τις λεύκες αλλά μάλλον περί τέτοιας πρόκειται. Αν έχετε άποψη περί του θέματος θα χαρώ να τη μάθω.

Υπενθυμίζω ότι λεύκες, ευκάλυπτοι και πεύκα είναι τα αγαπημένα δέντρα "δημάρχων" και "υπηρεσιών", για ευνόητους, παρεμφερείς λόγους το καθένα...

Παγκάκια του μέλλοντος (;)

Πέρασα σήμερα από την Τεχνόπολη στο Γκάζι για να δω την Έκθεση Future Bench, τμήμα του διαγωνισμού Athens Bench Mark για το νέο παγκάκι της Αθήνας. Όπως είχα επισημάνει παλιότερα, ήταν ευφυής η ιδέα να γίνουν δύο ξεχωριστοί διαγωνισμοί: ένας διαγωνισμός ιδεών χωρίς περιορισμούς (ώστε οι συμμετέχοντες / αρχιτέκτονες να... ξεσαλώσουν με την άνεσή τους) και ένας διαγωνισμός βιομηχανικού σχεδίου από τον οποίο θα προέκυπτε ένα πραγματικό παγκάκι.

Ωστόσο, ακόμη κι έτσι απόρρησα με αρκετές από τις επιλογές της κριτικής επιτροπής για το Future Bench. Δηλαδή, το παγκάκι του μέλλοντος δεν θα πρέπει να είναι κι αυτό... παγκάκι;

Κατανοώ ότι τα "παγκάκια του μέλλοντος" ήταν, όλα σχεδόν, σχεδιασμένα σε έναν... άτοπο χώρο, που δε θύμιζε Αθήνα ή οποιαδήποτε άλλη ελληνική πόλη αλλά ένα ασαφές, αχανές, συχνά ά-κτιστο φανταστικό αστικό(;) τοπίο χωρίς περιορισμούς μεγέθους ή άλλους σχετικούς. Οι πόλεις αλλάζουν και νέοι χώροι δημιουργούνται (έστω πάαααρα πολύ αργά...). Καλά ως εδώ.

Αλλά μήπως στο μέλλον προβλέπεται να έχει καταργηθεί ο νόμος της βαρύτητας και οι άνθρωποι να κρέμονται αμέριμνοι από τα μπαλκόνια / παράθυρα εγκαταλειμένων κτηρίων;

Μήπως στο μέλλον προβλέπεται όλοι οι άνθρωποι να είναι εικοσάχρονοι (χωρίς προβλήματα μέσης) που ξαπλώνουν / απλώνονται σε κάθε λογής άβολες, πολυεπίπεδες κατασκευές;

Ή μήπως στο μέλλον προβλέπεται να έχουν ...άνευρα οπίσθια που μπορούν χωρίς ενόχληση να κάθονται σε κάθε λογής παρδαλές "επιφάνειες" γεμάτες εξοχές και ακμές;

Μήπως προβλέπεται να καταργηθεί η ανάγκη τα παγκάκια να έχουν πλάτες;

Ακόμη κι έτσι δηλαδή, στο χώρο των ιδεών, δεν μας απασχολεί μια αρχιτεκτονική λειτουργική, που να υπηρετεί τον χρήστη της πολίτη / δημότη / περαστικό αλλά μόνο μια αρχιτεκτονική αυτάρεσκη έως και επηρμένη που χαίρεται με τον εαυτό της και τις εμπνεύσεις της;

Εν πάσει περιπτώσει, πολύ ενδιαφέρουσα, ευέλικτη και μάλλον εύκολα υλοποιήσιμη βρήκα την πρόταση multi-form [cu]bench ενώ εξαιρετική στον ανατρεπτικό σαρκασμό και... ρεαλισμό της, η "πρόταση" katse re: Το μέλλον είναι εδώ!

Όσο για το διαγωνισμό βιομηχανικού σχεδίου για τα πραγματικά παγκάκια, μπορείτε να δείτε τις προτάσεις στο site (στην Τεχνόπολη δεν παρουσιάζονται). Μου άρεσαν οι προτάσεις Cube Bench, Eco Bench, City Break, D n' A, human bench, Mint, {anti}thesis, bliss, Athens 'Lego', minimal bench,

Αν έχετε την όρεξη, μπορείτε επίσης στο σάιτ του διαγωνισμού να διαβάσετε και τι σημαίνει "το παγκάκι" για το Δήμαρχο Κακλαμάνη, αν δεν το έχετε καταλάβει 3,5 χρόνια τώρα. Παράλληλα, γίνεται προσπάθεια να στηθεί ένα εθελοντικό πρόγραμμα -ασαφέστατο ακόμη στις απαιτήσεις και τους στόχους του- μέσω του οποίου "ειδικοί τεχνικοί υπεύθυνοι του Δήμου θα οργανώσουν τις ομάδες που θα ξαναδώσουν ζωή στα παλιά φθαρμένα παγκάκια και θα τα κάνουν να μοιάζουν ξανά σαν καινούρια."  Και οι τόσοι χιλιάδες αργόμισθοι υπάλληλοι του κακοδιαχειριζόμενου δήμου θα συνεχίσουν να καθαρίζουν φασολάκια στα γραφεία τους; Δεν θα πρέπει πρώτα ο Δήμος να επιδείξει έναν υποτυπώδη σεβασμό στα χρήματα των δημοτών του και των Ελλήνων φορολογουμένων πριν ζητήσει με δακρύβρεκτα κειμενάκια τη βοήθειά μας;

Εξοργίζομαι με ότι μου βγάζει αρνητισμό... Καλύτερα χαρείτε τα σχέδια.

Πρόσφατα άρθρα για την Αθήνα

Η άλλη κρίση της Αθήνας (του Δημήτρη Ρηγόπουλου, Καθημερινή, 2010-01-27)
Η επικίνδυνη Αθήνα (του Ηλία Μαγκλίνη, Καθημερινή, 2010-01-29)
Τα ερείπια της Αθήνας (του Δημήτρη Ρηγόπουλου, Καθημερινή, 2010-02-24)
Το έλλειμμα των επενδύσεων (του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή, 2010-04-18) [επίσης σχετίζεται με το κέντρο της Αθήνας]
"Άνοιγμα στην Πόλη"-πρωτοβουλία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (ΑΠΕ-ΜΠΕ, 2010-05-04)
Το Μέγαρο Μουσικής και ο χαμένος παράδεισος (Χάρης Σαββίδης, e-Δράση, 2010-03-10) [μια προηγούμενη, διαφορετική ματιά για το ίδιο νομίζω πάρκο με το παραπάνω]

Επίσκεψη στον Προεδρικό Κήπο

Πολύ καλή η πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας να ανοίξει τον Κήπο του Προεδρικού Μεγάρου στο κοινό και δε θα την άφηνα αναξιοποίητη. Πήγα προχτές, Κυριακή, πρωί και μεταφέρω εικόνες και εντυπώσεις.

α) Διαδικαστικά - χρηστικά:

Είσοδος: Μπαίνετε από τη βοηθητική είσοδο ("είσοδο υπηρεσίας" που έλεγαν παλιά... :) ) που βρίσκεται στο πλάι του Μεγάρου, επί της οδού Βασ. Γεωργίου Β'. Πρέπει να έχετε μαζί σας ταυτότητα ή διαβατήριο.

Η ουρά: Σε αντίθεση με ότι φοβόμουν δεν υπάρχει μεγάλη ουρά. Αν πάτε στις 10:00 το πρωί που ανοίγει θα την πετύχετε στο μέγιστο μήκος της (γύρω στα 5-10 λεπτά αναμονή). Αν πάτε αργότερα, κατά τις 11:00 δε θα χρειαστεί να περιμένετε καθόλου.

Ώρες για το κοινό: Κυριακές (πλην επισήμων αργιών) από 10:00 ως 14:00. 

Προσβασιμότητα: Δυστυχώς ο προεδρικός κήπος δεν είναι προσβάσιμος σε άτομα με αναπηρικά καροτσάκια καθώς υπάρχουν πολλά ανηφορικά και κατηφορικά μαρμάρινα σκαλιά.

β) Για τον ίδιο τον κήπο: Το τμήμα που είναι ανοιχτό για το κοινό είναι αυτό που δεν φαίνεται από την Ηρώδου Αττικού. Δεν θα περπατήσετε δηλ. στην μπροστινή αυλή (αυτή που βλέπουμε στις ειδήσεις ή περνώντας απ' έξω) αλλά στον πίσω / πλαϊνό κήπο, όπου λαμβάνει χώρα και η ετήσια δεξίωση του Προέδρου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Απ' ότι διαβάζω στο επίσημο σάιτ της Προεδρίας στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα το Μέγαρο ήταν παλιά ο βασιλικός λαχανόκηπος. Τα ανάκτορα ως γνωστόν ήταν στη σημερινή Βουλή. Στο πίσω μέρος υπάρχουν κάμποσες πορτοκαλιές (ή νερατζιές;)

και στη συνέχεια μια μαρμάρινη σκάλα που από το πίσω μέρος του Μεγάρου σε ανεβάζει στο πλάι του (βλ. φωτό)...

...και στη συνέχεια κατεβαίνει ώστε να σε βγάλει στην είσοδο του κήπου...

...όπου δεσπόζουν δυο σειρές από πανύψηλα κυπαρίσσια που σχηματίζουν τον κεντρικό διάδρομο που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία.

Ο κήπος είναι καταφανώς γαλλικού ρυθμού, με αυστηρά γεωμετρικά σχήματα που ορίζονται από πλακόστρωτους διαδρόμους, ανοικτά κομμάτια / ξέφωτα καλοφροντισμένου γκαζόν αλλά και χωρίς τις ιδιωτικές / κρυφές γωνιές που εννίοτε βλέπεις σε "γαλλικούς" κήπους. Μόνη εξαίρεση ίσως κάποια σημεία δίπλα στο κιόσκι όπου δεν υπάρχει πρόσβαση για το κοινό. Το γκαζόν καθώς και όλα τα φυτά φαίνονται φροντισμένα. Προφανώς γιατί, αν και τυπικά δημόσιος, ο κήπος έχει χρήση ιδιωτικού χώρου...

Ο διάδρομος φτάνει σε μια "πισίνα", με δύο πέργκολες δεξιά και αριστερά, καλυμμένες με γλιτσίνιες.

Στο βάθος -πίσω από την "πισίνα"- το γνωστό κιόσκι όπου κάθεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τους πολιτικούς αρχηγούς κατά τη δεξίωση της 24ης Ιουλίου. Φτηνό και σχεδόν φτωχικό φαινόταν τώρα, χωρίς την περιρρέουσα λαμπρότητα της δεξίωσης. Οι καναπέδες στο κιόσκι απλά έπιπλα φερ-φορζέ, γυμνά χωρίς τα μαξιλάρια τους, που θα μπορούσαν να βρίσκονται σε οποιοδήποτε μπαλκόνι ή κιόσκι.

Η αίσθηση του γαλλικού ρυθμού "σπάει" από την παρουσία γηγενών / μεσογειακών φυτών (όπως οι κουκουναριές που βλέπουμε παραπάνω) τα οποία δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε φροντισμένους, επίσημους κήπους και πιο πολύ έχουμε συνδυάσει με παρθένα, μεσογειακά τοπία.

Άλλα ελληνικά στοιχεία του κήπου είναι τα διάφορα γλυπτά με τα οποία είναι διανθισμένος -όπως η παραπάνω σύνθεση από... μεταλλικά κριάρια ανάμεσα σε διάφορα πιο "συντηρητικά" γλυπτά σαν τον κούρο που βρίσκεται μπροστά απ' το κιόσκι.

Η όλη βόλτα δε θα σας πάρει πάνω από 30-40 λεπτά. Ορισμένοι νομίζω ότι έφυγαν και στο τέταρτο.

Παραλειπόμενα στιγμιότυπα:

-Η γειτόνισσα, προφανώς, του Μεγάρου που διπλοπάρκαρε με την άνεσή της, σαν να ήταν η Κυριακάτικη ρουτίνα της, μεταξύ του Προεδρικού Μεγάρου και του Μεγάρου Μαξίμου (!!!), άδειασε - με τη βοήθεια της Φιλιπιννέζας της - τα σύνεργα του τέννις και μετά από ένα τέταρτο επέστρεψε για να πάρει το αυτοκίνητο και κινούμενη με την όπισθεν να πάει να παρκάρει κάπου πιο μόνιμα. Μια μεγαλύτερη αυστηρότητα στην τήρηση του ΚΟΚ, σ' αυτό το σημείο της πόλης, θα χαρακτηριζόταν ως υποκριτική ή θα ήταν απλώς η επιβεβλημένη τήρηση (έστω) των προσχημάτων; Απλά μια απόδειξη ότι και οι πλούσιοι (γείτονες του Προεδρικού Μεγάρου) έχουν δικαίωμα στην παρανομία;

-Οι δύο κύριοι που με ύφος αγανακτισμένου ανατολίτη οικολόγου διαμαρτυρήθηκαν έντονα για το γεγονός ότι δεν επιτρεπόταν η είσοδος ποδηλάτων στον κήπο, "όπως στην Ευρώπη..."!

Ενδιαφέροντα νέα από αμερικάνικες πόλεις...

Cameras make Chicago most closely watched US city (Yahoo! News, by DON BABWIN, Associated Press Writer, 2010-04-06)

Shuttle fleet's home counts down to an uncertain future (Yahoo! News, by ALLISON LOUIE-GARCIA,  2010-04-05): Titusville, Fla (nicknamed Space City U.S.A.) has its economy closely linked to the Space Shuttle program, coming to an end this year.

Cities Prepare for Life With the Electric Car (New York Times, by TODD WOODY and CLIFFORD KRAUSS, 2010-02-14)