Οι μέλισσες, η γεωργία και η ακρίβεια...

Ομολογώ ότι αν μου το έλεγαν δε θα το πίστευα. Από πρόσφατο άρθρο του Newsweek διαβάζω ότι μια μυστηριώδης ασθένεια (ή συνδυασμός ασθενειών και άλλων παραγόντων) με την κωδική ονομασία "Διαταραχή Κατάρρευσης Αποικίας" αποδεκατίζει τις μέλισσες σε ολόκληρο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Από πέρυσι το φαινόμενο κάνει την εμφάνισή του και στην Ελλάδα. Τα αίτια σύμφωνα με το Newsweek δεν είναι ούτε ξεκάθαρα ούτε απλά όπως τα παρουσιάζει ένας καθηγητής του ΑΠΘ σε αυτή τη συνέντευξη.
Τι διακυβεύεται μ' αυτή την εξέλιξη;
Τίποτα ιδιαίτερο. Μόνο το ένα τρίτο (1/3) της παγκόσμιας γεωργικής παραγωγής καθώς για την επικονίαση των περισσοτέρων καλλιεργήσιμων φυτών χρησιμοποιούνται μέλισσες από μελλίσια / κυψέλες που ενοικιάζονται και μεταφέρονται από περιοχή σε περιοχή!
Μια ενδιαφέρουσα αναφορά στο άρθρο του Newsweek είναι αυτή σχετικά με τον ρόλο της γεωργίας μεγάλης κλίμακας η οποία αναφέρεται ως βασικός "μέτα-υπεύθυνος": "Όταν οι περισσότερες φάρμες ήταν μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, οι επικονιαστές έρχονταν από τις γειτονικές μη καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Αλλά η ανάπτυξη των μαζικών βιομηχανικών καλλιεργειών έχει θέσει τα περισσότερα σπαρτά μακριά από ... τα έντομα των αγρών..."

Μια ευκαιρία για τον μικρό κλήρο της ελληνικής υπαίθρου;

Όμως, "οι αγρότες σε ολόκληρο τον κόσμο βασίζονται σχεδόν πλήρως στην Ευρωπαϊκή 'μέλισσα τη μελισσουργό', ένα από τα 20.000 είδη μελισσών", και απ' ότι καταλαβαίνω πρόκειται για το κυρίαρχο είδος μέλισσας που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κι εμείς στην Ελληνική ύπαιθρο, αυτό που μπορεί να συγκεντρώνεται σε ξύλινα, μετακινούμενα μελίσσια. Άρα, πιθανώς η επίπτωση κι εδώ να είναι παρόμοια.
Αναμένουμε τις εξελίξεις...

Οι... κόκκινες λυσσάρες;

Το να συλλέγεις τηλεοπτικά / ραδιοφωνικά μαργαριτάρια είναι μάταιο. Ορισμένες όμως εκφράσεις - ηχητικοί ρύποι των αθλητικογράφων ξεπερνούν τα όρια της ανοχής μου.

Ακούγαμε όλες αυτές τις μέρες από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα για τους... "φούριας ρόχας" της Ισπανίας. Δείτε και σχετική εικόνα από ενημερωτικό σάιτ:



Το πρόβλημα πέρα από το κακόηχον του πράγματος είναι ότι -όπως διαβάζω και στη wikipedia- είναι η εθνική ομάδα της Ισπανίας (ως σύνολο) που έχει το προσωνύμιο "La Furia Roja" (δηλ. Η Κόκκινη Οργή / Λύσσα / Μανία).
Κάνοντας και Google validation, βλέπουμε ότι η φράση "la furia roja" απαντάται 179.000 φορές.
Αντιθέτως, η φράση "furias rojas" απαντάται μόνο 968 φορές, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι από... ελληνικά, ρώσικα ή ιταλικά αθλητικά σάιτ με πρώτο-πρώτο το σάιτ της ΕΠΟ!
Άρα, δεν υπάρχουν πολλοί ή πολλές "furias rojas" αλλά μόνο μία, η ομάδα. Άλλωστε η λέξη furia είναι θηλυκού γένους στα Ισπανικά. Δηλ. οι αθλητικογράφοι μας αποκαλούν τους παίκτες της Ισπανίας... κόκκινες λυσσάρες;

Περί του Εθνικού Κήπου

Τα περισσότερα από τα άρθρα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια για τον Εθνικό Κήπο μου δίνουν την εντύπωση μιας βεβιασμένης, σχεδόν ψυχαναγκαστικής, εξιδανίκευσης, λες και οι συντάκτες τους ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν κάτι καλό να πουν για τους ανοιχτούς χώρους της Αθήνας και η εύκολη επιλογή είναι πάντα ο Εθνικός Κήπος.
Από την τελευταία μου επίσκεψη πέρυσι τον Αύγουστο (3 χρόνια μετά την Ολυμπιάδα για την οποία είχε υποτίθεται υπάρξει μια αναβάθμιση) παραθέτω ενδεικτικά τα εξής:

• Αρκετά μονοπάτια είχαν διαβρωθεί από το νερό και είχαν μεγάλες αυλακιές, δυνητικά επικίνδυνες για ηλικιωμένους, παιδιά, κτλ.
• Σε κάποια τμήματα ο χώρος είχε μια μάλλον εργοταξιακή μορφή. Ιδίως θυμάμαι (κοντά στην είσοδο από Βασ. Σοφίας) μια μεγάλη βαθιά «γούβα» η οποία δεν ήταν σαφές αν θα γίνει συντριβάνι, ή ... κάτι άλλο. Ανοιχτή (χωρίς περίφραξη) και άρα επικίνδυνη για παιδιά και όχι μόνο.
• Πολλά ξερόχορτα, φύλλα πεταμένα, χαλίκι / χώμα πατημένο σε κακή κατάσταση. Αυτό δεν θα ήταν κάτι το κακό ή το αναπάντεχο σε ένα φυσικό πάρκο αλλά εδώ μιλάμε για ένα διαμορφωμένο κήπο, στο κέντρο της πόλης που έχει συνήθως διαφορετική χρήση. Επιπλέον, η παρουσία των ξερόχορτων αυξάνει τον κίνδυνο πυρκαγιάς.
• Παγκάκια γεμάτα με κοτσιλιές περιστεριών στην πλειοψηφία τους. Το ίδιο και στο ηλιακό ρολόι στην είσοδο της Λεωφ. Αμαλίας.
• Τα κλουβιά με τα πουλιά και τα ζώα απέπνεαν (και κυριολεκτικά) μια σαφή έλλειψη καθαριότητας ενώ το... κοτετσόσυρμα με το οποίο ήταν περιφραγμένα δεν ήταν και ότι το καλύτερο οπτικά.
• Αναζητήσαμε τις πάπιες που κάποτε βρίσκονταν στις λιμνούλες αλλά μάταια... (λόγω γρίπης των πουλερικών και υπερβάλλοντος προληπτικού ζήλου;;;)

...και αρκετά άλλα προβλήματα συντήρησης, λειτουργίας αλλά και ύφους του χώρου.

Από την άλλη, υπήρχαν και ενδείξεις μιας κάποιας στοιχειώδους συντήρησης ή περιστασιακών πρωτοβουλιών που είχαν δώσει κάτι το θετικό. Π.χ.

• Οι κάδοι απορριμμάτων είχαν όλοι νέες, καθαρές πλαστικές σακούλες, σημάδι ότι τουλάχιστον κάποιος τις είχε πρόσφατα αδειάσει / αλλάξει.
• Κάποια δέντρα, στην πλευρά της Αμαλίας, φαίνονταν να είναι πρόσφατα φυτεμένα.
• Η παιδική χαρά έδειχνε δημοφιλής με τα μικρά παιδιά και τους γονείς τους, χωρίς να παρουσιάζει ιδιαίτερους κινδύνους ασφάλειας σε σχέση με την κατάσταση άλλων αντίστοιχων χώρων.

Γενικά όμως ήταν μια εικόνα μάλλον περισσότερο καταθλιπτική παρά ευχάριστη που απ' ότι βλέπω έχουν εντοπίσει και άλλοι (1, 2). Το ότι θετικό εκπέμπει οφείλεται κυρίως στην αρχική σχεδίασή του. Δεν ξέρω τι ακριβώς ευθύνεται γι'αυτή την κατάσταση αλλά αν μη τι άλλο θεωρώ παρήγορο το ότι φαίνεται να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τον Κήπο και την κατάστασή του.

"If You Build It, They Will Come"

Θα ακούσατε πιθανώς την προχθεσινή κυβερνητική ανακοίνωση σχετικά με την κατασκευή των "Νέων Αυτοκινητοδρόμων Αττικής", μήκους 55 χλμ και άλλων 28χλμ. δρόμων στην Αττική. Πρόκειται ουσιαστικά για την ολοκλήρωση του εξωτερικού περιφερειακού δακτύλιου της Μητροπολιτικής Αθήνας (χάρτης).
Σε χθεσινό του σχόλιο ο Αντ. Καρκαγιάννης της Καθημερινής εκφράζει αμφιβολίες όχι τόσο για το έργο αυτό καθεαυτό όσο για κάποιες παρεπόμενες συνέπειές του.

Πράγματι, θεωρείται δεδομένο από τη διεθνή εμπειρία και θεωρία (αλλά και την ελληνική εμπειρία - βλ. Αττική Οδός) ότι η δημιουργία νέων οδικών αξόνων πάντα συνοδεύεται από αύξηση της κυκλοφορίας. Είναι γνωστή η φράση-αφορισμός "If You Build It, They Will Come", δηλ. "Αν Το Χτίσεις (το δρόμο), Θα Έρθουν (τα αυτοκίνητα)".
Αυτή η έννοια περιγράφεται με τον όρο "προκαλούμενη ζήτηση" (induced demand) και εξηγείται από το γεγονός ότι οι νέοι (αρχικώς άδειοι) δρόμοι δίνουν το κίνητρο για τη διενέργεια περισσότερων μετακινήσεων με το αυτοκίνητο. Σταδιακά τα Διανυόμενα Οχηματο-Χιλιόμετρα (ΔΟΧ) αυξάνονται και ορισμένες φορές το ποσοστό της αύξησής τους φτάνει ή και ξεπερνά το ποσοστό κατά το οποίο αυξήθηκαν τα χιλιόμετρα του οδικού δικτύου (περίπου σε μία πενταετία για κάποιες περιοχές).

Δεν ξέρω σε ποιό βαθμό θα ισχύσει για τους συγκεκριμένους δρόμους και τις συγκεκριμένες μετακινήσεις, δεδομένου ότι σημαντικό ρόλο παίζουν και οι (μεταβολές στις) χρήσεις γης των περιοχών γύρω από το δρόμο. Χρήσεις γης και οδικοί άξονες δεν μπορούν να ειδωθούν ξεχωριστά. Σίγουρα πάντως η αρχική ανακούφιση σταδιακά θα μειώνεται αν δεν συνοδευτεί και από άλλα μέτρα / δράσεις, μη κατασκευαστικού χαρακτήρα. Στο επίσημο ανακοινωθέν αναφέρεται ότι "Οι Νέοι Αυτοκινητόδρομοι Αττικής υλοποιούν τις κατευθύνσεις του Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθηνών και των εγκεκριμένων Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων των εμπλεκόμενων Δήμων". Αυτό ακούγεται κατ' αρχάς θετικό αλλά δεν γνωρίζω σε ποιες αρχές βασίστηκαν τα ανωτέρω Σχέδια, με βάση ποιες παραδοχές καταρτίστηκαν, με ποιούς στόχους και πότε καταρτίστηκαν (πριν 20 χρόνια...;). Για έναν τουλάχιστον από τους όμορους δήμους, τον Δήμο Ηλιούπολης, βρήκα πρόσφατη προκήρυξη για αναθεώρηση του ΓΠΣ, πράγμα που μάλλον επιβεβαιώνει τις υποψίες μου. Για το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας μια σύντομη μελέτη - παρουσίαση στα πλαίσια του Project InterMETREX του 2004 ανέφερε χαρακτηριστικά: "There is evidence of planning failure in Athens due to the obsolesence of the 1985 Structural Plan..."

Σημαντικό ρόλο στο βαθμό αύξησης των διανυόμενων οχηματο-χιλιομέτρων (ΔΟΧ) παίζει επίσης και το ύψος των διοδίων. Όσο πιο υψηλά, τόσο πιο μικρή η αύξηση των ΔΟΧ και τόσο μικρότερη η περιβαλλοντική επιβάρυνση. Όσο κι αν γκρινιάζουν οι κάτοικοι της Αττικής, τα διόδια είναι που έχουν κρατήσει την Αττική Οδό σε κάποια ανεκτά ακόμη επίπεδα κορεσμού...

-Σίγουρα θεωρώ θετική την επιλογή της υπογειοποίησης του μεγαλύτερου τμήματος των συγκεκριμένων δρόμων και την επιλογή της αυτοχρηματοδότησης μεγάλου τμήματός τους (ώστε να μην επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός και ο μέσος φορολογούμενος).
-Η αναφορά περί "γρήγορης σύνδεσης του Μητροπολιτικού Πάρκου Ελληνικού με όλες τις περιοχές του Λεκανοπεδίου" (μέσω αυτών των δρόμων) περισσότερο θα έπρεπε να προβληματίζει παρά να χαροποιεί. Χρειάζεται ο μέσος κάτοικος της Αθήνας ένα πάρκο στο οποίο θα πηγαίνει με... το αυτοκίνητό του; Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση... Θετικό πάντως το ότι υπογειοποιείται το κομμάτι της Λεωφ. Ποσειδώνος μπροστά από το πρώην Αεροδρόμιο και έτσι ενοποιείται ο χώρος του με την παραλιακή περιοχή του Αγ. Κοσμά.

Για τη δεύτερη επισήμανση Καρκαγιάννη, περί της σταδιακής μετατόπισης του κέντρου βάρους της Μητροπολιτικής Αθήνας προς τα Νοτιο-Ανατολικά και της ανάγκης συνολικής εξέτασης / σχεδιασμού της επίσης θα συμφωνήσω. Δεν καταλαβαίνω όμως τη μορφή της ανησυχίας του στην τελευταία φράση όπου αναφέρει: "Δεν είναι η «νέα Αθήνα», είναι το νέο κράτος της Αθήνας, όπου όλοι οι βασικοί δείκτες (πυκνότητα πληθυσμού, κατά κεφαλήν εισόδημα, απασχόληση, τρόπος ζωής, ευκαιρίες σταδιοδρομίας κ.λπ.) θα είναι εντελώς διαφορετικοί από την υπόλοιπη χώρα, από το «άλλο κράτος»." Μα αν υπάρχει τραγική έλλειψη από κάτι σε αυτόν τον τόπο είναι από πειραματισμό και από ύπαρξη διαφορετικών προοπτικών και δυνατοτήτων. Αρκεί βέβαια να έχει προβλεφθεί πως αυτές οι διαφορετικές δυνατότητες δεν θα συνοδεύονται από τη δημιουργία νέων, μεγαλύτερων προβλημάτων...

Monika: Avatar (μέρος 2ο)

Νομίζω ότι χρωστάω μερικά λόγια για τον πολυ-αναμενόμενο δίσκο που είχα αναφέρει πριν 2 βδομάδες. Τον βρήκα τελικά στο Public στις 23/5 (16,90€ για να βοηθήσω και στην έρευνα αγοράς...). Έχουμε και λέμε λοιπόν:


Ο δίσκος αρχίζει με μια έκπληξη, για την οποία όμως είχαμε κάπως προετοιμαστεί. Μακριά από τις «βαριές» ενορχηστρώσεις των ως τώρα γνωστών τραγουδιών της, η Monika τραγουδά μόνη με την κιθάρα της, σαν να θέλει να μας δείξει, να μας προετοιμάσει, ότι ο δίσκος είναι δικός της και θα κάνει ότι αυτή θέλει.
Δεύτερο τραγούδι το Bloody Something, με όλα τα φόντα για να γίνει κι αυτό επιτυχία μετά το Over the Hill. Σε κάνει να σκέφτεσαι πόσο απλός μπορεί να είναι (και συνήθως είναι) ένας σπουδαίος στίχος. Αν ψάξετε στο Google τη φράση “this bloody something” δε θα βρείτε ούτε ένα αποτέλεσμα! Μηδέν! ( 0 !!!) Τόσο απλό και τόσο ασυνήθιστο. Και το μαντολίνο να προδίδει πιθανώς επτανησιακές επιρροές(;)
(Synch update, 15/06/2008: ούτε "this fucking something" υπάρχει στο Google... :) ).

Τρίτο το “Are you coming with us”. Κάτι το ακαθόριστα οικείο, με στοιχεία επικού / εμβατηρίου στο ρυθμό.
Τέταρτο το “Babe”, με σαφέστατες – υπόγειες – «ελληνικές» επιρροές, από Χατζηδάκη μέχρι παλιά λαϊκά και την τρομπέτα του Martin Wenk, όλα αρμονικά δεμένα μεταξύ τους. Μα πως;
Και το CD συνεχίζει σ’ ένα συμπαγές, πυκνό σύνολο (Pretend, Obsession, To no avail, Excuse my friends) γεμάτο λυρισμό, με μια σαγηνευτική φωνή που σε αφήνει άφωνο, ή σε κάνει να θέλεις να ουρλιάξεις. Διάφοροι στίχοι κολλάνε στο μυαλό μου. Πότε του ενός τραγουδιού και πότε του άλλου... Προβλέπω να το "ταλαιπωρώ" για πολύ καιρό το CD και καλά θα κάνω να το μεταφέρω σε mp3 σύντομα.

Οι μόνες δύο μίνι-«αρνητικές» στιγμές είναι οι εκτελέσεις των Over the Hill και I’m not young in my youth. Με εκνευρίζει το να περιέχονται στους δίσκους διαφορετικές εκτελέσεις τραγουδιών που έχουν ήδη γίνει γνωστά (ως singles) απ’ το ράδιο. Δεν το θεωρώ σωστό για τον αγοραστή του δίσκου. Το «πρόβλημα» διορθώνεται με μια δεύτερη – τρίτη ακρόαση για το Over the Hill που ακόμα και σε αυτή την πιο χορωδιακή εκτέλεση δείχνει πόσο σπουδαίο τραγούδι είναι. To CD-single (6,90€ από το Metropolis) περιέχει επίσης το We Could Break Up και το Alone2 που δεν περιλαμβάνεται στο δίσκο. Δυστυχώς το I’m not young in my youth (το οποίο για να είμαι δίκαιος έχει ακουστεί μόνο στο myspace) δεν τα καταφέρνει για μένα με τον ίδιο τρόπο. Η εκτέλεση του έχει κάτι το "επίπεδο" σε σύγκριση με την κορυφαία που υπάρχει στο myspace.
Εν κατακλείδι, ξεχωρίζω (προς το παρόν) τα Your Favorite, Bloody Something, Are You Coming With Us, Babe, Excuse My Friends, Over The Hill, Fraud.
Ο κριτής μέσα μου του βάζει 4,5 αστέρια στα 5. Αν είχε και τις διαφορετικές εκτελέσεις των δύο τραγουδιών που ανέφερα θα ήταν 5 στα 5 ασυζητητί.

Υ.Γ. 1: Όντας υπό την επήρεια της Monika, αγόρασα και δύο ακόμη CD ελλήνων καλλιτεχνών αυτές τις μέρες. Είχα να το κάνω 15 χρόνια αυτό (με τους 1ους δίσκους των ΝΑΜΑ, του Ορφέα Περίδη, και των "Κήπος"). Το ένα ήταν το Toys Up - Special Deluxe Edition των Matisse (συμπαθητικό / ευχάριστο) και το άλλο το Getalife της Olga Kouklaki (εξαίρετο, και έχει και συναυλία στο θέατρο Πέτρας στις 4 Ιουνίου, μαζί με τους Nouvelle Vague).


Υ.Γ. 2: Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά από τα 4 ελληνικά CD που έχω αγοράσει τον τελευταίο καιρό, τα 3 είχαν σκόνες και χρειάζονταν καθάρισμα ενώ ένα εξ' αυτών είχε και μια εμφανή χαραγματιά αλλά περιέργως έπαιζε κανονικότατα... Είναι τόσο δύσκολο;

Υ.Γ. 3: Μη νομίζετε ότι φιλοδοξώ να το μετατρέψω σε μουσικό μπλογκ. Εξ'αλλου, άλλοι είχαν μιλήσει για τη Μόνικα 2 χρόνια πριν...

Update (2/6/08): Φωτογραφία (της κακιάς ώρας) από τη βιτρίνα του Virgin στην Οδ. Σταδίου:

Update (5/6/08): Επειδή βλέπω ότι αρκετοί ψάχνετε στίχους, το CD περιέχει ένα καλαίσθητο βιβλιαράκι με τους στίχους όλων των τραγουδιών.

Περί Ανακύκλωσης

Λίγες μέρες αφού είχα διαβάσει αυτό το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη πάνω στο θέμα της ανακύκλωσης: ("Ανακύκλωση και κερδοσκοπία"),
...έπεσα σε ένα χιουμοριστικό άρθρο του The Onion με μια εντελώς (μα εντελώς...!) διαφορετική ματιά πάνω στο ίδιο ακριβώς ζήτημα.

Ανακοίνωση: Το Ίντερνετ δεν είναι μόνο για να βλέπετε τσόντες!

Έχω μπουχτίσει να λαμβάνω e-mail με κάθε λογής απίθανη, παραληρηματική συνωμοσία που πασάρεται ως "είδηση", "αποκάλυψη" ή "ξεσκέπασμα".
Το κακό παράγινε την περασμένη εβδομάδα όταν έλαβα από 3 φίλους το ίδιο email με ένα κείμενο κάποιου κου Παπαδόπουλου-Τετράδη σχετικά με την ακρίβεια και το πετρέλαιο, δημοσιευμένο στην αθηναϊκή εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", στις 16/03/2008. Αν ανήκετε στους τυχερούς που δεν το λάβατε, συνοπτικά αναφέρει τα εξής:

Η Ευρώπη αγοράζει σε τιμές μπρεντ, που
α. είναι φθηνότερο κατά 5-6$
β. έχει την ίδια τιμή για τους Ευρωπαίους μ' αυτήν που είχε πριν 6 μήνες!
Πώς γίνεται αυτό; Απλό: κάθε φορά που αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου σε δολάρια, η Ευρώπη αυξάνει την τιμή του ευρώ έναντι του δολαρίου. Αποτέλεσμα; Η Ευρώπη δεν πληρώνει αυξημένη τιμή στο πετρέλαιο. [τα έντονα γράμματα δικά μου]

Κι όμως, αν κάποιος κάνει τον κόπο να αφήσει τη συνέντευξη της Jenna Jameson μπορεί να πάει π.χ. σε αυτό το επίσημο site και να δει ότι η τιμή του πετρελαίου Μπρεντ (Brent) στις 14/09/2007 ήταν 76,14 δολλάρια ενώ 6 μήνες αργότερα που γράφτηκε το "άρθρο" (στις 14/03/2008) ήταν 107,94. Άρα, είχε αυξηθεί κατά 42% στο εν λόγω εξάμηνο.

Μετά από αυτή την κοπιαστική δουλειά, κάνουμε ένα 5λεπτο διάλλειμα χαλάρωσης στο www.ShitForBrains.com (ουδεμία σχέση με το σχολιαζόμενο άρθρο).

Παίρνουμε βαθιά ανάσα και συνεχίζουμε, κοιτώντας την ισοτιμία ευρώ/δολλαρίου για το ίδιο διάστημα (π.χ. εδώ ή εδώ) και βλέπουμε ότι αυξήθηκε από 1,39 σε 1,57, δηλ. αύξηση 13%. Άρα, η αύξηση στην ισοτιμία EUR/USD είναι πολύ μικρότερη της αύξησης της τιμής του πετρελαίου Brent για το ίδιο διάστημα.

Επιπλέον, το πετρέλαιο Brent είναι συνήθως (όχι πάντα) μόλις 1-2 δολλάρια φτηνότερο από το αμερικάνικο και όχι 5-6.

Το πιο αστείο - και διαφωτιστικό για τις γνώσεις του αρθρογράφου - είναι το σημείο όπου λέει ότι "η Ευρώπη αυξάνει την τιμή του ευρώ έναντι του δολαρίου". Προφανώς δεν έχει καταλάβει ότι η τιμή διαμορφώνεται στην ελεύθερη αγορά και όχι με... αγορανομικές αποφάσεις.
Τελικά, ίσως η Jenna να μην είναι και τόσο ελαφριά όσο νομίζαμε.