Δικαστικές αποφάσεις για τον κάλαθο των αχρήστων;

Αν ακόμη και για τον τύπο των κάδων απορριμάτων που τοποθετούνται στις πλατείες πρέπει να βγάλει απόφαση του Συμβούλιο της Επικρατείας, κάτι βαθιά λάθος υπάρχει σ' αυτή τη χώρα! Κι όμως, έγινε κι αυτό. Το "ΣτΕ" με πρόσφατη απόφασή του (τέλη Οκτωβρίου 2010) δικαίωσε τον Δήμο Αθηναίων για πιλοτικό πρόγραμμα τοποθέτησης υπόγειων / βυθιζόμενων κάδων απορριμμάτων σε πλατείες.*

Ο κάδος που κατέληξε στο δικαστήριο βρισκόταν στην πλατεία Κολωνακίου και είχε γίνει προσφυγή από κατοίκους γιατί η παρουσία του παραβίαζε λέει το Άρθρο 24 του Συντάγματος... Το ΣτΕ δικαίωσε τον Δήμο και τον κάδο και σε πρώτη σκέψη η απόφαση θα έπρεπε να μας χαροποιεί.

Απορώ όμως... Δεν μπορεί το Συμβούλιο της Επικρατείας να αυτοπεριοριστεί και πρέπει να εκδίδει αποφάσεις για ότι (δεν) αναπνέει και ότι (δεν) κινείται σ' αυτή τη χώρα; Δεν μπορεί απλά να δηλώσει για κάτι -οτιδήποτε- αναρμοδιότητα και να αναφέρει ότι τεχνικά θέματα αυτής της μορφής ανήκουν στην αρμοδιότητα της διοίκησης και της πολιτικής; Ναι, ξέρω ότι το ΣτΕ είναι το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο και ασκεί έλεγχο νομιμότητας / συνταγματικότητας επί των αποφάσεων της διοίκησης. Αλλά δεν αισθάνεται ότι κάπου οι αρμοδιοτητές του (και οι "γνώσεις" των μελών του) σταματούν;

Όλες οι αποφάσεις, όλων των ελληνικών διοικητικών δικαστηρίων πρέπει να φτάνουν ως το ΣτΕ; Δεν μπορούν να σταματούν σε κάποιο κατώτερο επίπεδο; Πιθανώς να μην ξέρω κάτι για τον τρόπο λειτουργίας της ελληνικής δικαιοσύνης αλλά σε άλλες χώρες αφήνεται και χώρος για την πολιτική (και την πολιτική διαμάχη). Δεν "δικαστικοποιούνται" όλες οι διαμάχες αλλά κρίνονται στο επίπεδο της κοινωνίας, των επιχειρημάτων, της στάθμισης θετικών και αρνητικών κάθε εναλλακτικής λύσης και της σχετικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Στα ανώτατα δικαστήρια φτάνουν μόνο ελάχιστες υποθέσεις.

Γιατί, ναι μεν εδώ το ΣτΕ δικαίωσε τον Δήμο Αθηναίων για την επιλογή του να τοποθετήσει "υπόγειους" κάδους (και δέχτηκε τα θετικά τους) αλλά αυτό τι σημαίνει; Ότι σε κάποια επόμενη προσφυγή, θα επιβάλει σε κάποιον δήμο να αντικαταστήσει τους κάδους του υποχρεωτικά με υπόγειους; Γιατί νομίζω, ότι αυτή η απόφαση αυτόν ακριβώς το δρόμο άνοιξε...

*Πηγή της είδησης: Naspor.gr, Capital.gr

Αστικές μεταφορές και η δύναμη του παραδείγματος

Σε πρόσφατο πολύ ενδιαφέρον άρθρο της στην Καθημερινή (2011-01-16) η νεοεκλεγείς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χαρά Κεφαλίδου απευθύνει έκκληση στους συναδέλφους της να δώσουν το παράδειγμα και να υποστούν, μεταξύ άλλων, διπλάσια μείωση αποδοχών από αυτή που επιβλήθηκε στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα.

Σε ένα φαινομενικά άσχετο θέμα, ο Υπουργός Μεταφορών και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρθηκαν (ορθά) στους τζαμπατζήδες που δεν χτυπούν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς (λεωφορεία, μετρό, τρόλλεϋ) και τους κατηγόρησε ότι εξασθενούν ακόμη περισσότερο τα ασθενή οικονομικά των οργανισμών μεταφορών.

Τα δύο φαινομενικώς άσχετα θέματα, σχετίζονται ως εξής: Οι βουλευτές (και ευρωβουλευτές) μας είναι και αυτοί τζαμπατζήδες στις αστικές συγκοινωνίες, αλλά "με το νόμο" (τον ψηφισμένο από τους ίδιους). Όπως διαβάζουμε στο website του ΟΑΣΑ:

Οι παρακάτω κατηγορίες επιβατών, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία απαλλάσσονται από την καταβολή κομίστρου για τη μετακίνησή τους με όλα τα Μ.Μ.Μ. αρμοδιότητας Ο.Α.Σ.Α.: Λεωφορεία, Τρόλλεϋ, Τραμ, Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο, Μετρό (μέχρι Αεροδρόμιο) και Προαστιακό (στο τμήμα του Μαγούλα-Πειραιάς-Αεροδρόμιο), με την επίδειξη των αντίστοιχων δελτίων που αποδεικνύουν την ιδιότητα αυτή:

• Παιδιά κάτω των έξι (6) ετών.
• Οπλίτες θητείας των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.
• Τα άτομα με ειδικές ανάγκες (Α.Μ.Ε.Α.), στα οποία χορηγούνται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μέσω των Διευθύνσεων Πρόνοιας του Ν. Αττικής, ειδικές Ετήσιες Κάρτες Ελεύθερης Μετακίνησης. Όταν τα συγκεκριμένα άτομα δικαιούνται συνοδό, τότε αντίστοιχη κάρτα πρέπει να φέρει και ο συνοδός. Διευκρινίζεται ότι ο συνοδός δε μπορεί να χρησιμοποιεί την κάρτα μόνος του παρά μόνο όταν συνοδεύει τον κάτοχο της κύριας κάρτας.
• Οι Βουλευτές και Ευρωβουλευτές.

Ας δώσουν λοιπόν το παράδειγμα οι βουλευτές μας καταργώντας τις σχετικές διατάξεις από τη νομοθεσία, ώστε να μην εμφανίζονται ως αντιφάσκοντες και για να έχουν το ηθικό κύρος να επιβληθούν στους (παράνομους) τζαμπατζήδες.

Υ.Γ. Έχω πάθει σοκ! Διαπιστώνω ότι πρόβλεψη για το τζαμπατζιλίκι των βουλευτών (ατέλεια) υπάρχει ακόμη και στο Σύνταγμα της Ελλάδας (από το 1975 ως σήμερα, και δεν έχει πειραχτεί με όλες τις αναθεωρήσεις. Άρθρο 63, παράγραφος 2). Ρητώς αποκλειόταν αυτή η δυνατότητα στα χουντικά συντάγματα του 1968 και 1973 (Άρθρο 70). Πρόβλεψη περί βουλευτικής ατέλειας υπήρχε και στο Σύνταγμα του 1952 (Άρθρο 75) και στο Σύνταγμα του 1927 (Άρθρο 57). Ρητώς αποκλειόταν από το (ψηφισθέν επί Ελευθέριου Βενιζέλου) Σύνταγμα του 1911 (Άρθρο 75) ενώ δεν υπήρξε αντίστοιχη πρόβλεψη (για επιπλέον προνόμια και ατέλειες) ούτε στο Σύνταγμα του 1864.

Άρα, η σχετική διάταξη πρωτοεισήχθη στο Σύνταγμα του 1927 και έκτοτε παραμένει! Φυσικά για να πάψει αυτή τη στιγμή να ισχύει η ατέλεια δεν απαιτείται συνταγματική αναθεώρηση. Αρκεί να καταργηθούν οι σχετικές αποφάσεις της βουλής και όταν έρθει η ώρα για αλλαγή συντάγματος μπορεί να καταργηθεί το Άρθρο 63, παρ.2).

Όλα τα ελληνικά συντάγματα μπορείτε να τα βρείτε στο Εθνικό Τυπογραφείο και μέσω της Βικιπαίδειας.

Μεσογειακοί Αγώνες....

Η απώλεια των Μεσογειακών Αγώνων από το Βόλο και τη Λάρισα ήρθε με μάλλον ταπεινωτικό τρόπο. Θα μπορούσε εξ' αρχής να είχε γίνει αυτό που είχε από πολλούς προταθεί όταν ανέκυψε η οικονομική κρίση. Να απεμπλακούμε με δική μας πρωτοβουλία από αυτή την ιστορία, για λόγους οικονομίας. Αλλά το πολιτικό θάρρος για τέτοιες αποφάσεις λείπει...

Επί της ουσίας, δε νομίζω ότι θα έχει οποιαδήποτε σοβαρή επίδραση στην ανάπτυξη των δύο πόλεων αυτή η ιστορία. Η ανάπτυξη δεν έρχεται ως ουρανοκατέβατο δώρο -ελέω κάποιας διοργάνωσης- αλλά ως αποτέλεσμα μακροχρόνιου σχεδιασμού (μαζί με το ευρύτερο οικονομικό / επιχειρηματικό κλίμα που έχει καλλιεργηθεί σε μια περιοχή). Αν υπάρχει ο σχεδιασμός, μια διοργάνωση μπορεί το πολύ-πολύ να επιταχύνει κάποιες εξελίξεις. Ούτε να τις ανατρέψει ούτε να τις γεννήσει.

Καραμανλής Φιλοθέης-Καραμανλής Θεσσαλονίκης: Σημειώσατε 1

Όχι, δεν πρόκειται για σύγκριση μεταξύ του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Καραμανλή τον νεώτερο.

Ούτε για κακόγουστο αστείο του "Αθηναϊκού κατεστημένου" ενάντια στο λαό της Θεσσαλονίκης.

Απλά, περπατώντας προχτές στη Φιλοθέη, βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σε μία προτομή του Κωνσταντίνου Καραμανλή (φιλοτεχνημένη από τον Μιχάλη Βαφειάδη). Έχοντας πρόσφατη την (μηντιακή) ανάμνηση του ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη μοιραία έκανα τη σύγκριση και νομίζω πως το αποτέλεσμά  της είναι ξεκάθαρο. Ο Καραμανλής της Φιλοθέης είναι μακράν ρεαλιστικότερος από τον (σίγουρα όχι άσχημο) Καραμανλή της Θεσσαλονίκης (του γλύπτη Πραξιτέλη Τζανουλίνου). Για να κρίνετε κι εσείς, παραθέτω τις δύο φωτογραφίες:

Προτομή Κων. Καραμανλή - Φιλοθέη

Κι εδώ: Φωτογραφία από τον ανδριάντα της Θεσσαλονίκης
(από το σάιτ της εφημερίδας Αγγελιοφόρος - δυστυχώς δεν αναφέρεται ο/η φωτογράφος...)

Κλειστά επαγγέλματα και πόλεις "για κλείσιμο"

Όλα σχετίζονται με όλα. Κι ας μη φαίνονται εκ πρώτης όψεως.

Διαβάστε τρία άρθρα μου, στο blog Ε-Δράση, για τα κλειστά επαγγέλματα (1, 2, 3). 

Όλα τα αναφερόμενα κλειστά επαγγέλματα (πολεοδόμοι, ενεργειακοί επιθεωρητές, ξεναγοί, μεσολαβητές) σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το πως αναπτύσσεται μια πόλη, τι υπηρεσίες προσφέρονται σ' αυτήν, πως λύνει τα προβλήματά της. Στη χώρα μας όλα αυτά είναι επαγγέλματα κλειστά, δηλ. απαγορεύεται η άσκησή τους αν δεν ανήκεις σε συγκεκριμένες συντεχνίες και θα παραμείνουν ως τέτοια ακόμη και μετά το τρέχον νομοσχέδιο περί "ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων". 

Μετά, θ' ακούσετε δακρύβρεχτα σχόλια και υποκριτικούς ή αφελείς προβληματισμούς για την κατάσταση των ελληνικών πόλεων... Οι προτεραιότητες που βάζεις είναι και οι προτεραιότητες που σε δεσμεύουν, όσο κι αν προσπαθήσεις να ξεγελάσεις εαυτόν και αλλήλους.

Και νόστιμη και έξυπνη

...ως ιδέα, η σοκολάτα που δίνουν για εισιτήριο στο Μουσείο Σοκολάτας της Βαρκελώνης!

Το μουσείο, δημιούργημα των ζαχαροπλαστών της πόλης, δε λέει και πολλά. Κυρίως περιέχει γλυπτά σοκολάτας, πολύ ωραία και ενδιαφέροντα καθώς και κάποιες προθήκες με πληροφορίες για την καλλιέργεια του κακάο και τη θέση της σοκολάτας στη λαϊκή κουλτούρα, αλλά μέχρι εκεί. Αυτό που... σου μένει περισσότερο είναι το εισιτήριο.

Η Βαρκελώνη ήταν η πρώτη πόλη στην Ευρώπη στην οποία εισήχθησαν καρποί κακάο, το 1520.

Ακούστηκαν...#2

(...μεμονωμένα ακουστικά στιγμιότυπα, από την περιρρέουσα καθημερινότητα)
 
«Η κυρία έχει φέρει εδώ 10 φακέλους! Έχει τις περαιώσεις όλων των συναδέλφων της και περιμένουμε εμείς στην ουρά. Ας έρθουν να κάτσουν κι αυτοί στην ουρά! Όχι να περιμένουμε εμείς επειδή έτσι σας συμφέρει!»

(Νευρασθενικός, ανυπόμονος πελάτης τραπέζης εκφράζει την ελληνική (του) άποψη περί παραγωγικότητας)

Πρωινό σε εστιατόριο ξενοδοχείου. Καλλωπισμένη ξανθιά ομιλεί σε διακριτικά χαμηλή φωνή με συνάδελφό της για επαγγελματικά θέματα. Και μιλάει… Και μιλάει… Και μιλάει… Την κοιτάζει με φαινομενικά προσεκτικό ύφος. Φέρνει τα χέρια του στο πρόσωπο. Κάνει μορφασμούς προσοχής και συγκατάνευσης. Αυτή συνεχίζει …αδιατάρακτη. Περνάω δίπλα τους και την ακούω να λέει:

“…We need to give people a chance to talk…”

“Vicky as in Victoria…” 

...

“So, it is ‘Vicky, Barcelona’…”

...

«Oh, ‘Vicky, Christina, Barcelona’!  And you say…”

(Ηλικιωμένος Αμερικάνος, σωσίας του Jack Palance, δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο ενημέρωσης για την, ανήκουστη σ’ αυτόν, “Vicky, Christina, Barcelona” του Γούντυ Άλλεν, φέρνοντας πιθανώς σε δύσκολη θέση τους Καταλανούς οικοδεσπότες του…)

«Εγώ δεν έχω ψηφίσει κανέναν τους ποτέ μου! Η τελευταία φορά που ψήφισα ήταν όταν μας δώσανε το βιβλιάριο το...τέτοιο. Το εκλογικό!»

(Αγανακτισμένη «πολίτης» στο τρόλεϋ, με αυτάρεσκη περηφάνια...)

...

«Τι να ψηφίσω; Τις πράσινες κάμπιες;»

(η ίδια)

...

«Έχετε δει πασοκική οικογένεια που να μην έχει μπλεξίματα με ναρκωτικά;»

(Ομοίως. Ο νεοφασισμός της διπλανής πόρτας έχει, ενίοτε, πλάκα)