2015-05-03

Δύο παρατηρήσεις για ένα άρθρο του Νίκου Βατόπουλου

Πολλοί θα διαβάσατε το ενδιαφέρον άρθρο του Νίκου Βατόπουλου στην Καθημερινή με τίτλο
Η υποκουλτούρα της ασχήμιας εξουσιάζει την Αθήνα (2/5/2015). Σε γενικές γραμμές συμφωνώ, με δύο παρατηρήσεις:

Η μικρότερη απ' τις δύο είναι πως ο χαρακτήρας της Αθήνας (και της όποιας πόλης) είναι αυτός που είναι μια δεδομένη στιγμή. Άρα, αυτόν το χαρακτήρα πρέπει να διαχειριστεί (επικοινωνιακά) γιατί αυτόν έχει. Πρέπει δηλαδή να απευθυνθεί στο κατάλληλο κοινό (επισκεπτών) που βρίσκει κάτι το ελκυστικό σε αυτόν τον χαρακτήρα. Θα έλεγα ότι σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα κοινό νεανικό, δυτικών πόλεων, που θα ήθελε πολύ να ξεφύγει από τις νόρμες της καθημερινότητάς του, έστω για ένα "εναλλακτικό" τριήμερο ή εβδομάδα. Και να δει / ζήσει κάτι το διαφορετικό και λιγότερο "τακτοποιημένο" για λίγες μέρες. Το αν η πλειοψηφία των κατοίκων της Αθήνας θα ήθελε να πάψει η πόλη να έχει αυτό το χαρακτήρα είναι ένα άλλο πράγμα. Και εδώ ερχόμαστε στη δεύτερη παρατήρηση.

Αυτή έχει να κάνει με την ασχήμια του δημόσιου χώρου. Όχι αυτή που οφείλεται στους βανδαλισμούς και τις φθορές αλλά στη "θεσμική ασχήμια". Την ασχήμια που προκύπτει από την έλλειψη σχεδιασμού στο επίπεδο πόλης και για τα θέματα αστικού περιβάλλοντος. Έλλειψη είτε ηθελημένη, γιατί θα χαλάσει την πιάτσα και θα δημιουργήσει εντάσεις και προστριβές, είτε/και λόγω γενικότερης πολιτισμικής απόστασης της πλειοψηφίας από την έννοια του σχεδιασμού. Την ασχήμια που προκύπτει από το χαμηλότατο επίπεδο της αρχιτεκτονικής των δημόσιων χώρων και της αρχιτεκτονικής των δημόσιων όψεων των μεμονωμένων κτηρίων (δημόσιων και ιδιωτικών).
Την ασχήμια που έχει διαχρονικά προκύψει από τις αναθέσεις διαγωνισμών, για κτήρια ή χώρους, με κριτήρια άσχετα με την οποιαδήποτε αισθητική αλλά περισσότερο σχετικά με την κατά καιρούς κυρίαρχη εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία. Δείτε τα παρακάτω παραδείγματα και βρείτε ποιος είναι ο πιο βάνδαλος:


Α) Ο Δήμος που αφήνει τον κάδο ανακύκλωσης 1) μέσα στο δρόμο, 2) σε γωνία (δε φαίνεται) κρύβοντας την ορατότητα και 3) με το άνοιγμα του κάδου από την πλευρά του δρόμου;
Ο εξυπνάκιας που παρκάρει στη γωνία και εμποδίζοντας την πρόσβαση στον κάδο; Ή ο χαζοβιόλης με το σπρέυ; Μάλλον όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του.

Β) Τρεις φωτογραφίες από ένα υποτιθέμενο μνημείο (στη μίζα;) στην παραλία της Πάτρας (περιοχή πλαζ, Απρίλιος 2006). Προσωπικά το αποκαλώ "τα μαρμαρένια αλώνια" και αδυνατώ να κακολογήσω τον οποιονδήποτε φθορέα του.




Γ) Και τρεις φωτογραφίες από ένα μνημείο στην Κομοτηνή (Οκτώβριος 2010):

"Α, τους βάνδαλους!", σκέφτεται κανείς βλέποντας την παραπάνω φωτογραφία. Μέχρι που βλέπει ολόκληρο το τερατούργημα και αρχίζει να έχει δεύτερες σκέψεις (τουλάχιστον...).



Οι παραπάνω παρατηρήσεις γίνονται όχι ως συγχωροχάρτι στο tagging και τους βανδαλισμούς αλλά ως προσπάθεια κατανόησης -κάποιων εκ- των αιτίων του.

2014-08-31

Μεταφορά συντελεστή δόμησης στη Νέα Υόρκη (και όχι μόνο)

Εδώ η θέα από το μπαρ του ξενοδοχείου Viceroy στην 57η Οδό της Νέας Υόρκης. 

Taken from: http://theroofny.com/, The Gerber Group

Το ξενοδοχείο βρίσκεται 2 δρόμους πίσω από το Central Park κι όμως έχει διασφαλίσει αυτή την εξαιρετική θέα μέσω του πολεοδομικού εργαλείου της "μεταφοράς (αγοράς) δικαιωμάτων ανάπτυξης" (αυτό που εδώ καλείται μεταφορά συντελεστή δόμησης).

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα "transferable development rights", άλλως "air rights", μπορείτε να βρείτε εδώ: 
http://www.governing.com/columns/urban-notebook/gov-air-rights.html

Στην Ελλάδα πρώτη φορά επιχειρήθηκε η εισαγωγή της μεταφοράς συντελεστή δόμησης πριν καμιά τριανταριά χρόνια και ξανά στις αρχές της δεκαετίας του 1990 αλλά όπως σε όλα τα πράγματα δεν υπήρξε η απαιτούμενη επιμονή και συνέχεια, και έχω την αίσθηση ότι τα πράγματα έχουν έκτοτε βαλτώσει.

Υ.Γ. Διαβάζω με την ευκαιρία, ότι μια τελευταία προσπάθεια επαναφοράς του έγινε το 2013, βασισμένη και στις -άλλοτε ορθές και άλλοτε αλλόκοτες- αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Στην τελευταία αυτή εκδοχή της η μεταφορά Σ.Δ. φαίνεται να μην αντιμετωπίζεται ακριβώς ως πολεοδομικό εργαλείο (αφού μπορεί να μεταφερθεί συντελεστής από μια πόλη σε μια άλλη!) αλλά περισσότερο ως εργαλείο επίλυσης ιδιοκτησιακών προβλημάτων σχετιζόμενων με την πολεοδομική νομοθεσία. Αλλά αλλά αν κρίνω από την απουσία πρόσφατης ειδησεογραφίας (εδώ και 10 μήνες) μάλλον το θέμα έχει και πάλι κολλήσει. Έτσι κι αλλιώς, δε νομίζω ότι πολυσκοτίζεται κανείς για τέτοια θέματα σ'αυτή τη χώρα.

2014-07-27

Food waste / απορρίμματα τροφίμων

There's been a lot of talk in the past few years about food waste. At the UN level, in the US and in the EU. This French supermarket chain decided to do something about it, concerning fruit and vegetables that usually don't even reach the supermarket shelves. Watch the video here or straight in YouTube.


However, looking further into it, I discover that this has been an experiment carried out for simply 3 days in a certain regional French market. What's next then...? Doing our best at home, as the final consumers, I guess. But what about produce that we don't even get to choose from, since it doesn't even reach the shelves? Maybe small, neighborhood groceries are not that "picky" about the shape of products they showcase.
But are they catching up to their larger competitors marketing savvy thus eliminating our choices?

2014-05-04

City branding vs. affordable housing

The success of many international cities, seems to have come at a cost. Shaila Dewan of the N.Y. Times explores the issue in "Rent Too High? Move to Singapore" (April 29, 2014). The same article also appeared in the Intl. edition of the N.Y. Times on May 3-4, 2014.