Αναληθή σχόλια του πεζοδρομίου

Έπεσα σε ένα μακροσκελές σχόλιο του χρήστη ΤΝΚΣ στη Lifo (τ.354), περί πεζοδρομίων. Δε θα έδινα σημασία αν στο επόμενο ακριβώς τεύχος δεν είχε επιλεγεί το συγκεκριμένο σχόλιο για την έντυπη έκδοση, με το χαρακτηρισμό μάλιστα ως "εξαιρετικό". Δυστυχώς η όποια "λογοτεχνική" εξαιρετικότητά του δεν μπορεί να αναιρέσει το γεγονός ότι δεν εδράζεται σε πραγματικά στοιχεία αλλά σε επινοημένα "σκιάχτρα" / φοβίες του σχολιαστή. 

Το site της Lifo δεν αφήνει να αντιγράψεις τα περιεχόμενά του (αν θέλετε να διαβάσετε το σχόλιο θα το βρείτε κάτω από το άρθρο του Στ. Τσαγκαρουσιάνου) αλλά εν περιλήψει ο σχολιαστής αφήνει να φανεί ένα αντι-δυτικό μένος (κόμπλεξ;), το οποίο όμως δεν είναι βασισμένο σε στοιχεία της πραγματικότητας αλλά σε αυτό που έχει ο ίδιος πλάσει ως "πραγματικότητα" μέσα στο μυαλό του. 

Με αφορμή κάποιους τύπους που είχαν πιάσει ένα πεζοδρόμιο με τις καρέκλες και τα τραπέζια τους, γράφει κάτι χαριτωμένα για "δυτικιστές" και "δυτικού" τύπου πεζοδρόμια που δεν αφήνουν τους Έλληνες να χαρούν και να ζήσουν όπως αρμόζει στη χώρα μας. Προφανώς υπονοεί ότι στη "Δύση" τα πεζοδρόμια είναι στενά και απλώς "διεκπεραιωτικά", για να σε πάνε από το σημείο Α στο σημείο Β, ενώ αντιθετώς εδώ μας ταιριάζουν πιο πλατιά πεζοδρόμια για να μπορούμε να αράζουμε και να απολαμβάνουμε το φραπέ και τον ήλιο. Πράγματα που οι ξενέρωτοι δυτικοί δεν μπορούν να καταλάβουν...

Πέρα από την υποφώσκουσα ρατσιστική καρικατούρα του Έλληνα ρέμπελου που λιάζεται όλη μέρα, η πραγματικότητα είναι σε γενικές γραμμές αντίθετη σε ότι αφορά το συγκεκριμένο θέμα των πεζοδρομίων. Μια γενική παρατήρηση που έχω κάνει εδώ και χρόνια είναι ότι "όσο πιο δυτικά βρίσκεσαι, τόσο πιο πλατιά είναι τα πεζοδρόμια". Παραθέτω, ενδεικτικά στο τέλος κάποιες φωτογραφίες.

Από ιδεολογικής πλευράς, το σχόλιο διαπνέεται από την κυρίαρχη, λαϊκίστικη ιδεολογία του εθνικισμού / απομονωτισμού καθώς προσπαθεί να βγάλει λάδι τους κατοίκους αυτής της χώρας για τις επιλογές τους,  φορτώνοντας την ευθύνη (για τα στενά πεζοδρόμια) σε κάποιους "δυτικιστές" τεχνοκράτες...Η αλήθεια όμως είναι ότι η κυρίαρχη νοοτροπία σ' αυτή τη χώρα ήταν πάντα το στενό, ατομικό συμφέρον με πλήρη αδιαφορία για τα κοινά (όπως εκδηλώνεται και από τους ανθρώπους που βγάζουν τα τραπεζάκια τους στο πεζοδρόμιο επειδή έτσι τους αρέσει... ή από τους καταστηματάρχες που καταλαμβάνουν παράνομα δημόσιους χώρους). Ενθυμίζω, ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα, ότι αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για την πρώτη αποπομπή του Στέφανου Μάνου από την κυβέρνηση της Ν.Δ. το 1980. Με το σχέδιο νόμου που είχε εισηγηθεί ως υπουργός, θα αποδιδόταν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκτησίας από κάθε οικόπεδο για να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι (πεζοδρόμια, πλατείες, κτλ.) στις νέες πόλεις / γειτονιές και σύσσωμη η συμπολίτευση και η αντιπολίτευση είχαν πέσει επάνω του να τον φάνε! Στις δε εκλογές απέτυχε να επανεκλεγεί, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο.

Ατλάντα, ΗΠΑ: πεζοδρόμιο στο κέντρο της πόλης

Γκρατς, Αυστρία: πεζοδρόμιο / πεζόδρομος και γραμμή τραμ.

Όσλο, πλατύ πεζοδρόμιο με επιπρόσθετο χώρο για τραπεζάκια

Μαδρίτη

Ζάγκρεμπ: Πεζοδρόμιο μεσαίου πλάτους αλλά καθαρό από εμπόδια

Κωνσταντινούπολη: πεζοδρόμιο με... ακαλαίσθητες και άστοχα τοποθετημένες μπάρες, μηχανάκια, παρτέρια δέντρων με το πατροπαράδοτο τσιμεντάκι γύρω-γύρω, χαρτοκιβώτια, γλάστρες... Εδώ είμαστε!

ό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

ό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

Προχθές, περνούσα γυρίζοντας στο σπίτι από έναν δρόμο με σχετικά στενό πεζοδρόμιο. Περνώντας έξω από ένα καφενείο, εκνευρίστηκα που μερικοί θαμώνες είχαν βγάλει κάτι πολύ μικρά τραπεζάκια κολλημένα στον τοίχο-τα οποία δεν υπάρχει άδεια που να μπορεί να τα δικαιολογεί σε τέτοιο πλάτος πεζοδρομίου- και κάθονταν είτε σε καρέκλες, είτε στα σκαλάκια, είτε όρθιοι στη μέση του πεζοδρομίου με αποτέλεσμα να με εμποδίζει η παρουσία τους εκεί, αναγκάζοντάς με να κόψω ταχύτητα και να κάνω μερικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους μέχρι να βρω και πάλι ελεύθερο το πεζοδρόμιο και να ανακτήσω τον γρήγορο βηματισμό μου. Το πρώτο αντανακλαστικό, ήταν να σκεφτώ, "γαμώ την Ελλάδα μου, γαμημένοι κωλοελληναράδες, αυθαίρετοι, παράνομοι και απείθαρχοι στα πάντα. Απολίτιστοι! Θέλω να φύγω επιτέλους από αυτήν την γαμοχώρα!" Αυτά ήταν τα νεύρα μου, που ανέκοψαν την ομαλή, ευθεία και ταχεία λόγω υπερέντασης μετά την δουλειά πορεία μου. Είχα να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να συμμαζέψω και να κάνω δουλειά στο σπίτι. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο Πηγή: www.lifo.gr

Προχθές, περνούσα γυρίζοντας στο σπίτι από έναν δρόμο με σχετικά στενό πεζοδρόμιο. Περνώντας έξω από ένα καφενείο, εκνευρίστηκα που μερικοί θαμώνες είχαν βγάλει κάτι πολύ μικρά τραπεζάκια κολλημένα στον τοίχο-τα οποία δεν υπάρχει άδεια που να μπορεί να τα δικαιολογεί σε τέτοιο πλάτος πεζοδρομίου- και κάθονταν είτε σε καρέκλες, είτε στα σκαλάκια, είτε όρθιοι στη μέση του πεζοδρομίου με αποτέλεσμα να με εμποδίζει η παρουσία τους εκεί, αναγκάζοντάς με να κόψω ταχύτητα και να κάνω μερικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους μέχρι να βρω και πάλι ελεύθερο το πεζοδρόμιο και να ανακτήσω τον γρήγορο βηματισμό μου. Το πρώτο αντανακλαστικό, ήταν να σκεφτώ, "γαμώ την Ελλάδα μου, γαμημένοι κωλοελληναράδες, αυθαίρετοι, παράνομοι και απείθαρχοι στα πάντα. Απολίτιστοι! Θέλω να φύγω επιτέλους από αυτήν την γαμοχώρα!" Αυτά ήταν τα νεύρα μου, που ανέκοψαν την ομαλή, ευθεία και ταχεία λόγω υπερέντασης μετά την δουλειά πορεία μου. Είχα να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να συμμαζέψω και να κάνω δουλειά στο σπίτι. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο Πηγή: www.lifo.gr

Προχθές, περνούσα γυρίζοντας στο σπίτι από έναν δρόμο με σχετικά στενό πεζοδρόμιο. Περνώντας έξω από ένα καφενείο, εκνευρίστηκα που μερικοί θαμώνες είχαν βγάλει κάτι πολύ μικρά τραπεζάκια κολλημένα στον τοίχο-τα οποία δεν υπάρχει άδεια που να μπορεί να τα δικαιολογεί σε τέτοιο πλάτος πεζοδρομίου- και κάθονταν είτε σε καρέκλες, είτε στα σκαλάκια, είτε όρθιοι στη μέση του πεζοδρομίου με αποτέλεσμα να με εμποδίζει η παρουσία τους εκεί, αναγκάζοντάς με να κόψω ταχύτητα και να κάνω μερικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους μέχρι να βρω και πάλι ελεύθερο το πεζοδρόμιο και να ανακτήσω τον γρήγορο βηματισμό μου. Το πρώτο αντανακλαστικό, ήταν να σκεφτώ, "γαμώ την Ελλάδα μου, γαμημένοι κωλοελληναράδες, αυθαίρετοι, παράνομοι και απείθαρχοι στα πάντα. Απολίτιστοι! Θέλω να φύγω επιτέλους από αυτήν την γαμοχώρα!" Αυτά ήταν τα νεύρα μου, που ανέκοψαν την ομαλή, ευθεία και ταχεία λόγω υπερέντασης μετά την δουλειά πορεία μου. Είχα να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να συμμαζέψω και να κάνω δουλειά στο σπίτι. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

Το... αυτοκίνητο αυτοκίνητο της Google

Δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον σχεδιάγραμμα στο CNN σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και τα πλεονεκτήματα του στόλου των αυτοκινούμενων αυτοκινήτων της Google:

http://money.cnn.com/magazines/fortune/storysupplement/google-self-driving-car/?iid=HP_LN

Μέχρι στιγμής, τρεις πολιτείες των ΗΠΑ (Νεβάδα, Φλόριντα και Καλιφόρνια) έχουν αλλάξει τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας τους ώστε να επιτρέπουν ρητώς την κυκλοφορία αυτόνομων αυτοκινήτων στους δρόμους τους (βλ. Wikipedia), ενώ σχετική επίδειξη / πειραματική κυκλοφορία έχει γίνει και στο Τέξας. Τα αυτοκίνητα της Google στον ενάμιση σχεδόν χρόνο κυκλοφορίας τους δεν έχουν εμπλακεί σε ατύχημα για το οποίο να τους αποδίδεται η ευθύνη. Παράλληλα, φήμες αναφέρουν ότι η Google σχεδιάζει να θέσει σε λειτουργία ένα στόλο αυτοκινούμενων ταξί.

Η ζωή στην πόλη αφήνει τα σημάδια της στον εγκέφαλο...

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του περιοδικού Nature της 22 Ιουνίου 2011 που παρουσιάζει μελέτη επιστημονικής ομάδας υπό τον Andreas Meyer-Lindenberg του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας η ζωή στην πόλη επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος των ανθρώπων αντιδρά στην κοινωνική πίεση (στρες), η οποία με τη σειρά της είναι ένας βασικός παράγοντας για την εμφάνιση της σχιζοφρένειας. Η σχιζοφρένεια εμφανίζεται σε διπλάσιο ποσοστό στους ανθρώπους της πόλης απ' ότι στους ανθρώπους της εξοχής. Στην έρευνά του ο Meyer-Lindenberg προσπαθεί να λάβει υπόψη τα ευρήματα άλλων επιστημονικών και επαγγελματικών ομάδων, όπως των κοινωνικών επιστημόνων ή των πολεοδόμων:

"For his future investigations, Meyer-Lindenberg is seeking urban planners who can help him to tease out how variables such as green space and population density contribute to the neurobiological impact of city living. Hans Wirz of the urban planning office in Basel, Switzerland, says that it took decades to integrate knowledge about the biomedical effects of the cityscape into his profession. "But when it comes to mental health we haven't a clue."

Alison Abbott. "City living marks the brain". Nature. 22 June 2011. 

Πόσο πράσινη είναι η συμπεριφορά των νοικοκυριών;

Με την ευκαιρία της χθεσινής "Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος" ο ΟΟΣΑ κυκλοφόρησε μία έκθεση με τίτλο "Greening Household Behaviour" όπου γίνεται προσπάθεια να εκτιμηθεί η συμπεριφορά των νοικοκυριών στις ανεπτυγμένες χώρες - μέλη του Οργανισμού ως προς διάφορα περιβαλλοντικά ζητήματα. Μέρος της έκθεσης αφιερώνεται στο ζήτημα των τροφίμων, των απορριμμάτων και της απόρριψης τροφίμων, που ήταν και το θέμα της φετινής "παγκόσμιας ημέρας περιβάλλοντος".

Η μελέτη βασίστηκε σε μία έρευνα - ερωτηματολόγιο που διενεργήθηκε το 2011 σε 12000 νοικοκυρία, σε 11 χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ. Μια σύντομη περιγραφή των περιεχομένων της γίνεται στο μπλογκ του ΟΟΣΑ OECD Insights. Η συνολική μελέτη διατίθεται μόνο σε δημοσιογράφους ή με συνδρομή, αλλά ορισμένα κεφάλαια είναι ελεύθερα προσβάσιμα. Το δελτίο τύπου από την παρουσίαση της μελέτης βρίσκεται εδώ.

Ανάβρα και Καλλικράτης...

Διαβάζοντας το άρθρο "Ανάβρα, ένα χωριό πρότυπο με 0% κρίση και 0% ανεργία" σκέφτομαι για μια ακόμη φορά ότι ο Καλλικράτης ήταν μεν καλός σαν προσπάθεια οικονομικού συμμαζέματος και "νοικοκυρέματος" αλλά με τη γιγάντωση των δήμων που επέφερε ήταν παράλληλα και ένας νόμος ενάντιος στην ιδέα της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Μεμονωμένες επιτυχείς προσπάθειες σαν αυτές του γνωστού χωριού Ανάβρα στη Μαγνησία, τώρα πλέον απορροφώνται και εξαφανίζονται μέσα σε μεγαλύτερους δήμους, και γίνονται απλά ένα ακόμη "θέμα" που πρέπει να φροντίσει η δημοτική γραφειοκρατία...

Πράσινη ανάπτυξη και πόλεις

Κυκλοφόρησε η έκδοση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) με τίτλο Green Growth in Cities ("Πράσινη Ανάπτυξη στις Πόλεις"). Η έκθεση παρουσιάζει συνοπτικά, σε 136 σελίδες, τα συμπεράσματα από 6 διαφορετικές πολιτικές αστικής πράσινης ανάπτυξης. Οι 4 είναι σε επίπεδο πόλης (Κιτακιούσου, Παρίσι, Σικάγο, Στοκχόλμη) και οι 2 σε εθνικό επίπεδο (Κίνα, Κορέα).

Η έκθεση είναι δωρεάν διαθέσιμη για online ανάγνωση εδώ:

Ακούστηκαν...#7

(...μεμονωμένα ακουστικά στιγμιότυπα, από την περιρρέουσα καθημερινότητα)

_Τελικά σε ποιά χώρα είμαστε;

_Ελβετία.

_Κανονικά δε θα πρεπε να κάνει κρύο;

(Διάλογος Έλληνα γονιού με την Ελληνίδα -φοιτήτρια; / μαθήτρια;- κόρη του, μέσα στο αεροπλάνο της επιστροφής Παρίσι-Αθήνα)

_Το Μπόντρουμ (sic) που είναι;

_Βουλγαρία.

(Οι ίδιοι ανωτέρω, βλέποντας το χάρτη στις οθόνες του αεροπλάνου. Μ'όποιον δάσκαλο καθήσεις...)

-Καλώς το λεβεντόπουστα!

(Εγκάρδια υποδοχή μαγαζάτορα σε μεταφορέα, Αμπελόκηποι)

Ηλικιωμένος προς υπάλληλο σουπερμάρκετ:

-Συγγνώμη, που βρίσκεται το...;

-Νά 'το!

-Πο πο! Στραβομάρα που με δέρνει!

-Πόσα θέλετε;

-ΠΟΛΛΆ!

(Τώρα που το βρήκες δώστου...)

_Έλα Τζίλντα!

_Τζίλντα κουνήσου αγάπη μου...

_Τζίλντα θα σε πλακώσω!

(Η Τζίλντα, μία σκύλα....)