Πολιτειακά δημοψηφίσματα στις ΗΠΑ (με κάποιες προσθήκες)

Μιας και το θέμα του Νοεμβρίου ήταν οι εκλογές στις ΗΠΑ, σκέφτηκα πριν τελειώσει ο μήνας να κάνω μια (ακόμη...) αναφορά στα διάφορα δημοψηφίσματα σχετικά με το περιβάλλον και το σχεδιασμό που απασχόλησαν τους Αμερικανούς ψηφοφόρους σε αυτές τις εκλογές. Την έννοια «σχεδιασμός» δεν την αναφέρω με την πολύ στενή, χωρική της έννοια μιας και πολλά θέματα επηρεάζουν την ανάπτυξη (ή μη) μιας περιοχής και μπορούν να εννοηθούν ως σχετιζόμενα με το σχεδιασμό. Η παράθεση αυτή έχει σκοπό, με συγκεκριμένα παραδείγματα, να δώσει μια ιδέα στον Έλληνα αναγνώστη για τη σχετική θεματολογία των δημοψηφισμάτων.

Τα δημοψηφίσματα είναι διαφόρων ειδών. Σε γενικές γραμμές μπορούν να προέρχονται από πρωτοβουλία των ίδιων των ψηφοφόρων ή από παραπομπή ενός θέματος στους ψηφοφόρους από τη νομοθετική εξουσία. Η κάθε πολιτεία ρυθμίζει το τι είδους προτάσεις μπορούν (ή απαιτείται) να παραπεμφθούν στο εκλογικό σώμα καθώς και τις προϋποθέσεις για να τεθεί ένα θέμα ενώπιον των ψηφοφόρων. Άλλες πολιτείες παρουσιάζουν εντονότερη δραστηριότητα και άλλες μικρότερη. Προτάσεις που τίθενται από ομάδες πολιτών φέρουν τον τίτλο που θέλουν οι προτείνοντες, άρα είναι σημαντικό να μη μένει κανείς μόνο στον τίτλο αλλά να υπεισέρχεται και στην ουσία. Για το σκοπό αυτό υπάρχουν συχνά και σχετικοί διαδικτυακοί τόποι, είτε των υποστηρικτών, είτε των αντιτιθέμενων είτε και των πολιτειακών αρχών. Επίσης, υπάρχουν και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που δρουν ως παρατηρητήριο των διαφόρων δημοψηφισμάτων. Μία από αυτές είναι η Ballot Initiative Strategy Center από την οποία πήρα πολλά από τα παρακάτω στοιχεία.

Το αντικείμενο της κάθε πρότασης δεν μπορεί φυσικά να βρίσκεται εκτός των αρμοδιοτήτων της αντίστοιχης αρχής (πολιτείας, δήμου. κτλ.) αλλά αρκετές φορές φαίνεται να γίνονται προσπάθειες να παρακαμφθούν πολιτικές επιλογές της κεντρικής κυβέρνησης ή αποφάσεις των αρμοδίων δικαστηρίων μέσω συνταγματικών κυρίως τροποποιήσεων. Τα δημοψηφίσματα δηλ., μπορούν να αφορούν είτε σε τροποποίηση (ή εισαγωγή) κάποιου νόμου είτε του Συντάγματος της Πολιτείας. Τα θέματα άλλοτε αφορούν γραφειοκρατικές-τεχνοκρατικές λεπτομέρειες και άλλοτε είναι πιο «διχαστικά» ή «πολιτικά» συγκεντρώνοντας και το αντίστοιχο ενδιαφέρον.
Και τώρα τα συγκεκριμένα παραδείγματα:

Στην Πολιτεία της Αλαμπάμα προτάθηκε συνταγματική τροποποίηση γύρω από ζητήματα αρμοδιοτήτων με αντικείμενο:
«...απαγόρευση σε οποιοδήποτε δήμο που δεν ευρίσκεται πλήρως ή μερικώς εντός των ορίων της Κομητείας Μπλάουντ...να προσαρτά οποιαδήποτε περιοχή εντός της Κομητείας Μπλάουντ χωρίς την έγκριση του εκλογικού σώματος της Κομητείας Μπλάουντ, εκπεφρασμένη σε ψηφοφορία επί του θέματος της προσάρτησης» (πέρασε με 57%)

Στην Πολιτεία της Αλάσκα εγκρίθηκε με 62,5% νομοθετική πρωτοβουλία για έκδοση από την Πολιτεία 30ετών ομολόγων αξίας 315.050.000 δολαρίων για τη χρηματοδότηση έργων μεταφορών (κυρίως δρόμων και γεφυρών). Περίληψη και αναλυτική αναφορά των προς χρηματοδότηση έργων εδώ (στο κάτω μέρος της σελίδας).

Στην Πολιτεία της Αριζόνα, τέθηκε σε ψηφοφορία συνταγματική τροποποίηση με τίτλο:
«Πρόταση 100: Επενδύσεις / Φόροι»
Προτείνεται μια Τροποποίηση στο Άρθρο ΙΧ του Συντάγματος της Αριζόνα με την Προσθήκη ενός Νέου Εδαφίου 24 Σχετιζόμενου με την Απαγόρευση Οποιουδήποτε Νέου Φόρου Πώλησης ή Μεταβίβασης Ακίνητης Περιουσίας: Απαγορεύει στην πολιτεία, σε κομητείες, δήμους, κοινότητες ή οποιαδήποτε άλλη διοικητική διαίρεση της πολιτείας να επιβάλλουν οποιοδήποτε νέο φόρο, τέλος ή άλλη επιβάρυνση στην πώληση, αγορά, μεταβίβαση ή μεταφορά οποιοδήποτε εννόμου δικαιώματος στην ακίνητη περιουσία μετά την 31 Δεκεμβρίου 2007. (Πέρασε με 77%).

Στο Άρκανσω εγκρίθηκε με 66% η κάτωθι πρόταση για τη χρηματοδότηση έργων σχετικών με τα νερά:
«Να εξουσιοδοτηθεί η Επιτροπή Φυσικών Πόρων του Άρκανσω να εκδώσει ομολογίες, υπό την εξουσία που της δίδει ο ‘Νόμος του Άρκανσω του 2007 περί Εγκαταστάσεων Υδάτων, Διάθεσης Αποβλήτων και Καταπολέμησης της Ρύπανσης’ για τη χρηματοδότηση και αναχρηματοδότηση της διενέργειας έργων υδάτων, διάθεσης αποβλήτων, ελέγχου, καταπολέμησης και πρόληψης ρύπανσης των υδάτων, αποστράγγισης, άρδευσης, ελέγχου πλημμυρών και υγροτόπων και υδάτινων πόρων προς όφελος των πολιτών της πολιτείας του Άρκανσω, συνολικού κεφαλαίου ύψους που δεν θα ξεπερνά τα τριακόσια εκατομμύρια δολλάρια ($300.000.000), και με όχι περισσότερα από εκατό εκατομμύρια δολλάρια ($100.000.000) εξ’ αυτών των ομολογιών για την χρηματοδότηση και αναχρηματοδότηση αρδευτικών εγκαταστάσεων,
σε σειρές έκδοσης από καιρού εις καιρόν ποσών αξίας που δεν θα υπερβαίνουν, χωρίς προηγούμενη Έγκριση του Νομοθετικού Σώματος, τα εξήντα εκατομμύρια δολλάρια ($60.000.000) για κάθε οικονομική διετία, οι οποίες ομολογίες θα έχουν ως εξασφάλιση την πλήρη πιστοληπτική ικανότητα της πολιτείας του Άρκανσω;»
Για μια πολύ καλή και σύντομη περιγραφή του πως λειτουργούν οι συγκεκριμένες ομολογίες δείτε σχετική σελίδα στο Παν/μιο του Άρκανσω.

Στην Πολιτεία της Καλιφόρνια, τέθηκαν σε ψηφοφορία οι εξής προτάσεις:
«Πρόταση 7 – Ενέργεια
Παραγωγή Ανανεώσιμης Ενέργειας: Απαιτεί από τις κρατικές επιχειρήσεις κοινής ωφελείας να παράγουν το 20% του ηλεκτρισμού τους από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ως το 2010, ένα κριτήριο που τη στιγμή αυτή ισχύει μόνο για τις ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες. Εγείρει την απαίτηση για όλες τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας στο 40% ως το 2020 και 50% ως το 2025.
Υποστηρικτές: Καλιφορνέζοι για Ηλιακή και Καθαρή Ενέργεια
Αντιτιθέμενοι: Καλιφορνέζοι Ενάντιοι σε Ένα Ακόμη Δαπανηρό Ενεργειακό Σχέδιο».
Η πρόταση απορρίφθηκε με 65%

«Πρόταση 10: Ενέργεια
Οχήματα εναλλακτικού καυσίμου και ανανεώσιμη ενέργεια. Ομολογίες: Εξουσιοδοτεί την έκδοση ομολογιών αξίας 5 δις. δολλαρίων για να βοηθήσει τους καταναλωτές και άλλους να αγοράσουν ορισμένα οχήματα και να χρηματοδοτήσουν την έρευνα για τα οχήματα ανανεώσιμης ενέργειας και εναλλακτικών καυσίμων.
Υποστηρικτές: Συνασπισμός για την Ενεργειακή Ανεξαρτησία,
Αντιτιθέμενοι: Καταναλωτική Ομοσπονδία της Καλιφόρνια»
Η πρόταση απορρίφθηκε με 60%.

«Πρόταση 1Α: Ομολογίες
Νόμος περί Ομολογιών για Ασφαλές, Αξιόπιστο, Υψηλής Ταχύτητας Επιβατηγό Τρένο για τον 21ο Αιώνα: Με σκοπό τη μείωση της κυκλοφορίας στους δρόμους και αυτοκινητόδρομους της πολιτείας, την αναβάθμιση της μεταφοράς των μετακινούμενων, τη βελτίωση της ικανότητας των ανθρώπων να μεταβαίνουν ασφαλώς από πόλη σε πόλη, την ελάφρυνση της συμφόρησης στα αεροδρόμια, τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και την πρόβλεψη για τον αυξανόμενο πληθυσμό της Καλιφόρνια, να κατασκευάσει η πολιτεία ένα σύστημα τρένων υψηλής ταχύτητας και να βελτιώσει τις υπάρχουσες γραμμές επιβατηγών τρένων που εξυπηρετούν τα μεγαλύτερα πληθυσμιακά κέντρα της πολιτείας, δημιουργώντας ένα Καταπιστευματικό Ταμείο Σιδηροδρόμων που θα εκδώσει ομολογίες συνολικής αξίας 9,95 δις δολλαρίων, πληρωτέες από τα υπάρχοντα χρήματα της πολιτείας, μέσου κόστους εξακοσίων σαράντα επτά εκατομμυρίων δολλαρίων ($647 εκατομμύρια) ανά έτος για την 30ετή διάρκεια των ομολογιών, με όλα τα έξοδα να υπόκεινται σε ανεξάρτητο έλεγχο;»
Υποστηρικτές: Καλιφορνέζοι υπέρ των Τρένων Υψηλής Ταχύτητας,
Αντιτιθέμενοι: Δεν αναφέρεται κάποια επιτροπή
(Υπερψηφίστηκε με 52%)

Πολιτεία της Τζώρτζια

Στη συγκεκριμένη πολιτεία μπορούν να τεθούν σε δημοψήφισμα μόνο προτάσεις που παραπέμπονται από το νομοθετικό σώμα και όχι με πρωτοβουλία των πολιτών. Τέθηκαν ενώπιον των ψηφοφόρων 3 προτάσεις τροποποίησης του Πολιτειακού Συντάγματος:

Τροποποίηση 1: Περιβάλλον

Για την ενθάρρυνση της συντήρησης των δασών της Τζώρτζια, μέσω ενός προγράμματος μείωσης των φόρων ακίνητης περιουσίας για χρήση συντήρησης: Να τροποποιηθεί το Σύνταγμα της Τζώρτζια έτσι ώστε να προβλέπει ότι το Κοινοβούλιο μέσω νόμου θα [μπορεί να] ενθαρρύνει τη διατήρηση, συντήρηση και προστασία των δασών της πολιτείας μέσω της ειδικής αξιολόγησης και φορολόγησης ορισμένων δασικών γαιών και [μέσω] οικονομικής βοήθειας προς την τοπική αυτοδιοίκηση;

(πέρασε με 68%)

Τροποποίηση 2: Επενδύσεις / Φόροι

Για την εξουσιοδότηση τοπικών σχολικών περιφερειών να χρησιμοποιούν ποσά από τα φορολογικά έσοδα για σκοπούς τοπικών αναπλάσεων: Να τροποποιηθεί το Σύνταγμα της Τζώρτζια έτσι ώστε να δίδεται εξουσιοδότηση για τοπικές αναπλάσεις και να εξουσιοδοτούνται κομητείες, δήμοι και τοπικά συμβούλια εκπαίδευσης να χρησιμοποιούν χρήματα από τα φορολογικά έσοδα για σκοπούς και προγράμματα αναπλάσεων;

(πέρασε με 52%

Τροποποίηση 3: Κυβερνητικές αρμοδιότητες

Για την εξουσιοδότηση δημιουργίας ειδικών Περιοχών Ανάπτυξης Υποδομών για την παροχή υποδομών σε υπο-εξυπηρετούμενες περιοχές: Να τροποποιηθεί το Σύνταγμα της Τζώρτζια έτσι ώστε να εξουσιοδοτεί το Κοινοβούλιο να προνοεί μέσω νόμου για τη δημιουργία και ευρεία ρύθμιση Περιοχών Ανάπτυξης Υποδομών για την παροχή υποδομών κατ' εξουσιοδότηση των τοπικών αρχών;

(καταψηφίστηκε με 52%)

Δημοψηφίσματα διεξάγονται και σε τοπικό επίπεδο (πόλης, κομητείας, κτλ.). Για παράδειγμα, στην πόλη Vermillion της Νότιας Ντακότα ετέθη το ερώτημα αν η πόλη θα πρέπει να εισάγει "διάταξη που να καθιστά υποχρεωτική την ανακύκλιση - συλλογή ανακυκλώσιμων για κάθε μονοκατοικία ή κτήριο έως 5 διαμερισμάτων, με επιπλέον κόστος για τους κατοίκους της πόλης 3,5 δολλάρια σε κάθε λογαριασμό".

Όπως βλέπετε τα θέματα δεν είναι και τόσο απλά και είναι δύσκολο κάποιος να έχει άποψη αν δεν έχει φροντίσει να ενημερωθεί προηγουμένως, και αν δεν γνωρίζει και την προϊστορία του κάθε θέματος. Από την άλλη, πρόκειται για συγκεκριμένες κάθε φορά προτάσεις, επί πολύ συγκεκριμένων θεμάτων, ώστε να είναι εφικτό για τον μέσο ενδιαφερόμενο πολίτη να έχει μια καλή εικόνα του θέματος αν το θελήσει, χωρίς αναγκαστικά να είναι ειδικός (κάτι που δεν θα μπορούσε κανείς να πει για υπερπολύπλοκα, πολυσέλιδα νομικά κείμενα όπως π.χ. η Συνταγματική Συνθήκη για την Ευρώπη ή το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.)

Το σημαντικό είναι ότι αναγνωρίζεται η ευθύνη και το δικαίωμα του πολίτη να ελέγχει τις κρατικές αρχές που λειτουργούν για λογαριασμό του ενώ ταυτόχρονα περιορίζεται η ευχέρεια των κρατικών αρχών να διαχειρίζονται το δημόσιο ταμείο χωρίς την προηγούμενη έγκριση και εξουσιοδότηση των πολιτών.

Grande Delusion

"...Karl Jaspers was the first to define the three main criteria for a belief to be considered delusional in his book General Psychopathology. These criteria are:

• certainty (held with absolute conviction)
• incorrigibility (not changeable by compelling counterargument or proof to the contrary)
• impossibility or falsity of content (implausible, bizarre or patently untrue)"

"Megalomania (from the Greek word μεγαλομανία) is a historical term for behavior characterized by delusional fantasies of wealth, power, genius, or omnipotence - often generally termed as delusions of grandeur or grandiose delusions...

...Delusions of grandeur may be seen as distinct from megalomania: An overweening and excessive preoccupation with one's own importance, though it may be considered pathological, is not necessarily delusional. A delusion of grandeur, if it is a true delusion, must meet the psychiatric criteria for delusion." ...από τη Wikipedia.

Mass Delusions and Hysterias - Highlights from the Past Millennium (Bartholomew & Goode, από το CSI)

Αμερικανικές εκλογές: Μια κρίσιμη απόφαση για τις γουρούνες!

Μια κρίσιμη απόφαση για τις έγγυες χοιρομητέρες σήμερα στην Καλιφόρνια, καθώς πέρα από τις προεδρικές εκλογές και τις εκλογές για πολλές έδρες του Κογκρέσσου διεξάγονται και πολλά δημοψηφίσματα.

Η πρόταση με τίτλο "Κριτήρια για τον εγκλεισμό παραγωγικών ζώων", γνωστή και ως "Πρόταση 2" που τίθεται ενώπιον των ψηφοφόρων της Καλιφόρνιας, προβλέπει ότι, με ισχύ από το 2015, κότες σε ωοτοκία, μοσχαράκια που εκτρέφονται για κρέας και έγγυες χοιρομητέρες θα πρέπει να έχουν επαρκή χώρο για να ξαπλώνουν, να στέκονται, να περιστρέφονται και να εκτείνουν πλήρως τα άκρα τους! Αναλυτικότατη παρουσίαση του θέματος (περισσότερο απ' όσο αντέχετε!) και των θέσεων των κτηνιάτρων της Καλιφόρνιας εδώ. Πάντως αν δείτε το επίσημο σάιτ του Γενικού Εισαγγελέα της Καλιφόρνιας με τις προτάσεις των δημοψηφισμάτων θα διαπιστώσετε ότι η ανάλυση και η παρουσίαση και για το τελευταίο δημοψήφισμα είναι εκτενέστερη απ' ότι για πολλούς ελληνικούς νόμους που συντάσσονται και ψηφίζονται εν κρυπτώ και στο πόδι...
Η Julie Smyth στην Καναδική National Post σχολιάζει γενικότερα την αξία του θεσμού των δημοψηφισμάτων. Το γεγονός ότι από όλα τα δημοψηφίσματα που τίθενται σήμερα σε ψηφοφορία επελέγη το συγκεκριμένο για να κοσμήσει με φωτογραφία το άρθρο δε θα πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο!

Υ.Γ. Αν πιστεύετε ότι αυτό είναι ένα από τα σοβαρότερα ελληνικά άρθρα που διαβάσατε για τις Αμερικανικές εκλογές (και δικαίως!) σας προτείνω και το "A Darker Future For Us", του Robert J. Samuelson στο Newsweek.

Ενημέρωση, 2008-11-06: Για όσους αναρωτιούνται για το αποτέλεσμα, η πρόταση υπερψηφίστηκε με ποσοστό 63,1%, και έλαβε το μεγαλύτερο αριθμό θετικών ψήφων (6.259.522) από τις 12 προτάσεις που τέθηκαν σε δημοψήφισμα στη συγκεκριμένη πολιτεία. Αυτό ας είναι και μια απάντηση σε όσους με προέτρεψαν να ασχολούμαι με "σοβαρότερα" θέματα...

Green Design Festival: Εκ των υστέρων σκέψεις και εντυπώσεις

Ομολογώ ότι έχω μια ενστικτωδώς αρνητική αντίδραση – σε βαθμό αλλεργίας – απέναντι στις συνήθεις προσπάθειες συσχέτισης του περιβάλλοντος ή της πόλης με “το design”, όπως τουλάχιστον αυτό περνάει μέσα από εφημερίδες, τηλεοπτικές εκπομπές και περιοδικά ποικίλης ύλης.
Ανάλαφρο, τρα-λα-λα στυλάκι γραφής, ενίοτε με κάποιες αρχιτεκτονίζουσες εκφράσεις και πασπαλισμένο με κακοχωνεμένους αγγλικούς όρους που δίνουν όμως στον γράφοντα ή (συνήθως) τη γράφουσα την ψευδαίσθηση ότι είναι “cool” και «πολύ συνειδητοποιημένο άτομο» (όπως μας είχε ενημερώσει και μια μαθήτρια που στελέχωνε περίπτερο γνωστής οικολογικής οργάνωσης κάποτε).
Η πρακτική - ουσιαστική πλευρά των θεμάτων περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής χάνεται, ή εξ’ αρχής απουσιάζει, και αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι κάποιες ξεκομμένες απ’ την πραγματικότητα ουτοπίες που φώλιαζαν στο μυαλό ορισμένων σχεδιαστών και που καλό θα ήταν να είχαν μείνει για πάντα μέσα σ’ αυτό.

Συνήθως η παρουσίαση σχετικών εκδηλώσεων και εκθέσεων στα άρθρα και ρεπορτάζ δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να αναπαράγει το δελτίο τύπου του διοργανωτή, ελαφρώς παραλλαγμένο στην καλύτερη περίπτωση. Έτσι, και ο διοργανωτής είναι ευχαριστημένος γιατί περνάει το μήνυμά του και ο δημοσιογράφος έχει κάτι να γράψει επί ενός θέματος που μπορεί στο κάτω-κάτω και να μην το γνωρίζει. Η έκδοση ή το κανάλι τα πάει καλά με τους (εν δυνάμει) διαφημιστές. Όλοι «κάνουν τη δουλειά τους» και είναι λίγο – πολύ ικανοποιημένοι... Μ’ αυτή την αντιμετώπιση όμως, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τι πραγματικά αξίζει και τι όχι. Ή τι είναι θετικό, τι άθλιο και τι χρειάζεται βελτίωση.

Μ’ όλα αυτά στο μυαλό ξεκίνησα κατά το Σύνταγμα για να ρίξω μια ματιά στο Green Design Festival την τελευταία μέρα του. Είχα δει προηγουμένως το site το οποίο, παρότι λιγάκι δύσχρηστο (αναμενόμενο, καθότι φτιαγμένο από... designers :) ) μου άφησε μια μάλλον θετική εντύπωση.

Ο χώρος που είχε διαμορφωθεί στο Σύνταγμα, αν και ξεκομμένος οπτικά και λειτουργικά από την υπόλοιπη πλατεία, είχε στο εσωτερικό του ενδιαφέροντα σημεία.
-Οι αεροφωτογραφίες από το GoogleEarth με τα συνοδά κείμενα (Design By Nature) δε με εντυπωσίασαν. Αν ο σκοπός ήταν να γεννήσουν πρωτότυπες ιδέες / σκέψεις στους επισκέπτες, μάλλον απέτυχαν. Αυτά που διάβασα στα βιβλία επισκεπτών (ωραιότατο στήσιμο) ήταν μάλλον τα συνήθη κλισέ / ευχολόγια, πράγμα φυσικό, όταν ο άλλος καλείται να γράψει κάτι στα πεταχτά, για ένα θέμα που δεν γνωρίζει, και χωρίς να έχει κάποια προηγούμενη ανάλυση στη διάθεσή του. Οι εικόνες απλώς ξυπνούσαν κλισέ. Δεν εξηγούσαν.

-Οι πρωτότυπες κατασκευές, με επαναχρησιμοποίηση υλικών (Redesign Reuse), ήταν πράγματι… πρωτότυπες. Θα ήταν χρήσιμο αν υπήρχαν κάποια φυλλάδια με τις οδηγίες συναρμολόγησης ώστε να μπορούν όσοι επισκέπτες ήθελαν να τις ανακατασκευάσουν σπίτι τους. Ή να υπήρχαν στο ...site.

-Αναπάντεχα ενδιαφέρουσες (για μένα) ήταν και κάποιες από τις δημιουργίες οικολογικής μόδας (Eco-Chic).

-Πιο ενδιαφέρουσα απ’ όλες μου φάνηκε η έκθεση / συλλογή φωτογραφιών της Anne-Laure Obersone (Δεύτερη Πράξη). Aν και το στήσιμο ήταν πολύ απλό, η ιδέα ήταν τέτοια που μπορούσε να ξυπνήσει νέες σκέψεις στον αναγνώστη του τελικού κειμένου. Μια σειρά από εικόνες, που άλλες απεικόνιζαν καταστάσεις «ειδυλλιακές», άλλες «προβληματικές» / χαώδεις, άλλες αμφίσημες. Το κείμενο στο τέλος της έκθεσης ανέτρεπε τις αντιλήψεις που δημιουργούσαν οι, παραπλανητικές, εικόνες και έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Το παραμυθένιο νησί της φωτογραφίας δεν ήταν παρά μία ατόλη στον Ειρηνικό, εγκαταλελειμμένη από τους κατοίκους της εξ’ αιτίας πυρηνικών δοκιμών. Η χαώδης, πυκνοδομημένη πόλη με τους ουρανοξύστες είναι ένα μνημείο περιβαλλοντικής αποτελεσματικότητας, σε σύγκριση με τα αέναα εξαπλωμένα προάστια των μονοκατοικιών, κοκ.

Φωτογράφος: Emory Kristof
Τοποθεσία: Ατόλη Rongelap, Νήσοι Marshall, Μικρονησία.
Copyright: Printree

Εδώ οι εικόνες είναι χρήσιμες. Γιατί αυτοαναιρούνται. Προδίδουν τη δύναμή τους να παραπλανούν. Προδίδουν τη λειψότητά τους. Φυσικά, όποιος δε διάβασε το κείμενο και έμεινε στις εικόνες θα έμεινε πιθανώς και με τις λάθος αντιλήψεις στο μυαλό του.

Για τη δράση Let’s Draw Trees δεν έχω άποψη καθώς είδα μόνο ένα τέτοιο τεχνητό «δέντρο» σε κάποιο σημείο της πόλης (και δεν ενθουσιάστηκα...). Αυτό που μου έμεινε στο μυαλό είναι μια φράση από το site: “Τα δέντρα μπορεί να τα αναζητήσει κανείς σε κεντρικά σημεία της πόλης,…”.
Για σκεφτείτε το: «Τα δέντρα μπορεί κανείς να τ’ αναζητήσει...». Αν αυτή δεν είναι μια τρομακτική φράση τότε τι είναι;

Πήγα και από την οδό Λιοσίων, στο κτήριο του Δημαρχείου, να δω τον «κάθετο κήπο», που είχε διαμορφωθεί από την εταιρεία Landco. Η παρέμβαση μου φάνηκε πολύ μικρή / περιορισμένη ώστε να αναδείξει επαρκώς την ιδέα και τις δυνατότητες των κάθετων κήπων ή του κατακόρυφου πρασίνου γενικώς. Ίσως να μην υπήρχε επαρκής χρόνος για την πλήρη ανάπτυξή του. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι τον πρόσεξαν οι αποφασίζοντες στο Δήμο.

Μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση γενικά, έστω κι αν ο θόρυβος που έγινε γύρω απ’ αυτήν ήταν μεγαλύτερος απ’ το ίδιο το γεγονός.

Μικρή, ανάλαφρη, καλοκαιρινή στατιστική

Αν έχετε διαβάσει το άρθρο του Νίκου Δήμου με τίτλο "Το εθνικό μας χέρι", πολύ δύσκολα θα το έχετε ξεχάσει.
Επιστρέφοντας από τις διακοπές, και έχοντας το πλεονέκτημα να είμαι συνοδηγός σε κομμάτι της διαδρομής, είπα να κάνω μια μικρή καταμέτρηση. Κοιτούσα τα αυτοκίνητα που έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση (ως επί το πλείστον μία λωρίδα, σε επαρχιακούς δρόμους) και μετρούσα τα... εθνικά χέρια. Μετά από 1,5 περίπου ώρα (συν-οδήγησης) στα 200 αυτοκίνητα που διασταυρωθήκαμε μέτρησα 13 "εθνικά χέρια" (ποσοστό 6,5%).
Πράγματι υπήρχαν σε αυτοκίνητα κάθε είδους. Το πιο αλλόκοτο ανήκε στον οδηγό μιας Porsche που για κάποιο λόγο ένιωθε την ανάγκη να ακουμπάει την παλάμη του πάνω στην καυτή λαμαρίνα της οροφής.
Με ένα άλλο διασταυρωθήκαμε σε μια στροφή την οποία ο απέναντι οδηγός έπαιρνε πολύ κλειστά - με το εθνικό χέρι του προτεταμένο σε πλήρη διάταση. Θα μπορούσε να είχε γίνει το εθνικό πρώην χέρι του, αν δεν αντιδρούσε. Ποια ήταν η αντίδρασή του; Όχι φυσικά να αλλάξει την πορεία του αυτοκινήτου του (πως θα μπορούσε άλλωστε;) όσο το να κατεβάσει το χέρι του από τη διάταση σε κατακόρυφη κατεύθυνση.
Είδα εθνικά χέρια σε αυτοκίνητα ακριβά, φτηνά, σαράβαλα, ΙΧ και φορτηγά. Το μόνο μοτίβο που μπόρεσα να διακρίνω ήταν ότι τρεις από τους εθνικόχειρες βρίσκονταν τελευταίοι σε ουρές αυτοκινήτων. Η "αναμονή" και το γεγονός ότι τα άλλα οχήματα μπροστά τους λειτουργούσαν (υποτίθεται) ως ασπίδα φαίνεται να τους δημιουργούσε έναν εφησυχασμό και τους έδινε την ευκαιρία για να τεντωθούν.
Κάποια μελλοντική φορά θα μετρήσω το ποσοστό και σε δρόμους της πόλης...

Ο Economist για το Σύστημα των Εθνικών Πάρκων των ΗΠΑ

Ένα πρόσφατο άρθρο του Economist, παρουσιάζει ορισμένα ενδιαφέροντα στατιστικά και θέτει ερωτήματα για το Σύστημα των Εθνικών Πάρκων των ΗΠΑ.
Η Εθνική Υπηρεσία Πάρκων διαχειρίζεται το πρώτο στον κόσμο σύστημα εθνικών πάρκων (συστάθηκε το 1916 με πρωτοβουλία του τότε Προέδρου των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον) ενώ ως πρώτο εθνικό πάρκο είχε οριστεί το 1872 το Εθνικό Πάρκο Γιέλλοστοουν. Στη διαχείρισή της υπόκεινται όχι μόνο φυσικές περιοχές αλλά και πάρα πολλοί χώροι και κτήρια ιστορικής / πολιτιστικής / αρχαιολογικής σημασίας.
Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο, ο αριθμός των επισκεπτών διαρκώς μειώνεται από το 1987, όταν και είχε φτάσει στο μέγιστό του. Το άρθρο παραθέτει διάφορους πιθανούς λόγους για αυτή τη μείωση και προσπαθεί να προβλέψει τις επιπτώσεις της πάνω στο ίδιο το σύστημα των εθνικών πάρκων.
Ενδιαφέρον έχει και η σχετική συζήτηση / σχόλια που διεξάγεται στο Yahoo!-National Parks Traveler. Η ευρύτερη συζήτηση αφορά το ρόλο των ανθρώπων στα εθνικά πάρκα, την επίπτωση της παρουσίας τους (ή απουσίας τους) σε αυτά και κλασσικά ζητήματα διαχείρισης όπως η φέρουσα ικανότητά τους και οι δυνατότητές τους να φιλοξενήσουν τους πιθανούς / επίδοξους επισκέπτες τους.

Ένα σχόλιο που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει (σε όσους έχετε μπλογκ / σάιτ) να μη δημοσιεύσετε κάποιο σχόλιο το οποίο κατά βάθος θεωρείτε ενδιαφέρον αλλά αμφιβάλλετε αν θα αφορά κανέναν άλλον και εκ των υστέρων να βλέπετε να γίνεται θόρυβος γι' αυτό το θέμα.
Ή αποφεύγετε να κάνετε κάποιο σχόλιο / πρόβλεψη που ξέρετε ότι θα θεωρηθεί τραβηγμένο απ' τα μαλλιά, για να δείτε μετά από λίγο καιρό ότι επαληθεύεστε, αλλά δεν το ξέρει κανένας άλλος παρά μόνο εσείς.

Ένα τέτοιου είδους σχόλιο ήθελα να γράψω πριν ένα περίπου χρόνο, με αφορμή ένα άρθρο του Sasha Issenberg στην εφημερίδα Boston Globe για τον αμερικάνο γερουσιαστή και -τότε- προεδρικό υποψήφιο, Joe Biden. Το άρθρο είχε τίτλο "Ο Μπάιντεν ακολουθεί μια ξεχωριστή προσέγγιση στα πολιτικά ερωτήματα: σύνθετες απαντήσεις" ("Biden taking a distinctive approach to policy questions: complex answers") και περιέγραφε το πως ο Δημοκρατικός γερουσιαστής από το Ντέλαγουερ δεν αρκείτο στις συνηθισμένες, "έξυπνες" ή "σαφείς" ατάκες των 20-30 δευτερολέπτων που συνηθίζουν τα τελευταία ιδίως χρόνια οι πολιτικοί. Αντιθέτως, έδινε "περίπλοκες" αλλά σαφείς απαντήσεις, συνδέοντας διαφορετικές παραμέτρους φαινομενικά άσχετων ζητημάτων για να φθάσει στην τελική του απάντηση. Μεταφράζω ενδεικτικά ένα απόσπασμα του άρθρου:

Οι λίγες ερωτήσεις από τον συντονιστή του συνεδρίου "Καλλιεργώντας τη Βιοοικονομία", στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Άιοβα, είχαν όλες να κάνουν με το φαινομενικά περιορισμένο θέμα του πως θα εκσυγχρονιστεί η γεωργική παραγωγή.

Αλλά όταν ήταν η σειρά του Τζόζεφ Ρ. Μπάιντεν Τζούνιορ να απαντήσει, αυτός άρχισε να μιλάει για την κάκιστη κατάσταση των Αμερικανικών υποδομών, την αποτελεσματικότητα των ξένων λιμανιών όπως του Χονγκ-Κονγκ, το εμπορικό έλλειμα με την Ασία, και τη μη ανταγωνιστικότητα του μεταποιητικού τομέα των ΗΠΑ.

Η φαινομενικά δαιδαλώδης διαδρομή από τον ένα τομέα πολιτικής στον άλλο, του Δημοκρατικού από το Ντέλαγουερ τη Δευτέρα το βράδυ, δεν ήταν ένα παράδειγμα της γνωστής τρυφηλότητας των γερουσιαστών ή της δικής του θρυλικής μακρηγορίας, όσο μιας αυξανόμενα διακριτής προσέγγισης στα ερωτήματα πολιτικής. Οι περίπλοκες απαντήσεις του Μπάιντεν, συχνά αποτελούνται από περισσότερα "κινούμενα" μέρη απ'ότι των Δημοκρατικών αντιπάλων του, εκτεινόμενες συνήθως πέρα από τις τυπικές κατηγορίες θεμάτων όπως οικονομική, εξωτερική και εμπορική πολιτική.

Τελικά, κατέληξε σε ένα πρωτότυπο επιχείρημα: Ένας από τους λόγους που τα Αμερικανικά προϊόντα δεν πωλούνται στο εξωτερικό είναι το ότι πρέπει να φθάσουν στις ξένες αγορές μέσω παρωχημένων εσωτερικών υποδομών, γεγονός που τα καθιστά υπερβολικά ακριβά.

Οι περισσότεροι από τους αντιπάλους του Μπάιντεν για την προεδρία έχουν μιλήσει για την ανάγκη επανεπένδυσης στις υποδομές, στα πλαίσια συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών: για τη δαπάνη χρημάτων στο εσωτερικό αντί για το Ιράκ, ή για τη σοφία του να δεσμευτούν κονδύλια για μια "γέφυρα στο πουθενά" στην Αλάσκα τη στιγμή που μια άλλη στη Μινεζότα κατέρευσε μέσα στον ποταμό Μισισιπή.

Η απάντηση του Μπάιντεν - που κατάφερε μέσα σε λίγα λογικά βήματα να συνδέσει τους καταρρέοντες αυτοκινητόδρομους με τα κλειστά εργοστάσια- δεν βασίστηκε σε μια δυνητική αντιστάθμιση μεταξύ δύο καταστάσεων, αλλά μάλλον σε μια αλυσίδα αιτίων και αιτιατών αλά Ρουμπ Γκόλντμπεργκ.

Το σχόλιο που ήθελα να γράψω όταν πρωτοδιάβασα αυτό το άρθρο θα είχε τίτλο "Μια αξιοθαύμαστη συνταγή πολιτικής αποτυχίας" (ή κάτι παρόμοιο). Δε νομίζω ότι οι περίπλοκες, λογικές απαντήσεις έχουν πολλούς θαυμαστές στον κόσμο της πολιτικής. Πράγματι, σύντομα ο Μπάιντεν απέσυρε την υποψηφιότητά του και τελικός νικητής από πλευράς Δημοκρατικών ανεδείχθη ο Μπάρακ Ομπάμα με το σαφές και επίκαιρο σύνθημα / μοτίβο της "Αλλαγής".
Χθες, διάβασα στους N.Y. Times ένα άρθρο του David Brooks με τίτλο "Ελπίζοντας πως είναι ο Μπάιντεν" όπου ο αρθρογράφος παρέθετε την προσωπική του πορεία και εξηγούσε γιατί θα ήταν ένας καλός αντιπρόεδρος για τον Ομπάμα.
Σήμερα, ανακοινώθηκε ότι ο Ομπάμα πράγματι τον επέλεξε για υποψήφιο αντιπρόεδρο.
Φαίνεται πως μερικές φορές, η αποτυχία είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την επιτυχία.