Ακούστηκαν #8

(...μεμονωμένα ακουστικά στιγμιότυπα, από την περιρρέουσα καθημερινότητα)


Υπήρχε και μια ομάδα Τόσκηδων που είχε πάρει μέρος στην κατοχή της Αθήνας, αλλά δεν τους σήκωνε το κλίμα και έφυγαν μετά τη μάχη των Πλαταιών. Κι εγώ πριν μια βδομάδα το 'μαθα!

(Αλβανολόγος, αρχαιόπληκτος ιστοριοδίφης, ...στο φαρμακείο)

Ήτανε στον ΠΑΟΚ αλλά είχε φύγει όξω!

(Έργα και ημέρες του Πάμπλο Κοντρέρας, ...σε κάποιο καφενείο)

"Αλλάξαμε αφαλό.
Χτυπήστε στην κα Παπαδοπούλου να πάρετε κλειδί.

Εκ της διαχειρίσεως.
Παπαδοπούλου."
(Τοιχοκολλημένο σε εξώπορτα πολυκατοικίας)

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του,
και τη σκούφια την ψηλή του,
μ’ όλα τα φτεράαα... 
(Κυρία κάποιας ηλικίας, περπατάει αγκαζέ με φίλη της, παραμονή 28ης Οκτωβρίου, 2013)

Παρουσίαση (ηλεκτρονικού) βιβλίου. "Τα σινεμά της Αθήνας: 1896-2013"

Αύριο, Δευτέρα 7 Οκτωβρίου στις 9:00μμ, παρουσιάζεται στο σκακιστικό καφενείο "Πανελλήνιον" στην Οδό Μαυρομιχάλη 16, το βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα "ΤΑ ΣΙΝΕΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 1896 - 2013: Ιστορίες του Αστικού Τοπίου".

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει μόνο ηλεκτρονικά, και δωρεάν για τους αναγνώστες, μέσα από 6 διαδικτυακούς τόπους που θα ανακοινωθούν τη βραδιά της παρουσίασης. Από τα λίγα στοιχεία της πρόσκλησης και μόνο, καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για έργο εντυπωσιακό σε όγκο και μεθοδικότητα. Ειδικά αυτή η τελευταία φαίνεται χαρακτηριστική του Δημήτρη Φύσσα, αν κρίνω από τα λίγα που έχω καταλάβει γι' αυτόν, διαβάζοντας και το μυθιστόρημα φαντασίας του με τίτλο "Στρατιώτης του Χριστού", όπου επιδίδεται σε μια εξονυχιστική έρευνα του κόσμου της ελλαδικής θρησκοληψίας, αντλώντας απ' αυτήν έμπνευση για το μυθιστόρημά του.

Για να επανέλθω στα ΣΙΝΕΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, όπως αναφέρει ο συγγραφέας "η έρευνα και το γράψιμο μού πήραν 10 χρόνια και καταλήξανε σ΄ αυτό το λεξικό των 960 σελίδων word (times new roman, 12άρι), με 3.500 περίπου υποσημειώσεις, αλλά διόλου ακαδημαϊκό γράψιμο." 

Ενημέρωση, 8/10/2013: Το βιβλίο θα βρίσκεται στους παρακάτω διαδικτυακούς τόπους: 
Αθήνα 9.84 (απ'ευθείας σύνδεση)
Athens Review of Books
AthensVoice (1ο μέρος, 2ο μέρος)
Εστία
Στάχτες
Η Τρύπα

Η λίστα της Mercer για την ποιότητα διαβίωσης στις μεγαλουπόλεις του κόσμου

Η ετήσια λίστα της Mercer με τον τίτλο "Έρευνα για την Ποιότητα Διαβίωσης" (και όχι 'ποιότητα ζωής', όπως εσφαλμένα γράφεται στον τύπο) απασχολεί κάθε χρόνο τον τύπο για λίγες μέρες, σαν ένα μικρό παραλειπόμενο για να γεμίζει ραδιοφωνικές εκπομπές, στήλες εφημερίδων και ειδησεογραφικούς χώρους. Η έρευνα λαμβάνει υπ' όψιν 39 κριτήρια σε 10 διαφορετικές κατηγορίες (Πολιτικό και Κοινωνικό Περιβάλλον, Παράγοντες Υγείας και Ιατρικής Περίθαλψης, Δημόσιες Υπηρεσίες και Μεταφορές, Καταναλωτικά Αγαθά, Οικονομικό Περιβάλλον, Σχολεία και Εκπαίδευση, Αναψυχή, Κατοικία, Κοινωνικό-Πολιτισμικό Περιβάλλον, Φυσικό Περιβάλλον). Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι η έκθεση δε βαθμολογεί το επίπεδο των δημοτικών υπηρεσιών ή τις δημοτικές αρχές των πόλεων καθώς πολλά από τα κριτήρια εκφεύγουν του ελέγχου ενός δήμου, ακόμη και σε χώρες με ισχυρή αυτοδιοίκηση.

Η λίστα, που βαθμολογεί 221 μεγάλεις πόλεις ανά τον κόσμο, είναι ένα εργαλείο πληροφόρησης για πολυεθνικές εταιρείες και οργανισμούς που αποζητούν μια δίκαιη αποζημίωση για τα στελέχη τους που αποστέλλονται σε χώρες του εξωτερικού. Στη διαμόρφωση του πακέτου αμοιβών πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι δυσκολίες που παρουσιάζει η ζωή στην κάθε πόλη ώστε να δίδεται η αντίστοιχη αποζημίωση γι' αυτές. Ταυτόχρονα, λειτουργεί και ως μία πηγή πληροφόρησης για την ποιότητα ζωής σε μία πόλη, αποκτώντας έτσι μια ευρύτερη χρησιμότητα. Εξ΄ ου και η ενασχόληση του τύπου μαζί της. Πόλεις με περισσότερα προβλήματα βρίκσονται στα χαμηλά της λίστας ενώ αυτές που προσφέρουν την καλύτερη ποιότητα διαβίωσης βρίσκονται στην κορυφή.

Τα τελευταία χρόνια οι πόλεις της Δυτικής Ευρώπης κυριαρχούν στη λίστα, με τη Βιέννη να εμφανίζεται στην πρώτη θέση για 4 συνεχόμενα χρόνια (2010(En), 2010(El), 2012(En)). Η Αθήνα βρισκόταν στην τελευταία θέση μεταξύ των πόλεων της Δυτικής Ευρώπης (83η από τις 221) στην τελευταία έκθεση, του 2012.

Προσθήκη: Τακτοποιώντας το αρχείο μου ανακάλυψα ότι στην αντίστοιχη έρευνα του 2002-2003 η Αθήνα κατατασσόταν στην 79η θέση μεταξύ 215 πόλεων. Άρα, πολύ μικρή διαφορά (προς το χειρότερο) παρατηρείται μέσα σε μία δεκαετία.

Ζωντανή μετάδοση συζήτησης από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Η δυναμική της ανεπίσημης πόλης και οι προοπτικές των αυτοσχέδιων αστικών πρακτικών.
Κύκλος "Re-think Athens".

Ζωντανή μετάδοση στα ελληνικά, εδώ, απόψε στις 7:00μμ.

Αναληθή σχόλια του πεζοδρομίου

Έπεσα σε ένα μακροσκελές σχόλιο του χρήστη ΤΝΚΣ στη Lifo (τ.354), περί πεζοδρομίων. Δε θα έδινα σημασία αν στο επόμενο ακριβώς τεύχος δεν είχε επιλεγεί το συγκεκριμένο σχόλιο για την έντυπη έκδοση, με το χαρακτηρισμό μάλιστα ως "εξαιρετικό". Δυστυχώς η όποια "λογοτεχνική" εξαιρετικότητά του δεν μπορεί να αναιρέσει το γεγονός ότι δεν εδράζεται σε πραγματικά στοιχεία αλλά σε επινοημένα "σκιάχτρα" / φοβίες του σχολιαστή. 

Το site της Lifo δεν αφήνει να αντιγράψεις τα περιεχόμενά του (αν θέλετε να διαβάσετε το σχόλιο θα το βρείτε κάτω από το άρθρο του Στ. Τσαγκαρουσιάνου) αλλά εν περιλήψει ο σχολιαστής αφήνει να φανεί ένα αντι-δυτικό μένος (κόμπλεξ;), το οποίο όμως δεν είναι βασισμένο σε στοιχεία της πραγματικότητας αλλά σε αυτό που έχει ο ίδιος πλάσει ως "πραγματικότητα" μέσα στο μυαλό του. 

Με αφορμή κάποιους τύπους που είχαν πιάσει ένα πεζοδρόμιο με τις καρέκλες και τα τραπέζια τους, γράφει κάτι χαριτωμένα για "δυτικιστές" και "δυτικού" τύπου πεζοδρόμια που δεν αφήνουν τους Έλληνες να χαρούν και να ζήσουν όπως αρμόζει στη χώρα μας. Προφανώς υπονοεί ότι στη "Δύση" τα πεζοδρόμια είναι στενά και απλώς "διεκπεραιωτικά", για να σε πάνε από το σημείο Α στο σημείο Β, ενώ αντιθετώς εδώ μας ταιριάζουν πιο πλατιά πεζοδρόμια για να μπορούμε να αράζουμε και να απολαμβάνουμε το φραπέ και τον ήλιο. Πράγματα που οι ξενέρωτοι δυτικοί δεν μπορούν να καταλάβουν...

Πέρα από την υποφώσκουσα ρατσιστική καρικατούρα του Έλληνα ρέμπελου που λιάζεται όλη μέρα, η πραγματικότητα είναι σε γενικές γραμμές αντίθετη σε ότι αφορά το συγκεκριμένο θέμα των πεζοδρομίων. Μια γενική παρατήρηση που έχω κάνει εδώ και χρόνια είναι ότι "όσο πιο δυτικά βρίσκεσαι, τόσο πιο πλατιά είναι τα πεζοδρόμια". Παραθέτω, ενδεικτικά στο τέλος κάποιες φωτογραφίες.

Από ιδεολογικής πλευράς, το σχόλιο διαπνέεται από την κυρίαρχη, λαϊκίστικη ιδεολογία του εθνικισμού / απομονωτισμού καθώς προσπαθεί να βγάλει λάδι τους κατοίκους αυτής της χώρας για τις επιλογές τους,  φορτώνοντας την ευθύνη (για τα στενά πεζοδρόμια) σε κάποιους "δυτικιστές" τεχνοκράτες...Η αλήθεια όμως είναι ότι η κυρίαρχη νοοτροπία σ' αυτή τη χώρα ήταν πάντα το στενό, ατομικό συμφέρον με πλήρη αδιαφορία για τα κοινά (όπως εκδηλώνεται και από τους ανθρώπους που βγάζουν τα τραπεζάκια τους στο πεζοδρόμιο επειδή έτσι τους αρέσει... ή από τους καταστηματάρχες που καταλαμβάνουν παράνομα δημόσιους χώρους). Ενθυμίζω, ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα, ότι αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για την πρώτη αποπομπή του Στέφανου Μάνου από την κυβέρνηση της Ν.Δ. το 1980. Με το σχέδιο νόμου που είχε εισηγηθεί ως υπουργός, θα αποδιδόταν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκτησίας από κάθε οικόπεδο για να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι (πεζοδρόμια, πλατείες, κτλ.) στις νέες πόλεις / γειτονιές και σύσσωμη η συμπολίτευση και η αντιπολίτευση είχαν πέσει επάνω του να τον φάνε! Στις δε εκλογές απέτυχε να επανεκλεγεί, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο.

Ατλάντα, ΗΠΑ: πεζοδρόμιο στο κέντρο της πόλης

Γκρατς, Αυστρία: πεζοδρόμιο / πεζόδρομος και γραμμή τραμ.

Όσλο, πλατύ πεζοδρόμιο με επιπρόσθετο χώρο για τραπεζάκια

Μαδρίτη

Ζάγκρεμπ: Πεζοδρόμιο μεσαίου πλάτους αλλά καθαρό από εμπόδια

Κωνσταντινούπολη: πεζοδρόμιο με... ακαλαίσθητες και άστοχα τοποθετημένες μπάρες, μηχανάκια, παρτέρια δέντρων με το πατροπαράδοτο τσιμεντάκι γύρω-γύρω, χαρτοκιβώτια, γλάστρες... Εδώ είμαστε!

ό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

ό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

Προχθές, περνούσα γυρίζοντας στο σπίτι από έναν δρόμο με σχετικά στενό πεζοδρόμιο. Περνώντας έξω από ένα καφενείο, εκνευρίστηκα που μερικοί θαμώνες είχαν βγάλει κάτι πολύ μικρά τραπεζάκια κολλημένα στον τοίχο-τα οποία δεν υπάρχει άδεια που να μπορεί να τα δικαιολογεί σε τέτοιο πλάτος πεζοδρομίου- και κάθονταν είτε σε καρέκλες, είτε στα σκαλάκια, είτε όρθιοι στη μέση του πεζοδρομίου με αποτέλεσμα να με εμποδίζει η παρουσία τους εκεί, αναγκάζοντάς με να κόψω ταχύτητα και να κάνω μερικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους μέχρι να βρω και πάλι ελεύθερο το πεζοδρόμιο και να ανακτήσω τον γρήγορο βηματισμό μου. Το πρώτο αντανακλαστικό, ήταν να σκεφτώ, "γαμώ την Ελλάδα μου, γαμημένοι κωλοελληναράδες, αυθαίρετοι, παράνομοι και απείθαρχοι στα πάντα. Απολίτιστοι! Θέλω να φύγω επιτέλους από αυτήν την γαμοχώρα!" Αυτά ήταν τα νεύρα μου, που ανέκοψαν την ομαλή, ευθεία και ταχεία λόγω υπερέντασης μετά την δουλειά πορεία μου. Είχα να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να συμμαζέψω και να κάνω δουλειά στο σπίτι. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο Πηγή: www.lifo.gr

Προχθές, περνούσα γυρίζοντας στο σπίτι από έναν δρόμο με σχετικά στενό πεζοδρόμιο. Περνώντας έξω από ένα καφενείο, εκνευρίστηκα που μερικοί θαμώνες είχαν βγάλει κάτι πολύ μικρά τραπεζάκια κολλημένα στον τοίχο-τα οποία δεν υπάρχει άδεια που να μπορεί να τα δικαιολογεί σε τέτοιο πλάτος πεζοδρομίου- και κάθονταν είτε σε καρέκλες, είτε στα σκαλάκια, είτε όρθιοι στη μέση του πεζοδρομίου με αποτέλεσμα να με εμποδίζει η παρουσία τους εκεί, αναγκάζοντάς με να κόψω ταχύτητα και να κάνω μερικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους μέχρι να βρω και πάλι ελεύθερο το πεζοδρόμιο και να ανακτήσω τον γρήγορο βηματισμό μου. Το πρώτο αντανακλαστικό, ήταν να σκεφτώ, "γαμώ την Ελλάδα μου, γαμημένοι κωλοελληναράδες, αυθαίρετοι, παράνομοι και απείθαρχοι στα πάντα. Απολίτιστοι! Θέλω να φύγω επιτέλους από αυτήν την γαμοχώρα!" Αυτά ήταν τα νεύρα μου, που ανέκοψαν την ομαλή, ευθεία και ταχεία λόγω υπερέντασης μετά την δουλειά πορεία μου. Είχα να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να συμμαζέψω και να κάνω δουλειά στο σπίτι. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο Πηγή: www.lifo.gr

Προχθές, περνούσα γυρίζοντας στο σπίτι από έναν δρόμο με σχετικά στενό πεζοδρόμιο. Περνώντας έξω από ένα καφενείο, εκνευρίστηκα που μερικοί θαμώνες είχαν βγάλει κάτι πολύ μικρά τραπεζάκια κολλημένα στον τοίχο-τα οποία δεν υπάρχει άδεια που να μπορεί να τα δικαιολογεί σε τέτοιο πλάτος πεζοδρομίου- και κάθονταν είτε σε καρέκλες, είτε στα σκαλάκια, είτε όρθιοι στη μέση του πεζοδρομίου με αποτέλεσμα να με εμποδίζει η παρουσία τους εκεί, αναγκάζοντάς με να κόψω ταχύτητα και να κάνω μερικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους μέχρι να βρω και πάλι ελεύθερο το πεζοδρόμιο και να ανακτήσω τον γρήγορο βηματισμό μου. Το πρώτο αντανακλαστικό, ήταν να σκεφτώ, "γαμώ την Ελλάδα μου, γαμημένοι κωλοελληναράδες, αυθαίρετοι, παράνομοι και απείθαρχοι στα πάντα. Απολίτιστοι! Θέλω να φύγω επιτέλους από αυτήν την γαμοχώρα!" Αυτά ήταν τα νεύρα μου, που ανέκοψαν την ομαλή, ευθεία και ταχεία λόγω υπερέντασης μετά την δουλειά πορεία μου. Είχα να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να συμμαζέψω και να κάνω δουλειά στο σπίτι. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

Και τότε μου ήρθε στο μυαλό μια "Δυτικίστρια" αρθρογράφος που κατακρίνει τα πάντα στην Ελλάδα, ακόμα και τις μαμάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους στο πεζοδρόμιο. Και ξενέρωσα με τον εαυτό μου. Και κοντοστάθηκα, τους κοίταξα πίσω μου και αναρωτήθηκα, ποιο είναι το πρόβλημά μου με αυτούς τους ανθρώπους; Και αφού τους χαζεψα για λίγο, κατάλαβα ότι αυτό που παρατηρώ είναι ένα άκρως λογικό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλανε να κάτσουνε έξω, έστω και σε αυτό το στενό δρομάκι. Και βρήκα πως μου φταίει ότι φταίει και αυτούς. Το στενό πεζοδρόμιο. Σε μια συνοικία του κέντρου που χτίστηκε εντελώς ακατάλληλα για Έλληνες. Μια δυτική μαλακία για να χωρέσει την ρέμβη 5-6 ανθρώπων που τους άρεσε αμαχητί η περατζάδα και το απογευματινό αεράκι του κάθετου προς την παραλία δρόμου. Να χωρέσει μια από τις μεγαλύτερες χαρές ενός πρώιμου φθινοπωρινού δειλινού με λίγους φίλους, εκεί που υπάρχει η συνήθεια σχεδόν από πάντα εδώ, να συναθροίζεσαι με τον συμπολίτη σου, στην αγορά. Το είδα πως να το πω, σαν να είμαι ο Ατένμπορο. Πηγή: www.lifo.gr

Το... αυτοκίνητο αυτοκίνητο της Google

Δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον σχεδιάγραμμα στο CNN σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και τα πλεονεκτήματα του στόλου των αυτοκινούμενων αυτοκινήτων της Google:

http://money.cnn.com/magazines/fortune/storysupplement/google-self-driving-car/?iid=HP_LN

Μέχρι στιγμής, τρεις πολιτείες των ΗΠΑ (Νεβάδα, Φλόριντα και Καλιφόρνια) έχουν αλλάξει τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας τους ώστε να επιτρέπουν ρητώς την κυκλοφορία αυτόνομων αυτοκινήτων στους δρόμους τους (βλ. Wikipedia), ενώ σχετική επίδειξη / πειραματική κυκλοφορία έχει γίνει και στο Τέξας. Τα αυτοκίνητα της Google στον ενάμιση σχεδόν χρόνο κυκλοφορίας τους δεν έχουν εμπλακεί σε ατύχημα για το οποίο να τους αποδίδεται η ευθύνη. Παράλληλα, φήμες αναφέρουν ότι η Google σχεδιάζει να θέσει σε λειτουργία ένα στόλο αυτοκινούμενων ταξί.

Η ζωή στην πόλη αφήνει τα σημάδια της στον εγκέφαλο...

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του περιοδικού Nature της 22 Ιουνίου 2011 που παρουσιάζει μελέτη επιστημονικής ομάδας υπό τον Andreas Meyer-Lindenberg του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας η ζωή στην πόλη επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος των ανθρώπων αντιδρά στην κοινωνική πίεση (στρες), η οποία με τη σειρά της είναι ένας βασικός παράγοντας για την εμφάνιση της σχιζοφρένειας. Η σχιζοφρένεια εμφανίζεται σε διπλάσιο ποσοστό στους ανθρώπους της πόλης απ' ότι στους ανθρώπους της εξοχής. Στην έρευνά του ο Meyer-Lindenberg προσπαθεί να λάβει υπόψη τα ευρήματα άλλων επιστημονικών και επαγγελματικών ομάδων, όπως των κοινωνικών επιστημόνων ή των πολεοδόμων:

"For his future investigations, Meyer-Lindenberg is seeking urban planners who can help him to tease out how variables such as green space and population density contribute to the neurobiological impact of city living. Hans Wirz of the urban planning office in Basel, Switzerland, says that it took decades to integrate knowledge about the biomedical effects of the cityscape into his profession. "But when it comes to mental health we haven't a clue."

Alison Abbott. "City living marks the brain". Nature. 22 June 2011.